Jipo's blog

Kurobu Damu

2007-08-07T00:19:00.000+02:00

Maandag 6 augustus, er was een door't school georganiseerde uitstap naar Kurobu Damu. Wat is er te zien, een heel grote dam (damu). Meer weet ik er ook niet over (omdat de details me niet zo echt interesseerden, ik wou gewoon mee uitstappen :-)). Meer ga ik er daarom (en omda'k der gn goesting in heb nu) ook nie over vertellen. Wel zijn er foto's :-) Want foto's zijn er deze dag veel getrokken :-D

Foto's:

De dam.

Een schone regenboog.

De schone wolken in de lucht.

En verder foto's van vrienden en ik.

Matsumoto Bonbon

2007-08-07T00:08:00.000+02:00

Zaterdag 4 augustus was het Matsumoto Bonbon hier. Een festival in Matsumoto (logisch), dat inhield: een hele hoop mensen wandeld al dansend door de straten van't centrum en er komt volk daar naar kijken. Naast deze route waren er ook een hele hoop kraampjes te vinden om de bezoekers/toeschouwers te voorzien van eten, drank and what not. Het coole aan deze activiteit is dat ik eraan heb meegedaan :-D Samen met COWIS (de club aan't univ waar ik bij zen). Andere van de dansende groepen waren: het gemeentehuis (waar nog een ander deel buitenlandse studenten mee meededen), de gas-company, de NHK (televisie), groepen voor alerlei winkels, ... En de mensen van elke groep waren hetzelfde gekleed (als in dat elke groep er anders uitzag, maar al de mensen per groep't zelfde). Zo kwamen de mensen van 't gemeentehuis allemaal in yukata, en hadden wij mensen van COWIS een COWIS T-shirt aan (wij waren nie zo speciaal gekleed maw :-p).

Het was zo'n 3 uur lang dansend wandelen. Het was zowel stom als plezant. Het stomme was dat we 3 uur lang hetzelfde stomme dansje op hetzelfde stomme liedje hebbe gedanst. Er waren wat pauzes tussen in, maartoch. Het plezante was gewoon hetfeit da we mè'n toffe groep waren en daardoor werd zelfs da stom dansje plezant :-)

Verder hou'k't bij enkele foto's:

De hele COWIS groep se.

Net als Joris wil'k doorverwijzen naar David's sfeerfoto’s (zoals Joris ze noemde) van dit event. Btw: David's post over Matsumoto Bonbon bevat voor de geïnteresseerden ook nog wat weetjes over dit festival.

De zaak hier afronden

2007-08-05T12:03:00.000+02:00

Ok, da's een erg slechte titel voor deze post. Ben een tijd an't denken geweest voor iets beters, maar heb uiteindelijk niks gevonden. Was aan't denken aan iets met "losse eindjes", maar had geen idee hoe ge da in'n zin gebruikt.

Anyway, waar'k't over wou hebben is het feit dat er mij nog maar weinig dagen resteren, hier in Japan. 5 dagen in Matsumoto, gevolgd door nog eens 6 in Tokyo om precies te zijn. De dikke tien maand die ik hier nu ben zijn voorbij gevlogen.

Ik zou even willen verwijzen naar een post op David's Blog, "It's the final countdown..". Hij heeft schoon neergeschreven wat volgens mij waaschijnlijk de meeste van ons belgen hier in Japan denken over onze terugkeer naar België.

Terugkeren naar België houdt in dat er hier in Japan allerlei dingen in orde moeten gebracht worden. Een hele papierrommel die moet ingevuld worden, een kamer die leeg en schoon gemaakt moet worden, een op 10 maanden verzamelde hele hoop spullen die terug in België moeten geraken, mensen waarvan afscheid genomen moet worden, ... Ge zijt er toch wel even mee bezig. Dit is dan ook waar ik mij de afgelopen weken onderandere mee heb bezig gehouden. En het merendeel van deze dingen zijn ook afgewerkt.

... kZit met't gevoel dat ik hier nog iets wou zeggen, maar ik zou nie meer weten wat. Dus ga ik het hier bij laten.

Weetjes (16)

2007-08-01T13:22:00.000+02:00

Mijn Chinese buur is gwn altijd pokke luid. Die praat precies altijd alsof zijn gesprekspartner 10 meter van hem afstaat.
Iemand heeft mn plastiek zak van mn fiets gepikt! De Bastards!!
Regelmatig zijn er hier op't nieuws voorvallen te zien waarbij iemand grote sommen geld achterlaat ergens (in vuilniszakken, in brievenbussen van mensen, op wc's in government gebouwen, ...). Ik vind het iets zeer raars. Ik vraag me af waarom iemand da in godsnaam doet. Misschien staat dit in de artikels vermeld, maar vermits ik deze meestal niet lees, weet ik het niet. Is dit weer een van de dingen die je enkel in Japan tegenkomt?
DAMN die kevers zijn luid hier!! Of't kevers zen weet ik nu wel nie zeker, makom. Toen'k hier aankwam in oktober ware die der ook en von'k da wel ... rustgevend eil, iets wa'k in Drama's ook altijd cool vond. Ma als der zo ene op 5 meter van uw raam zit vollenbak te geven, dan is het goeie der wel helemaal af hoor!
Als ze in Japan (verkeers-)camera's zoude hange voor mense die door't rood rijden, dan zou Japan's pensioen probleem (maw. dat er teweinig geld is) direct opgelost zijn.
In de Japanse geschiedenis werd er aardig wat aan namenverwisselen gedaan (vooral in de hogere klassen dan wel denk ik, matoch) is iets wat ik me overlaats bedacht. Bijvoorbeeld, ge wordt geadopteerd in een familie -> nieuwe naam, ge wordt een boedhistische monnik -> nieuwe naam, ge wordt shogun of keizer -> nieuwe naam, enzovoort. Volgens mij dede ze da mè voorbedachte raden, om mensen die later over hen zouden studeren te pesten.

Weetjes (15)

2007-07-24T08:22:00.000+02:00

Maandag 16 juli smorgens kwam er iemand bij mij aanbellen en vraagt opgewonden "hebt ge'm gevoelt? hebt ge'm gevoelt?". Ik wist totaal niet waar het over ging. Blijkbaar was er iets daarvoor een aardbeving geweest. Erna hebben nog meer mensen me gevraagd of ik hem gevoeld had. Vreemd dat ik van niks wist. Misschien ben ik immuun voor aardbevingen?
Ik herinner me precies da een Japanner mij eens gezegd heeft dat Jappaners (of toch de Japanse jeugd) niet "itadakimasu" zegt voor het eten, iets wat ik dacht dat de meeste Japanners wel deden. Er nog wat op trug te denken, zit ik te denken dat deze persoon misschien ook iets gezegd heeft in de trend van dat buitenlanders te herkennen zijn aan het feit dat ze "itadakimasu" zeggen. Ik zou dit nog eens opnieuw aan iemand moeten vragen, want ik weet het niet meer zo goed. Of als iemand dit leest en er iets over te zeggenheeft, ga u gang, ik luister (lees).
Soms heb ik goesting om zo luid ik kan "SHUT THE FUCK UUUUP!!!" te roepen tegen mijn (vooral savonds als ik in mijn bed lig te proberen slapen) luidruchtige Chinese buurman te roepen.
Bij aardig wa Japanse huizen staat der buiten een hele hoop boecht rond het huis (bij appartementen staat deze boecht op't terras opeengestapeld).
kHeb mij gisteren (23 juli) een lekkere koude schotel gemaakt.
In Japan zijn er weinig doodlopende straat verkeersborden. Dus als ik zo wat kleinere straatjes indraai om die wat te verkennen, merk ik soms opeens dat de straat op is. Da kon wel verbeterd worden vin'k.
kBlijf't geweldig vinden hoe ge zelfs op drukke straten soms een, om't nbeke minder beleefd te zeggen, (al dan niet verlaten) houten krot kunt tegenkomen. Doet me altijd denken aan Postel (een camping), de enige plaats waar'k mij kan herinneren in belgië ooit zo'n houten huis(je) te zijn tegengekomen.
Ik heb de Starbucks in Matsumoto gevonden! :-D
Starbucks Frappucino's zijn delicious.
Ik haat (of alleszins "dislike considerably") de wekelijkse "koopjes dagen" (of hoe ge't ook noemt) in de Appelland (supermarkt) hier. Wat de ene dag 190Yen kost, kan de volgende dag 130 kosten. Da geeft mij altijd't gevoel da ze mij de eerste van de twee dagen aardig aan het overprijzen zijn voor de goederen.
kVind't eil gwn nest in't algemeen da de prijzen in die supermarkt vrij vaak veranderen. Een van de redenen waarom'k da ambetant vind is da'k met't gedacht zit da in Belgische supermarkten de prijzen veelal hetzelfde blijven (of slechts geleidelijk veranderen), maar wie weet zen'k daar verkeerd.

Japundit.com

2007-07-21T01:29:00.000+02:00

In deze post zou ik even www.japundit.com willen voorstellen. Japundit is een blog vooral over "things Japanese", maar ook over Azië in het algemeen. De posts op Japundit gaan gaan over vanalles en nog wat. Er worden zowel serieuze dingen (zoals het internet gebruik in Azie, de eerste minister over de consumptie taks, en "facts" over aardbevingen in Japan), als humoristische dingen gepost. Enkele van deze grappige posts zijn:

"fan deaths". Blijkbaar is er in Korea een "urban legend", dat als je ni slaap valt met een ventilator naar je toe gericht, je dood kan gaan. Wa vinde ze toch uit.
Foto's van Engrish. Een voorbeeld, een uithangbord bij een winkel. De Japanse tekst leest: 「せっかく当キングムーにお越し頂きましたが、当店では日本人の方のみ入店して頂いておりますので、大変申し訳ございませんがどうぞご了承ください」. Dit wil iets zeggen als: "Hoewel u speciaal naar (deze) King Mhu gekomen bent, laten wij enkel Japanners toe in deze winkel, onze excuses en wij vragen uw begrip". De Engelse vertaling die samen met het Japans op het bord staat leest: "Please acknowledge it although it is very sorry, because only one of Japanese is asking to do the entrance store in our shop although I asked to come it to this special King Mou". Probeer daar als buitenlander maar eens aan uit te kunnen :-p

Ik vind het een toffe site, wiens posts een goede combinatie van grappig en interessant zijn. Bekijk het eens, zou ik zeggen :-)

The power of the Yen

2007-07-18T05:06:00.000+02:00

Tijd om het eens te hebben over de Japanse Yen. Als je naar Japan komt, dan heb je Japanse yens nodig. En om deze te verkrijgen moet je Euro's omwisselen in deze Japanse Yen. Hierbij zijn wisselkoersen een belangrijk gegeven. Omdat ik ook meerdere malen (voor mijn vertrek en tijdens mijn verblijf) deze transactie heb moeten uitvoeren, ben ik geïnteresseerd geraakt in de wisselkoers van de Euro ten opzichte van de Yen (of hoe je dit ook verwoord).

Hier in Japan controleer ik wekelijks deze wisselkoers. Ik vind het interessant om deze te volgen. Als je dit doet, merk je dat er iets aardig aan het veranderen is aan deze wisselkoers. Een grafiek van deze wisselkoers van 1 juni 2006 tot 16 juli 2007 maakt dit snel duidelijk (zie grafiek 1).

(Grafiek 1)

Zoals je ziet is de waarde van de Euro aardig gestegen ten opzichte van de Yen (zeg ik dit goed?). Op een daling rond begin maart na (en de kleine schommelingen negerend) is het een vrij constante stijging .

Voor mij was dat een positieve trend. Om hier in Japan alles te betalen, werd ik door mijn ouders, vanuit België geld opgestuurd. En hoe sterker de Euro staat ten opzichte van de Yen (zeg ik dit goed?), maw. hoeveel te meer yen ik krijg per Euro, hoeveel te beter. Midden oktober werd mij een som geld overgeschreven (naar mijn Japanse rekening), om tot het eind van het jaar toe te komen. Midden april werd mij voor een derde maal geld overgeschreven. Indien mij toen hetzelfde bedrag (in Euro's) als in oktober zou overgeschreven zijn, zou dit zo'n 18.000 Yen (ca. 117€) meer opgebracht hebben. En als men mij op dit moment (met de huidige wisselkoers) dat bedrag zouden overschrijven, zou het vergeleken met in oktober zo'n 40.000 Yen (ca. 247€) meer opgebracht hebben. Is die uitleg wat te begrijpen? Niet slecht vind ik persoonlijk.

Deze trend in grote lijnen al sinds eind 2000 bezig (zie grafiek 2). En vooral de laatste tijd (sinds een dik jaar geleden) is er een sterke stijging te merken. Ook zijn er tijdens deze periode niet meer zo'n grote schommelingen zoals die ervoor te merken zijn. Ik ben benieuwd naar hoe de wisselkoers zich vanaf nu gaat gedragen.

(Grafiek 2)

In mijzelf hoop ik eigenlijk dat de waarde van de Yen vanaf nu sterk gaat stijgen (maw. dat je een pak minder Yen krijgt per Euro). De reden hiervoor is simpel. Binnen een maand kom ik terug naar België, maar ik voorspel dat ik nog een aardige som Yen ga overhebben (ik schat voor zo'n 1000€ volgens de huidige wisselkoers). En omdat ik deze terug in Euro ga moeten omruilen, geldt voor mij natuurlijk hoe lager de wisselkoers (maw. hoe minder yen per euro) hoe beter :-)

"Wilt gij een examen?"

2007-07-16T05:20:00.000+02:00

"Wilt gij een examen?" Deze vraag is de vorige weken in 3 van de lessen die ik volg gesteld geweest.

Het is eigenlijk niet te geloven, als je er even bij stilstaat, dat dit echt aan studenten gevraagd wordt. Ik denk dat geen enkele student in Leuven zich kan voorstellen dat een professor hen dit zou vragen. Het is lachwekkend eigenlijk. Het deed me denken aan de vragen die ik had bij krijgen van mijn "Certificate of Completion" aan het eind van vorig semester (à la "wat is het Japans onderwijs waard?").

Van de 8 vakken die ik volg, is er slechts 1 waarvoor ik een test moet afleggen. En zelfs daarbij staat deze test slechts in voor een deel van de punten, het ander deel wordt bepaald door aanwezigheid in de les (wat had je anders verwacht :-)). Bij de andere lessen worden de punten bepaald door je aanwezigheid (soms enkel hierdoor), en door de werkjes (zoals korte opstellen en presentaties) die je gedurende het semester gemaakt hebt.

Ik wil wel opmerken dat er natuurlijk ook vakken zijn waar er wel examens afgelegd moeten worden. Hier op de kaikan lopen wel wat mensen rond die hard aan het blokken zijn voor hun examens. Dit lijken vooral vakken te zijn die ook door Japanners gevolgd worden (hoewel er bij die soort zeker ook zijn waar vooral de aanwezigheid telt), maw. dat het veelal vakken specifiek voor buitenlandse studenten (en vakken in het Engels?) zijn waar een test ontbreekt.

Ik blijf het Japanse systeem van punten geven toch maar raar en vooral inadequate vinden.

Marine day

2007-07-16T04:03:00.000+02:00

Vandaag is het in Japan een feestdag, de "dag van de zee" (海の日, of in't Engels: Marine day). Op Wikipedia staat te lezen: "The law established this national holiday as a day of gratitude for the blessings of the oceans and for hoping for the prosperity of the maritime nation that is Japan. Prior to 1996, it was known as Marine Memorial Day, and was not a holiday. In 1996, it became a national holiday". Oorspronkelijk werd dit gevierd op 20 juli, maar in 2003 werd de wet aangepast en de feestdag verplaats naar de 3de maandag van augustus. Deze verplaatsing gebeurde in het teken van het "Happy Monday System". Dit is een beslissing van de regering om een aantal nationale feestdagen te verplaatsen naar maandagen en zo een drie-dagen weekend te verkrijgen. Een interessante beslissing vind ik. Want soms heb je een vrije dag op een donderdag en dan vind ik het altijd zo stom dat ik de volgende dag (vrijdag) terug naar school (of werk) moet, om de dagen erna (het weekend) weer vrijaf te hebben.

Zoals altijd wist ik natuurlijk weer van niks vandaag. Net als elke maandag heb ik rustig mijn kabas gemaakt en ging naar het univ. Deze was, op een groep voor de co-op dansende mensen en nog wat andere mensen na, echter verdacht leeg. Toen het letteren gebouw op het univ dan gesloten bleek te zijn, begon het duidelijk te worden. Typisch ik. Maar erg vind ik het niet, te weten komen dat het een vrije dag is, is altijd goed nieuws :-)

Bergen in de mist

2007-07-15T07:09:00.000+02:00

Eerder berg(topp)en in de wolken eigenlijk.

Een paar dagen geleden had ik opeens een 「あ、すばらしい。」 (iets als "oh, hoe geweldig.") moment toen ik terug kwam van 't univ.

Zoals ik al vermeld heb is het regenseizoen hier nu bezig en daardoor is het hier veelal bewolkt. In combinatie met de bergen hier dicht bij geeft dit een voor het oog zeer aangenaam uitzicht. Een kleinere berg dichtbij is zichtbaar, de bergen erachter zijn verscholen achter een witte mist van wolken. Als van de berg afspringend, hangen er plukken wolken tegen de zijkant van de zichtbare berg. Om een of andere reden doet dit me altijd denken aan "oud, traditioneel Japan", en aan "samurai in de bergen". Het heeft iets rustgevends, en vind het heel schoon.

Ook deze morgend, toen ik uit mijn raam keek, zagen de bergen er prachtig uit. Deze keer waren er weer de wolken die over de bergtoppen hingen. Maar daar boven was er ook de ochtendzon, die een strook ijlere wolken boven de bergtoppen fel wit/geel liet oplichten. "Prachtig" dacht ik in mijzelf.

Nu het regenseizoen nog bezig is, proberen te genieten van dit soort uitzichten. Want eens de regen stopt, is het misschien gedaan met dit soort beelden (is het misschien enkel een wolkenloze hitte waar ik van kan "genieten").

Foto's:

Irl zag het er allemaal veel beter uit.

Baseball in the morning (+ typisch Japan)

2007-07-15T04:15:00.000+02:00

Deze morgend, iets na 9 uur, m'n raam stond open, en in de verte hoor ik geroep buiten. Nog eens goed geluisterd en ... ik hoorde mensen roepen, precies ook zingen, en ook een taiko. Dus ik dacht "shintō matsuri?". Even zat ik met het idee dat het misschien een stoet was, omdat het geluid leek te bewegen.

Na een tijd werd de nieuwsgierigheid me te veel en ben ik er op uit getrokken. "Volg het geluid" was het. Het werd snel duidelijk dat het geluid van het baseball stadium hier in de buurt (500m-1000m van de kaikan ofzo) kwam.

tWas best een luide bedoening, daar aangekomen. Een belangrijke baseball match misschien? Who knows.

Typisch Japan...
Er waren ook weer dingen die mij deden denken "typisch Japan". Op de parking stonden namelijk 11 baseball spelerkes met een vlagske te zwaaien om de auto's naar de parkeerplaatsen te leiden. In België hem'k da ook al wel gezien, maar hier leek het vrij onnodig. Zo stonden der op'n recht stuk baan, waar geen parkeerplaats meer vrij was, een paar van die mannekes te vlaggen. Precies alsof de mensen in de auto's anders nie zoude wete wa ze moesten doen (nl. gewoon doorrijden). Tenzij ik natuurlijk de intelligentie (of whatever) van de Japanners overschat heb en er kemels tussen lopen die hun auto gewoon daar in't midden van die baan zouden parkeren en daardoor alle volgende auto's blokkeren, maar ik betwijfel het. Voor het toewijzen van de parkeerplaatsen zelf dan waren er nog eens een 4-tal trainers (of zo leek het toch) ingezet. En verder waren er ook nog een paar politie agenten van de partij. Dit deed mij denken aan de ingangsexamens aan de universiteit [hmm, kak. kWou verwijzen naar een post die'k hierover ooit gemaakt heb, ma'k kan'm niemeer vinden. Strange. Was het slechts een droom?], waar er een ongelofelijke hoeveelheid mensen ingezet werden. Ik vraag me af of er misschien totale chaos zou uitbreken als er geen mensen zijn om de Japanners hun parkeerplaats aan te wijzen.
Mjaja.

[UPDATE]
Ok, ik heb mijn posts over de ingangsexamens gevonden (Weetjes (7) en Weetjes (9)). Blijkbaar heb ik enkel mijn ongenoegen erover laten blijken, maar niet uitgelegd waarom. Om het verband met deze post snel duidelijk te maken, bij die ingangsexamens liepen er dus een onnoemelijke hoeveelheid (te veel als ge't mij vraagt) mensen rond om alles te regelen/in goede banen te leiden.
Maar wat mij vooral irriteerde waren de grote hoeveelheid regels waar men zich aan hield. Jje houdt niet voor mogelijk wat voor domme regels ze hebben voor die examens. Maar das voor'n andere keer.

Technologie maakt ons dom

2007-07-15T04:06:00.000+02:00

Het heeft nu wel niks met mijn verblijf in Japan te maken, maar deze morgend las ik een artikel over technologie en geheugen, en het is toch wat in m'n hoofd blijven zitten.

Waar het artikel op neer komt is eigenlijk: technologie maakt ons dom(mer). Dom in de zin van dat onze capaciteit voor het onthouden van simpele dingen erg achteruit lijkt te gaan.

Uit een studie die in het artikel vermeld wordt, bleek bijvoorbeeld dat zoveel als 1/3 van de ondervraagden jonger dan 30 hun eigen telefoon nummer niet konden geven zonder hun GSM te raadplegen.
Het komt wel wat bekend voor. Hier in Japan heeft het lang geduurd voor ik mijn (eigenlijk eenvoudig) telefoonnummer van buiten kende. En zelfs toen ik het kende bekeek ik nog regelmatig mijn GSM, om zogezegd 'zeker te zijn'.

Ook bij het onthouden van verjaardagen bleken de mensen jonger dan 30 het veel slechter te doen dan de mensen boven de 50. En ook dit is niet onbekend voor mij. Ik dacht even na van hoeveel mensen ik de verjaardag met zekerheid wist, veel heb ik er niet gevonden (hmm, kak, slechts 5 -_- en dan zijn er een heel deel mensen voor wie ik wel kan gokken, maar niet 100% zeker ben).

Wat ik wel interessant vond is dat een groot deel van de bevolking (58%) geloofd dat ze niet in staat zijn de grote hoeveelheid nummers (telefoonnummers, ...), codes (geheime codes voor vanalles en nog wat), en tegenwoordig ook e-mail adressen eigenlijk die men gebruikt in hun dagelijks leven te onthouden. Maar dit is blijkbaar een fout geloof. Met een paar simpele oefeningen kan iedereen (of toch de meeste mensen) zijn vermogen om dingen te onthouden vergroten.

Ik heb er nooit bij stil gestaan hoe weinig van deze simpele dingen ik nog zelf onthoud. Het lezen van dat artikel verraste me wel even.

DAMN you technology! Making me dumb like this.

Weetjes (14)

2007-07-13T15:07:00.000+02:00

Kerse gekrege van de Joris (8 juli). Mijn eerste kerse hier in Japan. Lekker lekker :-) Merci joris, merci ^_^
Sinds midde juni (de juiste datum kan'k nie zegge) is't regenseizoen hier begonne. Eerst dacht ik da we hier door al de bergen rond ons nbeke beschermd zoude zijn tege die regen (zoals't bij de sneeuw't geval was), ma da is toch nie helemaal waar. kDenk wel da't hier minder hard regent als in Tokyo (en andere plaatsen), maar vergeleken het regenloze weer da ik hier tot nu toe al gekend heb, is het toch wa wenne. En na regen komt zonneschijn, hete Japanse mushiatsui-ness, zoda ge iet krijgt als Robin Williams het zo mooi zei: "Sweat rolling down the crack of my ass like Niagra".
Hmm, strange. kHem just bij mijzelf gemerkt da'k an't buige was an't eind van'n telefoongesprek. "失礼します。 *buig buig*". -_-
Kak, nu zijn ze me in andere lessen ook al vanalle vragen die ik nie kan beantwoorden aan het stellen. Bv.
-- Hoeveel studenten zitten er in Leuven op kot?
==> Hoe moet ik da nu weten.
-- Is het openbaar vervoer in België duur?
==> Hier kunt ge toch op antwoorde wa ge wilt eigenlijk. tHangt der vanaf mè wa ge vergelijkt, hoe rijk ge zijt, of ge student zijt of nie, ...
-- Welk auto merk is populair in België?
==> Have no idea. Auto's zijn nie zo mijn ding, en dus hem ik er geen idee van.

(Mjaja, die vragen heb ik weer goed beantwoord.)

"Tokyo: a certain style" by Kyoichi Tsuzuki. Kleine kamers stampvol met allerlei crap, echt iets voor mij :-) Vooral de veel crap part (ask my parents).
kHeb gemerkt da'k geen bollekeslijst binnenin een bollekeslijst kan maken in deze blog. Wanne nest is me da!
Een van de laaste dagen (11 juli) kennis gemaakt met Mitch Hedberg, een Amerikaanse stand-up comedian. Zalig gewoon die kerel! Bekijk bijvoorbeeld zeker even zijn Comedy Central act [Dailymotion.com] !

"Kunt gij Frans?"

2007-07-13T14:56:00.000+02:00

"Kunt gij Frans?" is een vraag die me wel meer gesteld wordt, eens geweten dat ik van België ben. Hetgeen waar ik het hier even over wil hebben is Japanners die naar me toe komen, en me deze vraag stellen met voorbedachten rade.

Het is al verschillende keren voorgevallen dat er een sensei (een paar van deze keren was het een Japanse leerkracht Frans hier) naar me toe komt met een of meerdere Japanse studenten. Na snel goeiedag gezegd te hebben volgde de vraag "Kunt gij Frans?" of ook "Gij kunt Frans he, niet?". Indien je hier "ja" op antwoord volgt er "<naam> studeert Frans" of "<naam> spreekt wat Frans". Hierna wordt dan van ons verwacht dat we gezellig met z'n allen Frans met elkaar spreken.

Enkele problemen hierbij zijn: Frans spreken kan ik niet zo goed (ik kan het wel wat verstaan, maar spreken is een heel andere zaak), en vooral doe ik niet zo graag. Dus eignelijk heb ik zo iets van "piss off and leave me alone" (="ga weg en laat me met rust"), maar dan iets beleefder. Van die Japanners kreeg ik soms ook wat de indruk dat ze geen zin hadden om Frans met ons te spreken en dat ze ook gewoon maar door de leerkracht naar ons meegesleurd werden.

Misschien associaal en anti internationalisering (of whatever) van me om geen Frans met deze mensen te willen praten, maar dat is wat ik er van vind. Ik ben gewoon ook niet voor dit soort geforceerde conversaties (zij het in het Frans, Engels of Japans).

Bezoek aan een lagere school

2007-07-13T02:57:00.000+02:00

Als onderwerp voor mijn bachelorpaper ben ik van plan het 学力低下問題 (gakuryoku teika mondai, daling in 'scholarship' van de Japanse studenten. Stillekes aan zou ik toch wel een goeie nederlandse vertaling voor die term moeten vinden eignelijk ...) te kiezen. Mijn begeleidings sensei weet dit en soms (regelmatig?) komt hij op dit onderwerp terug en probeert hij mij te helpen, vb. door krantenartikels over het onderwerp bij te houden, mij tips geven over wat ik best zou doen. Deze keer stelde hij voor om zelf eens een lagere school te bezoeken (te 見学する), en op deze manier zelf te ondervinden hoe het Japanse onderwijs er aan toe gaat (want het enkel in boeken lezen is toch niet ideaal, vond hij).

En zo geschiedde het. Woensdag 11 juli zoude we in de voormiddag samen twee lessen bijwonen, een les 国語　(kokugo, "taal", Japans in hun geval) en een les wiskunde.

Het eerste dat me verbaasde, was dat we (ik en mijn sensei) vrij heel beleefd ontvangen werden. We komen aan en de onderdirecteur (of hoe je het ook noemt, twas de tweede belangrijkste personen in de school) komt ons begroeten. We gaan naar het lokaal van de directeur (校長) en daar komen twee kinderen ons begroeten. Mogelijk zou dit in Belgie ook gebeuren, en is het gewoon dat ik zoiets nog niet had meegemaakt, dat ik het opmerkelijk vond, maartoch.

Hieronder zou'k enkele van de dingen die mij opvielen, die anders waren dan in België willen geven.

Aan het begin van elke les is er een student (de "class president" of hoe je't ook noemt) die voor de klas komt staan en zegt "allen rechtstaan. De les gaat beginnen". En dan gaf de sensei toelating om te gaan zitten. Aan het eind van de les gebeurde het zelfde, maar dan met "De les is gedaan".
Aan het begin van de les was er een test. De duur van die test werd echt met een chronometer gemeten!
Bij de 国語 les moesten de leerlingen een tekst lezen. Ieder om beurt las een zin. Da volgde elkaar heel vlot op (heel anders als bij ons op't univ). Blijkbaar moesten ze hun boek vasthouden, het boek op tafel neerleggen en zo lezen mocht niet.
Der ware geen schooluniformen daar (vraag me nu eil wel af in hoeveel van de scholen da da wel gedragen wordt en hoeveel nie. Opeens zit ik mè't gedacht da't in de prive schole veelal wel is en in de publieke schole eerder nie. Klopt da?)
De leerlinge stonde in voor allerlei werkskes in de school. Zo zijn het de studenten die de school kuisen. Niet enkel het klaslokaal, zoals bij mij in't middelbaar was, maar ook de gangen, ook de speelplaats en zelfs de WC's (blijkbaar). Het waren ook studenten die instonden voor het tot de man brengen van de school-lunches (dewelke waar ge voor betaalt). In de les op't univ heb ik is gevraagd of deze leerlinge nie klagen omdat ze al dit werk moeten doen, maar blijkbaar doen ze dit helemaal niet. Volgens de Japanners in die les "het is zo". Ok, kmoe toegeven da'k niemeer just weet hoe ze't zeiden, ma't kwam der op neer da ze da gewoon zijn, het is altijd zo geweest, en ze vinde da normaal. Erover klagen komt hun helemaal nie op. Vraag me af hoe da in Belgie zou zijn. Mijn eerste gedacht is da der redelijk wa protest op zou zijn.
Blijkbaar heeft elke Japanse lagere school een zwembad. Verbaasde me wel dit te horen. In belgie denk ik da de meeste (of zelfs alle?) lagere scholen geen zwembad hebben.
Muziek is belangrijk in Japanse lagere scholen. Een deel van de leerlingen bespeelt een instrument, en er is een school "band". Wa me verraste hieraan is't feit da alle instrumenten door de lagere school gekocht worden. De ouders van de kinderen hoeven er geld aan uit te geven. De sensei waar we een tijdje (kort tijdje) mee gesproken hebben zei wel dat dit de school aardig wat geld kostte.

Da was't zowa qua dingen die me opvielen en nagebleven zijn na mijn bezoek aan de school.

Ah, misschien nog een laatste. Tijdens de wiskunde les ging het een hele les over het begrip 混んでいる　(kondeiru, to be crowded, vol raken). Vooral ging het over het vergelijken van "drukheid" van twee situaties (vb. een 10 tatami kamer met 6 kinderen (A) vergeleken met een 8 tatami kamer met 5 kinderen (B)). Wat ik heel goed vond is dat de sensei de kinderen zelf manieren liet zoeken om dit probleem op te lossen (ipv de oplossing zelf te geven). Het resultaat was dat verschillende leerlingen 3 manieren van het op te lossen vonden (een daarvan was best interessant gevonden, hoewel niet correct, en de sensei (en ik ook) waren wel onder de indruk). [ok, eerst wou ik de drie verkregen methoden hier geven, maar ik heb gemerkt dat ik ze niet kan uitleggen, dus ga ik het houden met de interessante foute oplossing van een van de leerlingen] Dus, je neemt het aantal tatami en je trekt er het aantal kinderen van af. De kamer met de kleinste overschot is de drukste kamer. Vb. vergelijk kamer (A) met een nieuwe kamer (C) van 10 tatami en 5 kinderen. Het is duidelijk dat kamer (A) drukker is dan kamer (C). Volgens de methode van die leerling: A-> 10 - 6 = 4 en C-> 10 - 5 = 5. Dus kamer (C) heeft meer tatami over dan kamer A, Dus: kamer (A) is drukker bezet dan kamer (C).
Wa'k wel even kut vond is da'k drek wist da deze manier van werken nie correct was, ma ik kon nie uitlegge waarom, of geen voorbeeld vinden waarbij't nie werkte. Stel da ik in da geval sensei was, dan zou'k wel'n probleem gehad hebbe. De sensei wist wel een voorbeeld, nl.'n kamer van 2 tatami met 1 kind (D) en een kamer van 3 tatami met 2 kinderen (E). Volgens de "min"-techniek hebben ze beide 1 tatami over, maar ze zijn niet beide even druk bezet. Goed gezien, sensei.

Ge ziet, tWas een interessant bezoekje :-)

Fuji-Q Highland!!

2007-07-13T01:54:00.000+02:00

Er was al lang sprake van, en zaterdag 7 juli was het eindelijk zover, we gingen naar Fuji-Q Highland (Wikipedia).

Het is vooral Manyee die alles geregeld heeft (tickets besteld enzo). We waren in't totaal met 27 man. Eerst waren we maar met een 15 man ofzo, maar zowel door het feit da we'n troepsticket wouden en het feit da we'n bus huurden (en deze goedkoper werd hoemeer man er ging), is dit aantal blijven stijgen tot 27 (tot de bus vol zat).

Bij aankomst as der drek slecht nieuws, nl. 't regende. En da was nie alleen ambetant omda we dan nat werden, maar vooral ambetant omda'k heel deel van de "rides" (alle coole coasters eigenlijk) gestopt waren door deze regen. Dus da was wel ff vloeken. Later op de dag, zou deze regen echter in iets heel goeds veranderen. Rond de middag is de regen namelijk gestopt en is alles in gang geschoten. Maaaar. Doordat het regende was er smorgens niet zoveel volk naar Fuji-Q gekomen. En ook al was de regen gestopt smiddags, ik veronderstel da de meeste mensen dan niet meer zouden afkomen (ze zouden namelijk de hele voormiddag gemist hebben). Gevolg: heel weinig volk in't park Allez, misschien nie "heel weinig", ma toch een pak minder als da we verwacht hadden. We waren an't denken aan 2 uur aanschuiven per coaster, da was 30min-1uur (of zelfs nog minder soms).

In Fuji-Q waren het vooral twee dingen die we ZEKER wouden doen. Ten eerste de vrij nieuwe coaster "ええじゃないか (eejanaika)", en ten tweede het "Super Blood Curdling Labyrinth" (een spookhuisachtig iets).

De goesting om al de coole dingen in Fuji-Q te bespreke ontbreekt mij voor de moment'n beke, en dus gan'k't ook nie doen. kGan wel zegge da de eejanaika een vette coaster is! [Btw: hier een site met foto's van de eejanaika toen hij gebouwd werd. Bij't zien hiervan werd mij pas duidelijk hoe'n grote constructie da eigenlijk wel is!]

't Enige waar'k't wel even over ga hemme is da Labyrinth dink. Da is een groot gebouw da een verlaten (?) ziekenhuis moet voorstellen. En daarin lopen "evil doctor's" (om't ne naam te geven) rond. Geduren't heel jaar hier hem'k verschillende mensen horen zeggen hoe scary da wel nie is. Da't very creapy is, het engste spookhuis (om't zo te noemen) van heel Japan. Over't algemeen vin'k spookhuizen ma zwak, ma als ze het't engste van heel Japan noemen, wie weet kon't wel is interessant worden :-). Bij het aanschuiven stonden we drek naast de uitgang van da gebouw. En de meeste van de groepen mensen die buiten kwamen, kwamen Schreeuwend naar buiten gelopen (meiskes misschien eerder krijsend als schreeuwend?). Dus zou het dan toch zo scary zijn als gezegd wordt begon ik te denken?
Onze beurt, binnen gekomen, was er eerst een kamer waar we wa uitleg zouden krijgen. Ook al was daar niks scary aan, Emi hing al van toen we binnen stapten aan mijn arm (uit schrik). En deze arm heeft ze niet meer losgelaten (allez, de eerste helft van het parcour tot niet). Vervolgens was er een introductie film, eigenlijk een stukje uit een horrorfilm, om in de mood te geraken veronderstel ik. Manyee was zo bang dat ze niet eens naar de film kon kijken. Na de film mochen we dan naar binnen. Opeens hingen er al 2 meisjes aan mijn arm (Emi en Michiko, Manyee's tutor). Zo begonnen we onze (aardig lange, meer dan 20 minuten zou'k zeggen) wandeling door het ziekenhuis. De drie meiskes constant in schrik voor vanalles en nog wa. Wij drie jongens ... well, vonden het wel grappig om hen zo te zien :-p Telkens we een nieuwe kamer binnen moesten, werd ik door de twee meiskes aan mijn arm als eerste naar binnen geduwd, om de kamer te verkennen. Soms was er dan een "evil doctor" (acteur) die op ons afkwam, en dan liepen de drie meiskes schreeuwend weg (mij aan mijn arm meetrekkend). Door de dingen van de attractie zelf ben ik maar een paar keer verschrokken. Waarvan ik meer verschoten ben, was van Alexei die een paar keer naast ons door geslopen kwam en ons deed verschieten. Was wel kei hed gedaan von'k :-D In't midde van't ziekenhuis echter heeft een van de "doctors" hem gezegd da hij da nie mag doen, wa ik ma dom vond. Als climax van de hele attractie kwame we op't eind in'n grotere kamer terecht en eens we binne waren kwamen er langs vanalle richtingen een hoop "evil doctors" op ons af. Voor da ik tegoei door had wa der aan't gebeuren was zag ik een groep gillende meiskes volle speed weglopen, de twee andere jongens met zich meetrekkende. Daar stond ik dan, tussen de zogezegde moordlustige evil doctors. kZen hardop in mijne lach geschoten :-p Eerder dan scary vond ik het een best grappige ervaring, da ziekenhuis :-D Meiskes (hoewel misschien de Japanse meiskes nog harder als andere) zijn toch maar een bende schrikschijters hoor :-p

Da was't zowa qua korte bespreking van ons Fuji-Q bezoek. Een hele plezante dag was't, met coole attracties. En met zo'n grote groep (12 man wij, de 27 zijn opgesplitst in'n aantal kleinere groepen) rondlopen was heel plezant. Mjaja :-)

Zelf heb ik nie zoveel foto's getrokken, maar door Fuji-Q te Googlen vind ge rap sites zoals deze van mensen die een pak meer foto's getrokken hebben.

Foto's:

Een beke make-up, early in the morning, voor het vertrek.

Regen? Geen paraplu? geen nood, plastiek zak.

Me, aan de ingang van Fuji-Q.

Van boven naar onder: Jo, ik, Alexei.

...

De tea-cup ride! :-D
Gonda, ik, Ayane en Alexei.

Bij't verlaten van't park zag'k dees staan, daar moes'k een foto van :-)

Idem voor Emi-chan.

Na'n dagje Fuji-Q wordt ge toch wel moe.
(een in de bus maffende Alexei)

De Japanse politiekers

2007-07-06T01:42:00.000+02:00

Deze morgend heb ik sinds lang nog eens naar de morgendprogramma's op tv gekeken. Het ging over premier Abe en de dingen die hij wou doen (denk ik) en nog andere dingen over hem (oa. dat hij zei "ik doe deze dingen niet om populair te zijn, maar omdat ze nodig zijn" of toch altijd iets in die richting).
Tijdens het programma heeft men een heel deel beelden laten zien van de politiekers in het parlement (denk ik toch). Ruzie maken dat die mensen kunnen! Elkaar in het haar vliegen (en zelfs vechten?), roepen tegen elkaar, elkaar nie laten uitspreken, de micro's uit elkaars handen rukken, gewoon kwaad de zaal uitstappen, ... Kei hed vind ik da! Grappig :-D
"Kunnen die mensen het (the problem at hand) niet gewoon rustig op een beschaafde manier uitpraten en oplossen??" denk ik dan in mijzelf. Blijkbaar niet. Ik vraag me af of politiek er in elk land zo aan toe gaat.

Weetjes (13)

2007-07-02T05:17:00.000+02:00

Kikkers in Japan zijn ongelofelijk luidruchtig! Allez, da komt wrsch gewoon omdat het er zoveel zijn, maar als ge hier savonds langs de rijstvelden wandeld ... hoe luid ik mijn mp3-speler ook zet, ik hoor ze er nogaltijd door. De kaikan hier is toch een aardig stuk van deze rijstvelden verwijderd (vind ik), en ik kan ze nogaltijd aardig horen soms. Njaja.
kBlijf't kei hed vinde hoe der in sommige lessen een totaal gebrek aan discipline, of orde, of whatever is. Uw huiswerk nie maken, luid met elkaar praten, geeuwen zuchten of gewoon slapen, mails sturen mè uw gsm (glijk SMS'en in Belgie), telefoon krijgen die oppakken en gewoon buiten gaan (om te telefoneren. Nie te schatte. En't toppunt vind ik eil da 't meerendeel van de leerkrachte da gewoon negeert, der niks op zegt.
Het seminarium van mijne begeleider sensei, ik blijf het toch ma raar vinden. Het is veelal de prof die vragen stelt aan ons, of met een van ons een babbeltje slaat (hoort zowa samen met't vorige), of dingen vertelt en er dan een vraagteken achter zetten (zo van "is da juist? kzen der zelf nie zeker van"). kHeb nie't gevoel da der veel nuttige, nieuwe dingen gezegd worden tijdens deze les. Toch nie vergeleken met de lessen in Leuven. Mjaja.
In Japan is het verboden om iemand te begraven, ge moet gecremeerd worden. Naar't schijnt he, volgens een van mijn proffen, ma'k veronderstel da hij't als Japanner wel zal weten. kVind't iets zeer raar.
Nog een opmerking over mijn begeleider sensei. Ook al begrijp wa hij zegt (als in da'k het japans versta, het kan vertalen), meestal snap ik het nie (als in da'k geen idee heb wa hij ermee wil bedoelen of waar hij naartoe wil). Anders: 先生の言っていることがだいたい分かるけど、言いたいことが全然分からない。 Da deed mij ook denken aan "Do you understand the words that are coming out of my mouth" [Chris Tucker in "Rush Hour"]
Iets da'k raar vind, is da veel mense hier in de kaikan het vreemd (sommige zelfs ongepast) vinden dat ik als het heel warm is in'n bloot bovenlijf op mijn kamer rondloop. Veelal krijg ik de opmerking da da エロい is. Maja, laat ze ma geshockeerd [nooit gewete da ge da mè 'ck' schrijft] zijn, is wel grappig om mensen hun reactie te zien eil :-D :-p

1 zaterdag, 2 events (23/06/'07) [Part 2]

2007-06-25T06:11:00.000+02:00

Temari Clock Festival
Na de "Fill the world with flowers movement" meeting, zijn we in Dotour iets gan eten/drinken. Voor mij was't een bagel met gerookte kip. Heerlijk die dingen!! Oorspronkelijk ging'k eil voor een karamel-pudding koffie, die had ik in Tokyo gedronken, maar deze hadde ze niet. Mogelijk heb ik mij van etablissement vergist. Hierna nog eens wat purikura's maken. En op naar het volgende event, nl. The 8th Matsumoto Temari (Silk-wound ball) clock festival.

Wat hier juist de bedoeling van was, weet ik nog minder als van het vorige, maar Emi wou er naartoe en dus zijn we allemaal meegegaan (zo'n dingen zijn altijd wel plezant, wat er ook de bedoeling van is). Het was niet zo'n grote bedoening.
We kwamen er aan, kregen al direct elk een gratis snow cone aangeboden. Een snow cone is een beker met shaved ice (wee eil nie hoe ge da in't nederlands zegt. anyway, tzijn almaal klein stukskes ijs) waar ge een siroop naar keuze over kapt. Best wel lekker. vooral als't warm weer is. Met onze snow cone in de hand ginge we wa verder, en wa zage we ... der ware 2 manne ijssculpturen an't maken! :-D Was wel cool om in zo'n warm weer ijssculpturen te zien (de een maakte der 1 en de ander 2 kleinere).
We stonde daar naast een tafel met wa oudere mensen van alle leeftijden rond. En opeens tekent een dervan mij om na daar te gaan. Ik en Maike zijn daar dan bij gan zitten. Bleek da da'n groep dove mensen waren (met een paar tolken erbij). We hebben dan'n hele tijd met die mensen "gebabbeld" (via die tolk). Was wel cool, we hemme nbeke'n spelleke gespeeld, waarbij zij een teken deden en wij moeste raden wa da betekende. We konde der wel'n deel van (glijk kat, geit, konijn, zwemmen, skiën, ...). Daar zittende krege we gratis fruit (ik heb kerse gegeten! :-D) en drank aangeboden. Not bad.
Wa later zijn we nog wa bij ander mense gan zitten, ma veel speciaals is der daar nie echt meer gebeurd. Toen't donker werd zen we door gegaan en zat de dag erop.

1 zaterdag, 2 events (23/06/'07) [Part 1]

2007-06-25T06:03:00.000+02:00

"Fill the world with flowers movement"
Het eerste event was The 50th National "Fill the world with flowers movement" meeting in Matsumoto (The 6th world meeting). Hieronder een korte beschrijving van de beweging.

The "Fill the World with Flowers Movement" was inaugurated in 1952 by Isamu KOMATSU and his fellows. In those days the Japanese people ran short of food, housing, and clothes due to the confusions following the defeat in World War II. Komatsu was a school teacher and had been thinking of a way to change that. One day when he was walking along the Metoba River, he found small flowers smiling at him. "This is what I have been seeking for", he said to himself. He found that by raising flowers we could enrich our minds and create a hope to live and that would lead the society forward. Though he had a hard time in the beginning of the campaign, the movement gradually spread all over Japan thanks to the big support of the then Mayor Tokuya FURUHATA. The first national assembly was held in 1955 in Matsumoto with the participation of flower lovers from all over Japan. It developed further and in 1961 an International Assembly was held, having Her Imperial Highness Princes Chichibu as the Honorary President. As one of the activities, the society has been sending flowers seeds to the host cities of Olympic games with hope to realize international peace. This movement has been highly appreciated, because it is not only a flower planting campaign but also a social education campaign. It has been said that out of the disaster of the World War II, two memorable and important movements were born in Japan. One is the Peace Movement of Hiroshima and Nagasaki, and the other is the "Fill the World with Flowers Movement". The former is the scream for peace and the latter is the ray of hope. Both are eventually aiming the realization of the world peace. [Matsumoto City website]

Het doel van de beweging is dus om het planten van bloemen te promoten (en er zelf ook veel te planten), en op deze wijze vrede in de wereld te bekomen (Of toch iets in die trend).

Dus, vandaag was er de 50ste bijeenkomst van deze beweging. Zoals regelmatig het geval is hier in Matsumoto, waren er een aantal buitenlandse studenten uitgenodigd om gratis te komen (ik veronderstel alleszins dat het voor de andere aanwezigen niet gratis was). Een van de aangename voordelen van een buitenlands student te zijn :-) Het ging door in het Matsumoto Performing Art Center (松本市民芸術館). Zowel buiten als binnen was het gebouw versierd met echt wel schone bloemstukken. Het (de bloemstukken) zag er interessant uit.

De bijeenkomst zelf was eigenlijk een vrij (om niet "heel" te zeggen) saaie bedoening. In het begin was het nog even interessant (door een viool concertje en een video), maar erna bestond het bijna alleen uit speeches van allerlei belangrijke mensen (waarvan ik totaal geen idee had wie ze waren en waarom ze belangrijk waren), wat de fun er direct uitzoog.

Over het viool concertje, aan het begin van de bijeenkomst, was er een groep wat ik schat lagere school studenten en zelfs kinderen van ik schat 4 jaar, die samen viool speelden. Ik was onder de indruk, vooral van de 4-jarige kleintjes, die ferme dingen deden op hun viool. Achteraf bleek het een heel bekende groep van getalenteerde kinderen te zijn (de naam ervan zou ik niet kunnen zeggen).

De video was een film over de beweging, hoe ze is ontstaan, wat hun doel is en dergelijke. Deze vond ik nog wel interessant, omdat ik eigenlijk niks wist over de beweging.

Zoals ik zei bestond de bijeenkomst voor de rest vooral uit speeches, wat het een saaie bedoening maakte. Het enige wat nog wat interessant was, was een kerel uit Nepal die in het Engels sprak. Die kerel klonk als Apu van de Simpsons. Kei hed was da :-D

Verder was er ook nog een prijsuitreiking voor een essaywedstrijd die in het teken van de beweging (voor zover ik weet toch) gehouden was.

Enkele opmerkingen nog over dit event, gedurende heel de bijeenkomst, was er een groep van 4 mensen die alles vertaalden in gebarentaal. Da vond ik ook wel interessant om naar te kijken, om te proberen om bepaalde gebaren te herkennen.
Iets wa mij intrigeerde aan het podium was dat er een vrouw was die in het midden van het podium op een hele prominente plaats zat (je had meer aan de linkerkant een 10-tal mensen, meer aan de rechterkant en 10-tal mensen en dan in het midden van het hele gebeuren een verhoogje met deze ene vrouw). Iedereen was heel beleefd tegen haar, dus ze leek een heel belangrijk persoon te zijn. Maar ik (en de mensen rond mij ook) had geen idee wie het zou kunnen zijn.

Foto's:

Een deel van de decoratie buiten het gebouw.

Een van de ... ongewone bloemstukken binnen.

Maike, ik en Manyee.

De layout van het podium (sorry voor de slechte kwaliteit foto).
In't midden ziet ge de belangrijke vrouw waar ik het over had.

En als ge dees ziet, dan weet ge da ge in Japan zijt.

De voorbije week (11/06-18/06) [part 3]

2007-06-19T15:23:00.000+02:00

Sobas maken
Zaterdag 16 juni, een daguitstapje naar een ... wel, we zouden zelf soba maken.
Vertrek om 9 uur, eerste halte bij'n wasabi plantage. Da was blijkbaar iets extra, of gewoon iets da ook op het programma stond, ik wist van niks. Da was groot daar! kverschoot dervan, veeeel wasabi was daar geplant. Verspreid over heel die grond waren er ook best wel wat religeuze dingen te zien (vb. stene beelden (van boedha's veronderstel ik, of gewoon dignen die eruitzagen als kleine tempeltjes van steen), een beeld achter glas (in'n gebouwtje), een gebouw da leek op iets da ge in schrijnen ziet, zo de poort die ge bij't binnekomen van'n schrijn passeert, een grot met binnenin iets om te bidden (mensen gooiden er alleszins geld naartoe)), da was wel iets da opviel, da'k opmerkelijk vond.
De tweede stop was de soba-makerij. eigenlijk een restaurant waar ze verse soba maakten, en waar er een grote ruimte was, die veronderstel ik dient om groepen mensen te leren soba maken. We verdeelden ons in groepen van 4, met telkens 2 studenten en 2 japanners (De uitstap was namelijk zowel voor studenten als aanmoedigingsfamilies). Op deze manier konden we kouryuu'en (aan "cultural exchange" doen). soba heeft minder ingredienten als ik dacht, nl. bloem, soba-poeder (dees is blijkbaar boekwijt, hoewel'k fout kan zijn), en water. Dus, de werkwijze: meng, kneed, maak plat en rol uit tot een grote platte pizza. Vervolgens plooit ge die pizza een aantal keer dubbel (4 of 5 was't bij ons), en snijt ge da in dunne sliertjes. Als laatste moede't enkel nog koken en voila.
Na't maken van de soba, heeft men deze allemaal gekookt en hebben we onze zelf gemaakte soba kunnen opeten. Wat ze serveerden was koude soba. Iets wat ze hier in Japan eten in de zomer, omdat koud (fris?) eten bij het warme weer lekkerder is dan warm. Het was eigenlijk nog zo slecht niet vond ik. Hiervoor had ik al een keer soba gegeten, maar toen was het me niet zo bevallen. Dat ik het lekker vond, zal ik nu niet zeggen, maar het was wel beter dan de keer ervoor :-) Njaja, Japans eten is toch niet zo voor mij weggelegd he.

Deze dag was der ook nog iets anders te doen, nl. een matsuri van't school (voor zover ik weet) in Agata no Mori Park. Het was een matsuri voor de eerste jaars studenten van Shinshu. Er waren een hele hoop standjes waar allerlei eten te krijgen was en een podium waar er opgetreden werd (oa. was er naar't schijnt iets te doen waarbij er een 30 a 40 tal jongens als meisje verkleed op't podium verschenen. De meeste zagen er best キモい　("kimoi", euhm vertaald ... "slecht"? (wa'n slechte vertaling -_-)) uit. Sommige echter zagen er 以外に kawaii (oftewel schattig) uit (maar of da nu een positief punt is, daar valt over te discussieren). Door het soba maken hebben we het grootste deel van de matsuri gemist. Maar toch wouden we nog het laatste beetje van de sfeer gaan opsnuiven. Het was heet die dag. En de sfeer in het park was heel tof. Een hele hoop bekende gezichten tegengekomen, wa natuurlijk tof was. Na er een tijdje rondgelope te hebben en wa mè mensen gebabbeld te hebben zijn we (btw: we = ik, Manyee, Emi en Maike) nog wat purikura's gaan maken en naar huis gegaan. Toffe dag was't, toffe dag!

De voorbije week (11/06-18/06) [part 2]

2007-06-19T15:20:00.000+02:00

kimchi maken
Vrijdags heb ik een les: "Japan in Azie". Maar eigenlijk is de naam van het vak fout, vermits het altijd over korea gaat, iets wa mij de goesting geeft die les te boycotten, makom. Anyway, vrijdag 15 juni stond er op het programma: met z'n allen kimchi maken.
We ware mè 10 studenten, 2 leerkrachten en 2 kinderen (meisjes, lagere school schat ik) van die leerkrachten.
Om te beginne met het minder goede van de activiteit: het ware pokke-kinderen. Irritant glijk hell! Toen we binne kwame was om een of andere reden drek ik hun prooi. Wa hield da in? Wel, vooral't feit da ze de hele tijd probeerde te kietelen. Der zijn maniere waarop ge mensen kunt kietele die nog wel plezant zijn, maar die kinderen deden het helemaal anders. Die viseerden uw oksel of zij en porden hun vingers er op volle snelheid in. En voor mense die da al ondergaan hebben weten da da ZEER DOET! Een paar keer wou ik gewoon die klein manne hunne nek omwringen!! Na een tijd zijn ze gelukkig van prooi veranderd en hemme ze zich op de twee andere aanwezige jongens gericht (meiskes interesseerde hun precies niezoveel). Ik veronderstel da da kwam omda ik ze zoveel mogelijk probeerde te negeren, en mijn kietelbare plaatsen onbereikbaar maakte. En ook het feit da de andere twee reageerden op de provocaties van die kinders. De momente da ze die ander twee an't ambetere ware was da wel beke fun om te zien eil :-) Langs de ene kant uit wraak, omda Joris mij hard ant uitlache was toen ze mij ant pesten waren en het nu zijn beurt was om te ondergaan en mijn om te lachen :-) Maar te hard lache moest ik ook nie doen omda die klein dan terug na mij kwamen.
Dan over naar het plezante van de avond, nl. het samen koken was very fun :-) Als er tijd was ook over vanalles en nog wa zitte babbelen. het eten zelf was ook tof. Gezellig eten en babbelen ... Best goeie kimchi ook, vele beter als degeen die'k ervoor al gegete heb. Op't einde van't eten was der ook'n beke Koreaanse sake (het leek alleszins toch op japanse sake, wat't juist is weet ik nie echt). En da was LEKKER! zo wil'k mij zeker een beke mee na huis pakke, van da spul.

De voorbije week (11/06-18/06) [part 1]

2007-06-19T15:18:00.000+02:00

Der is weer meer als een week voorbij (denk ik), dus geef ik een kleine update van mijn belevenissen.

Age of Empires is bad
Vrijdag 8 juni heb'k Age of Empires (AoE) II geinstalleerd gehad. kVond da vroeger'n tof spel, en dacht daar mijn vrije tijd wa mee te vullen. Om't kort te houden, kheb da weekend vrij veel AoE gespeeld. Na een tijd begon'k te denken dat het eigenlijk toch best wel een nutteloze bezigheid was. Na een paar dagen spelen zag ik in mijn bed de hele tijd mannekes te selecteren, gebouwen te bouwen, vijanden aan te vallen ... tsumari, in slaap valle viel een beetje tegen. Ook mijn dromen smorgens zagen er hetzelfde uit. Ik vond het maar niks eigenlijk. In't begin van de week heb ik het dan maar terug verwijderd.

Weer karaoke
Karaoke is eignelijk een wekelijkse activiteit zo'n beke :-) Door de week kunt ge een hele namiddag (of zelfs al vnaf de voormiddag denk ik), tot 7 uur savonds karaoken voor weinig geld. En daar gaan we dus voor :-) Is weer tof geweest, als altijd. Is ook weer een tekst-gesprek uit voort gekomen. tIs vrij lang, dus ik ga't hier nie overtypen zoals vorige keer. Maar voor de geinteresseerden, op Manyee's mixi blog is de tekst te vinden ^_^

COWIS film avond
Vandaag op het programma, film avond van COWIS. Gepland begin: 17:30. Echt begin: 18:10 (ofzo). Tijdens da wachten stond der een film op die we nie zouden zien. tLeek een komedie en zag der eil wel'n goeie uit. kVond't dus spijtig toen de "echte film" begon. De film die we zouden zien: "Broken Flowers" [IMDB]. 1h45 duurde'm denk ik. De meest SAAIE FILM die'k OOIT heb gezien!!! Nie te schatten! En dan de crême de la crême was het eind van de film. Ook al is't pokke saai, ge probeert toch nog een beke te volgen, omda der anders helemaal niks te doen is, en dan opeens ... *gedaan*. Mogelijk het slechtst eind van een film da'k ooit heb gezien. Gewoon zomaar stoppen, nie te doen. En dan te bedenke da die film oscars gewonne heeft en nog'n hele hoop andere awards ook. Waar gaat de wereld naartoe -_-
Zoals vaak (altijd?) gebeurd na COWIS activiteiten is een deel van de mensen nog doorgegaan iets anders doen. Eerst zen we gan eten en derna gan bowlen. Was weer ff geleje da'k nog gebowled had. Was plezant :-) Mn eerste worp drek'n strike :-D Kut was wel da't nie voor mij was, ik deed nl. voor Emi voor hoeda't moest. Derna gooide'k voor mijzelf, natuurlijk geen strike meer -_- Twee spellekes gespeeld, 118 en 128, nog wel te doen, maar kan beter he. Is heel plezant geweest. Na't bowlen nog wa purikura's gemaakt (weet der eil iemand wa de normale vorm is om dees te gebruiken? vb. "een purikura maken", of "purikura's maken", of "naar een purikura gaan", of weet ik veel wat) en wa spellekes gespeeld in't gamecenter bij de bowling. Fun fun.

Open-lucht ikebana demonstratie (Foto's)

2007-06-15T14:48:00.000+02:00

Smorges in de bus. Helemaal achteraan :-)

De alpenhoorn spelers.

Ik tijdens het helpen van de sensei bij het ikebana doen
(of hoe ge da ook als werkwoord ook gebruikt).

Een pose, gesuggereerd door Nunnun.

Ik en Nunnun.

Het eten der gratis gekregen bentou.

Nunnun tijdens het ... njah, raar doen gewoon :-)

Maike tijdens dezelfde activiteit.

Vanop straat zag ge zo de onsen.

Na de onsen in de bus. Njah -_-

Zien we er allen niet cool uit met onze 3D brillen?

Een super grote taiko.

Ik, Nunnun en Sven bij het Matsuri museum.
(Normaal doen is er meestal nie bij bij mij)

Ik, Maike en Nunnun.
(En regelmatig is normaal doen er bij ons allen niet bij)

Weetjes (12)

2007-06-12T17:15:00.000+02:00

Der is een stad in Australie die Eromanga noemt. Super toch! :-D
Japanse insecten zijn HUGE! En da is wel ambetant, vermits I HATE bugs!!
Mijn broer heet Johan.
Om een of andere reden krijg ik het maar niet voor mekaar om "juni" in een datum te schrijven. Er blijft maar "mei" uit komen.
De laatste tijd (april en mei) heb ik er aardig wa Amerikaanse series doorgedraaid: drie seizoenen House, drie seizoenen Battlestar Galactica en een seizoen Heroes.
In het seminarium da ik volg is der ne kerel die altijd maar in'n atlas an't zien (studeren?) is. kVind't ma vreemd.
Mijne begeleider sensei blijft mij altijd ma allerlei vrage stelle over vanalles da'k nie weet (of toch nie echt goe alleszins).
Bv. Zijn er veel boeken over de belgische taal? Zijn deze bestsellers zoals in Japan? Zijn er speciale scholen voor Turken om Turks te leren? Welke geschiedenis hebt ge op school gekregen? Was da onderverdeeld in België en de rest van de wereld? Of was alles samen?
kZen voor de moment "Fantastic Voyage" (2005) ant lezen, een boek over gezondheid en langer leven. De manier die in het boek voorgesteld wordt komt ongeveer op't volgende neer: neem alle dingen die ge lekker vind (Bv. vlees, gebak, suiker in't algemeen, gefrituurd eten, enz), schrap da van uw menu en voila. Ma daar wou'k't nie over hemme. De auteur beschrijft ook zijneigen gezondheids-systeem. Awel, hij gebruikt voedings-supplementen. Hoeveel? 250 pillen per dag!!! Da vind ik er net een beetje over. Daarbuiten gaat hij ook wekelijks en/of maandelijks binnen voor transfusies waarbij der stuff direct in zijn bloed wordt gegeven. tIs nie min die kerel.

Open-lucht ikebana demonstratie

2007-06-10T15:21:00.000+02:00

Bonjour mensen, vandaag op deze blog, een vertelling van mijn dag. In het teken van 100 jaar Matsumoto (denk ik toch) ben ik meegeweest op een daguitstap met als hoofdactiviteit een ikebanademonstratie. Allez, da is toch't geen da der als titel op mijn blad stond, dus.
Eigenlijk was ik te laat voor de inschrijving en kon ik niet mee, maar eergisteren was er iemand die had afgezegd en daardoor kon ik in haar plaats gaan, jeeej :-D

06:00 - opstaan
Een uur op tijd opgestaan, want eerda kik tegoei wakker zen, da heeft wel wa tijd nodig.

07:00 - vertrek richting station
Same mè Nunnun en Maike aan de kaikan vertrokken naar't station. Mijn kansou (= "thoughts, impressions"): moe, koud en ... mja, da is't zowa.

07:45 - vertrek an't station
Rond 07:45 vertrokken we richting de Shihone Onsen in Azumi, Matsumoto. 2 uur heeft de rit geduurd, nooit gedacht dat het zolang zou duren om naar een andere plaats in Matsumoto te gaan. Ik wist wel dat Matsumoto groot was, maar Zo groot? Njaja.
In de bus heb'k vooral mijn ogen gerust en van mijn iPod gebruik gemaakt. Er was een begeleidster en die heeft aardig wa commentaar staan geven over allerlei dingen die er te zien waren, maar vermits ik niet echt zin had om mij te concentreren op haar Japans heb ik het bij rusten en muziek luisteren gehouden. Naar zulke begeleidsters luisteren is zowiezo ook nie echt mijn ding.
Af en toe keek ik toch ook eens buiten, en het was best een adembenemend zicht. We waren door de bergen aan het rijden en ik zag dingen als: wolkenflokken die tegen de berghellingen hingen, coole rotsformaties, berghellingen gekleurd door allerlei verschillende soorten bomen, mountain rivers, lakes between the mountains, and other stuff (that I can't remember at the moment).

09:45 (ongeveer) - aankomst bij de onsen
Aangekomen bij de onsen, zijn we 200 meter gewandeld naar een rustig plekje tussen de bomen en een moestuin. De ikebana demonstratie zou in open lucht doorgaan, wat wel voor een goeie sfeer zorgde.
De demonstratie begon met een optreden van een groep zwitserland-naäpers, een groep muziekanten die op een accordeon en 5 Alpenhoorns een poging deden om Zwitserse muziek te brengen. De accordeonist deed het heel goed. Het was happy up-beat muziek, die de sfeer der drek inbracht :-) De alpenhoorn-spelers daarentegen ... die vond ik niet zo geweldig. Maarja, ze deden hun best alleszins :-)
Vervolgens begon het ikebana gedeelte zelf. Na een introductie begon de ikebana-sensei (een sensei die ik al eerder heb gezien bij een andere ikebana-bedoening, die toch wel aardig bekend is veronderstel ik) wat te vertellen over ikebana, en zelf een paar stukken te maken/vervolledigen. Nadat ze er een aantal gemaakt had, vroeg ze de aanwezige buitenlandse studenten om naar voor te komen en haar te helpen. En zo gebeurde het. Omdat ik vooraan zat, was ik de eerste die haar hielp. Of het hierdoor komt weet ik niet, maar toen ik klaar was, kwam er een reporter naar me toe en vroeg me naar een kansou (thoughts, impressions), ik stond er met mijn mond vol tanden. Ik had totaal geen idee wat te antwoorden. Ik deed het gewoon omdat het mij gevraagd was, ik was er verder niet over aan het nadenken. Omdat ik niet echt veel zei, stelde ze zelf voor "werd je er rustig van? Werd je hart er rustig van?" Ik heb daar maar "ja" op geantwoord. Iets later vond ik toch een paar dingen om te zeggen, nl. dat het leuker was om buiten ikebana te doen dan binnen (omdat ik het de vorige keer binnen had gedaan), maar echt geweldig was die comment nu ook niet echt. Hierna heeft ze me nog meerdere keren gevraagd "Dus je werd er rustig van?". kHeb zwaar gefaald op dees interview. Da zal ze leren mij deruit te kiezen :-p kBlijf het toch maar ambetant vinden da men me zovaak vraagt naar mijn kansou. Vaak heb ik gewoon geen kansou. Of toch alleszins geen die ik zo op het moment zelf kan zeggen. Meestal komt er gewoon "tanoshikatta" (= het was plezant) uit, maar da is gewoon een stom antwoord da ik nie wil zeggen. Maarja.
Anyway, na het ikebana'en heeft de band die er tijdens voor muziekale begeleiding zorgde, een paar nummers gespeeld. Drie Engelse en een Japans. Die Engelse nummers waren hillarisch. Om de simpele reden: het Engels van die Japanner was onverstaanbaar. Ik heb Japanners al slecht Engels horen spreken, maar deze kerel topte toch wel alles hoor! (Voor mensen die mijn youtube account kennen, ik zal de filmkes die ik ervan gemaakt heb posten, zoda ge zelf kunt horen. Voor mensen die mijn account niet kennen, maar willen horen, ask me).
Na de muziek was het lunch tijd. We hebben een gratis lunch gekregen. De hele dag was voor ons buitenlandse studenten trouwens gratis ^_^ De lunch (bentou) was wel nie echt mijn smaak. Het was een Japans stijl lunch. Ik heb deze half opgegeten en mij voor de rest met CalorieMate's van energie heb voorzien.
Een grote reden waarom ik deze daguitstap wou meemaken is dat er een onsenbezoek bijhoorde. En na de lunch was het zover. Op weg terug naar de onsen zagen we iets dat op een onsen leek, maar omdat we van op straat, gewoon het water konden zien dachten we van "nee, da kan nie". Maar toen we er mensen in zaten zitten, bleek het toch de onsen te zijn. Ik verschoot wel ff. Een onsen waar mensen gewoon konden inkijken? Vanaf de ryokan ernaast kon ge ook gewoon de mensen in de onsen zien zitten. Maar het was dan ook geen gewone onsen, het water van deze onsen zag wit. Wa daar juist voor zorgt weet ik nie, maar ge kon dus nie echt door da water zien. kVeronderstel da da altijd goe is voor uw huid of gezondheid, da wit water. Nog iets waar'k van verschoot bij't nader inspecteren van de mensen die derinzaten, was da het een gemengde onsen was! In de onsen waren er ook twee binnen-baden, een speciaal (maar doorzichtig) water bad (ook goed voor iets wrsch) en een heet (42°C) water bad. 42°C is HEET man! Anyway, na daarbinnen ff geweekt te hebben zijn we naar't gemengd buitenbad gegaan (binnen was het dus gescheiden btw :-)). kVond't best interessant om in zo'n gemengde onsen te zitten. Gewoon de hele tijd mè Sven, Nunnun en Maike zitte babbelen. Der was een plek waar er vers warm/heet water da buitenbad (of hoe ge't ook noemt) binnenkwam, da was heerlijk om daarnaast te zitten ^_^
Rond 13:00 zen ik en Sven deruit gegaan. Rond 13:10 ware we terug in de bus, maar blijkbaar was er om 13:00 afgesproken. Ik wist van niet. Ik was dan ook niet aan het opletten wanneer de begeleidster iets zei door de micro in de bus. Beter wel gedaan :-) Bad news was da de girls der ook nog nie waren en da uur ook nie wisten. In't begin was der ff sprake van zonder hen te vertrekke, daar verschoot ik wel ff van. Het heeft uiteindelijk 45 minute geduurd eer ze er waren. Aardig wa vertraging en irritatie van een paar japanners opgelopen. Maarja :-)

13:45 - vertrek richting Gifu-ken
En we vertrokken weer, richting het Gifu prefectuur (een van de weinige dingen die ik de begeleidster heb horen zeggen).

15:15 - aankomst in Hidafurukawa
Na zo'n anderhalf uur op de bus waren we in Hidafurukawa, waar we naar het Matsuri museum gingen. Hidafurukawa is bekend voor zijn groots en levendig Furukawa festival (Enkele Japanse sites met wat fotos). tWas best wel cool daar. Vooral de 3D film over het festival. Echt een crazy bedoening da festival! Maar het is iets waar ge bij denkt "typisch Japans". En wa'k eigenlijk wel eens meegemaakt wil hebben.

16:40 - vertrek richting thuis
Het matsuri museum was het laatste op het programma en dus vertrokken we terug naar huis, het goeie ouwe Matsumoto (wel, het deel van matsumoto dat ik ken alleszins, niet het deel waar de onsen zich bevind).

18:40 - welcome back
Na weer twee uur in de bus waren we terug en zat de daguitstap erop. Eigenlijk, eerst nog samen naar de Matsuya geweest, samen naar de 100Yen shop geweest, samen wat purikura's gaan maken en dan samen naar huis. En Toen zat de daguitstap erop :-) kWas thuis rond zo'n uur of 21:00.

De laatste weken (deel 3)

2007-06-08T12:17:00.000+02:00

Lap, mij verslapen. Of toch niet?
Maandag 4 juni had ik smorgens een rare droom.
Ik werd wakker om 8 uur. Mijn eerste les was pas om 10:40, dus heb'k mij omgedraaid en ben terug in slaap gevallen. Toen ik opnieuw wakker werd, keek ik naar mijn klok en ik zag "10:30". Mijn les begon 10 min later. Da zou'k dus nooit meer halen (tenzij ik mij gewoon zou aankleden en vertrekken, maar das nie mijn ding, dus zoals ik zei: nooit). Ik draaide mij daarom gewoon (nog eens) om en ging verder slapen. Toen'k de derde keer wakker werd keek op mijn klok en zag iets vreemds, nl. "09:15". kDAcht ff van "Wtf??", ma toen schoot't mij tebinnen, de vorige keer was een droom. Da was wel nbeke "kak" eigenlijk, want 'k vond da nl. wel goe da'k mij verslapen had en nie na de les moest :-)
P.S. kzen uiteindelijk gewoon thuisgebleven anyway :-p

Garbage-time
Dinsdag 4 juni, tis mij eindelijk gelukt om mijn vuilniszakken smorgens op tijd buiten te zetten. Proficiat!! kHad der ondertussen al 4 op mijn terras verzameld, en in een dervan waren der zich al fruitvliegskes ant kweken -_-

Een dagje ziek
Donderdag 7 juni, de dag begon zoals elke andere dag. Allez, nie da al mn dagen hetzelfde beginnen, makom. Wa'k wil bedoelen is da toen alles normaal was. sMiddags heb'k mij wa spek en eiere klaargemaakt en vanaf toen ging alles mis.
De spek mè eiere lag drek na mn lunch al op mn maag. Ma da hem'k nog al gehad, en normaal ga da vrij rap over. Deze keer was't anders. kGing na de les, en mn maag voelde de hele les ambetant. Vanaf da'k na de les thuis kwam, werd't als maar erger en erger. Tegen'n uur of vier, had'k een constante pijn in mijn buik, kwist mè mijzelf gene blijf, echt wel kut. Ligge hielp nie, wandele hielp nie, zitte hielp ook nie, eil hoe ik mij ook positioneerde, twas altijd even erg. Da't hielp zou'k nie zegge, ma wa'k uiteindeljk gedaan heb is de hele tijd zitte wissele tussen liggen, zitten en wandelen. Miss da deze activiteit mijn gedachte der een klein beke vanaf hielden, ma veel was't nie. En da heeft verder geduurt tot een uur of 24:00. Hierna is't langzaam geminderd en zenk uiteindeljk in slaap gevalle. Zo buikpijn glijk hier kan'k mij nie herinnere da'k ooit al gehad hem, amai mn voeten. Zen blij da't voorbij is.

De laatste weken (deel 2)

2007-06-08T11:58:00.000+02:00

Ondertussen is't eerder "de laatste maand" geworden, makom. Even wa belevenissen verhalen.

Okonomiyaki maken
Maandag 28 mei, het plan: savonds Okonomiyaki maken op Manyee's kamer.
Het zou zijn: Emi, Manyee, Pak en Che. En ik zou er niet echt zijn om te eten, gewoon eens te proeven, maar omdat het me fun leek. Uiteindelijk is Pak nie gekomen, maar is Joris wel een tijdje daar geweest en zijn uiteindelijk Nunnun en Jo nog gekomen.
tWas best eetbaar die okonomiyaki. Een beke raar ook wel, ma nie slecht. Ik stond in voor het besauzen van de okonomiyaki. Een basislaag okonomiyaki saus en erboven op een tekening van mayonaise. Ik heb een poging gedaan om dieren (een beer en een kat) te tekenen, maar ze zijn zwaar mislukt -_-
tIs heel plezant geweest, deze eet-gathering. Vooral vanaf da Nunnun en Jo derbij zijn gekomen. Toen kregen de onderwerpen direct een meer ero tintje. Ik, Nunnun en Jo werden tot de "ero-groep" gelabeld. Op'n gegeven moment ging't over dildo's, en Emi wist nie wa da was. Da vonde de meeste van ons wel'n beke vreemd voor een 21-jarige. Het gezicht da ze trok, toen Nunnun het haar dan uitlegde (met handbewegingen en al), was geweldig! =D Kei hed om te zien!

Naar de cinema
Dinsdag 29 mei nog eens naar de cinema geweest. Mè Manyee en Emi "Pirates of the Caribbean: at World's End" gan zien. De film was nog ma'n paar dagen uit. Ma hoewel ik daarom aan'n vrij volle zaal an't denken was (of alleszins toch een pak voller als bij Spiderman 3), is dit niet gebeurd. Das echt just glijk de Roxy in Koersel vroeger. Kei hed :-D
En nog altijd: Lang leve de previews!!

Koto concert
Zaterdag 2 juni ben'k naar een koto concert geweest.
Als buitenlandse studenten waren er een tijd geleden gratis kaarten te krijgen voor een koto concert. Dit leek mij wel interessant om eens bij te wonen. De normale inkomsprijs was 2000Yen, dus wel mooi meegenomen.
Samen met Manyee en Emi ben ik ernaartoe geweest.
De koto is een traditioneel Japans snaarinstrument, van zo'n 1m80 a 2m lang en heeft 13 snaren (allez, 1 versie toch alleszins, er is er ook een met 25 snaren, en met een ander aantal ook nog, ma daar kan'k nu niemeer opkomen).
kMoe zegge da'k eil wel onder de indruk was van da instrument. Ik bedoel, het lijkt mij een aardig moeilijk instrument om te bespelen, vooral de 25-snaren versie. Qua muziek die ze derop speelden, von'k het over't algemeen ook wel best te pruimen. Buiten 1 lieke dan, want 1 lieke da ze derop speelden, kon'k nie als muziek aanvaarden.
Na het concert aan de praat geraakt met de "aanmoedigings familie" waar Victoria mee was gekomen. We zijn uiteindelijk met hen samen iets gaan eten. Is plezant geweest :-)

Close Encounters of the Kanrinin

2007-06-02T04:28:00.000+02:00

Gisteren, vrijdag 1 mei, was het nog eens tijd voor een nomikai. Een paar mensen wouden er nog eens een doen, en zo geschiede het. Het ging door in Manyee's kamer. Eerst hebben zij en Emi wat Chinees en indonesisch eten klaargemaakt voor een paar mensen (niet ik), en na dit eten zouden er nog wat extra mensen komen en de fun beginnen. De aanwezigen: ik, Manyee, Emi, Che, Nunnun en William (kzit een beetje me't gevoel da'k iemand vergeten ben, ma zou nie weten wie). Normaal zouden we om 21:00 beginnen, maar de helft van't volk was vrij laat. kDenk da om iets na 22:00 we der allemaal waren. Ondertussen was't al heel fun gweest, al goe gelachen. Ondertussen is het al ge-established da als ik en Nunnun der beide zijn, da de gesprekken dan regelmatig een verkeerde draai nemen (richting ero onderwerpen). Is gewoon super om sommige van de andere mense dermee te shokeren, die zijn nl. niks gewoon precies :-D tWas ook weer'n tijd gelede da'k William nog gesproke had, dus da was ook plezant.
Dan rond 22:30 echter, gebeurde er iets zeer on-plezant. Der klopte iem op de deur, wij denke da't nog volk voor de nomikai was, maar niks was minder waar. Ik deed open en wat zag ik: de kanrinin, en deze zag er zeer onhappy uit (als in kwaad). Die begon een hele uitleg te doen, over dat het na 22:00 was en we dan stil moesten zijn. Ze zei ook dat ze er al vaak waarschuwingen over in onze brievenbussen had gestoken, en dat het nu toch wel genoeg was. In haar uitleg, was er ook sprake van uit de kaikan gezet te worden als da zo verder ging. Verder moesten we direct de kamer verlaten. Buiten de kanrinin was der ook vent, die echt wel scary was, tussen de uitleg van de kanrinin was der'n moment da't leek da die de kamer zou binnenstormen en tegen ons zou beginne schreeuwen. I very much didn't like the look on his face.
tWas een zeer kak ervaring. Da was dan de laatste nomikai op iemands kamer in de kaikan. Want ook al zouden we het de volgende keer rustig doen, het risico buitengezet worden is net iets te riskant.
Om na dit voorval allen naar onze kamers terug te keren, daar hadden we geen goesting in. We besloten gewoon buiten ergens te gaan zitten en daar verder ... ons amuzeren. Ons eerste idee was naast de rivier, maar daar hadden we weer schrik dat er buren zouden klagen en er politie involved zou geraken. Uiteindelijk zijn we naar't baseball veld van't school gegaan, naast de concert-club die an't oefenen was, daar was't zowiezo lawaaierig en de mensen van de verschillende clubs zouden wrsch toch nie klagen redeneerden we.
In't begin hemme we daar nog een tijd zitte discussieren, klagen, grommelen over het voorval met de kanrinin, maar achteraf is't toch nog best plezant geworden :-)
Mjaja.

Weetjes (11)

2007-05-30T09:44:00.000+02:00

Karaoke koffie is lekker.
Bloed laten trekken doet (bijna) geen pijn.
Instant chocomel met water gemaakt is drinkbaar.
Mijn frigo verandert in een diepvries als die vol begint te geraken. (Gevolg: ik pakte derjust een ei uit de frigo en da was bevroren -_-)
Dees semester heb'k't moeilijker om smorgens vroeg op te staan als vorig semester.
De kanrinin (= "huisbaas"?) is anti duivenstront. Eigenlijk ... Who isn't? ... Never mind.
Voor zover ik weet is de techniek om bloed uit'n zakdoek te krijgen: de zakdoek laten weken in water. ... Wa ik juist misdoe aan dit simpel proces weet ik niet, maar bij mij lukt het niet.

[UPDATE]
(als antwoord op Gerda's comments)

Ivm de bloedzakdoeken:
Idd, koud water om de bloedvlekken deruit te doen, da hebbe ze mij thuis door't vaak te herhalen goed aangeleerd :-) Maar't is die techniek die dus nie werkte. Na da drie keer te hebben laten weken dacht ik "foert", en heb ik het gewoon in'n grote pot afgekookt. Ondanks gezegd wordt da ge da nooit moogt doen, ware mijn zakdoeken na het afkoken bijna helemaal proper. Very strange. Het weken zal dan toch zn nut gehad hebben, maar weken alleen werkte bij mij niet.
Ivm de frigo:
Of mijn frigo kapot an't gaan is ... Als hij altijd zo hard zou vriezen, zou ik misschien akkoord gaan, maar het rare is dat hij het enkel doet als hij vrij vol zit.
Btw: ondertussen heb ik de oorzaak van het probleem gevonden. Er is een knop in mijn frigo om de koudheid (of whatever) ervan in te stellen. Er was een draai knop met een lijn op en getallen er rond van 1 tot 7. Ik dacht dat deze naar 2 wees, maar bij nadere inspectie bleek da ik de achterkant van de pijl an't volgen was en de voorkant van de pijl naar 7 wees. Vandaar de diepvrieswerking I presume.
Ivm bloedtrekken:
" Bloed trekken doet ALTIJD pijn..."
--> bij mannen doet dit (bijna) geen pijn. Conclusie: ... vrouwen zijn woezies :-p

De laatste weken

2007-05-27T12:23:00.000+02:00

Goodday, beste mensen. Als topic voor deze blog: wat dingen die ik de vorige weken gedaan heb. Ik ga het niet chronologisch doen, gewoon zoals ik het me herinner (kan zijn dat ik van sommige dingen de datum zelfs niemeer weet).

Karaoke
De vorige twee weken ben ik donderdag (17 en 24 mei), na mn laatste les, met Manyee en Emi (vorige week was Joris er ook bij) gaan karaoke'en. Het is dan door de dag en er is dan en goedkoop tarief. Tot 7 uur karaoke'en (maakt nie uit wanneer ge begint die dag), en daarbij een drinkbar (zoveel drinken als ge wilt, nonalcoholisch wel te verstaan, maar toch), voor 870Yen.
Liedjes titels bedenken geeft nogaltijd problemen (nl. ik weet er nie zoveel), maar't ga al beter als vroeger, khem zo'n collectie liekes die'k elke keer zing, en die kan'k onthouden :-)
Veelal moet ik de toon van de liekes wa verlagen omda'k anders nie aan de hogere note geraak.
Mijn favo lieke om te zinge is nogaltijd "Just a girl" van No Doubt.
Hem mij goe geamuzeerd die twee keren.
De laatste keer (vorige donderdag) was der vanalles da zeer amuzant was. Zo hemme we'n paar liekes gezonge, versneld tot het maximum, very fun. En een hele uitdaging ook om da op da tempo te doen :-D Een coole versie van "Country Roads" gevonden, sneller als't origineel met wa japans op't eind derbij. Als afsluitingslied was't YMCA, wa kei tof was om te zinge :-D En in't midden van de namiddag was der tss mij en Manyee op'n gegeven moment devolgende geschreven conversatie. tWas op papierkes schrijven, vermits gewoon prate met de luide muziek nie zo practisch was. kGebruik Manyee's uitgetypte versie (van op haar mixi-blog), ze vond het nl. zo geweldig da ze zeker op haar blog wou hemme. Eerst wou'k't nie vertalen, ma'k hem't toch ma gedaan, anders is't ma stom voor de niet Japans sprekers :-)

ケビン：最初はビジンクラブだった。今は変な人クラブ（私達）もある。
あたし：いつもそうだったよ。Crazy teamでしょ！
ケビン：僕が入ってなかったけど。
あたし：あ、あんたエロクラブじゃない？
ケビン：一人だけ？寂しいだろう。
あたし：ジョさんも入ってるよ。自然に。
ケビン：女性のメンバーが要るね～
あたし：確かにケビンだ。=_=
ケビン：そうなら、色々な活動が出来る。あっかんべー
あたし：細かくこと知りたくない・・・
ケビン：さすがKevin
あたし：そうだ！！=_=
ケビン:やりたくもない？あっかんべー
あたし：死にたいよね～～～～　＾_______________＾
[あたし = Manyee]

Mijn (ongeveer) vertaling:
Ik: Eerst was er de "schoonheden-club". Nu is er ook de "gekke mensen club".
MY: Die is er altijd al geweest. De Crazy Team.
Ik: Jamaar daar zit ik niet bij.
MY: Ah, Gij zijt de Ero-club toch, niewaar :-)
Ik: Ik alleen? Das toch ma triestig, nie?
MY: De Jo zit der ook wel bij hoor.
Ik: Er zijn vrouwelijke leden nodig he.
MY: Typisch Kevin, he. =_=
Ik: Indien er vrouwelijke leden zijn, kunne we vanalle activiteiten doen :-p
MY: Ik wil de details nie weten...
Ik: Typisch Kevin.
MY: Inderdaad!! =_=
Ik: Wilt ge de activiteite zelfs ook nie doen? :-p
MY: Ik wil (liever) sterven! -_____-

De twee comments die der op manyee's mixi gegeven waren hierop waren beide さすがケビンだ (= typisch Kevin). Wa voor een reputatie heb ik mijzelf hier toch bezorgd -_-

Matsuri bij't Kasteel van Matsumoto
Vandaag, 27 mei, was der bij't Matsumoto weer iets te doen. kWeet nie wada't just was, ma't was grooot! Grootste bedoening die'k bij't kasteel al gezien heb. Heel't domein (of hoe ge't ook noemt) van't kasteel stond vol met kraampjes met eten, spellekes voor kinderen, podia en ... wrsch nog andere dingen ook. Zoals het in Japan hoort, waren de etensstandjes in de meerderheid. Yakisoba, takoyaki, suikerspin, crêpes, softijs, kebab, speciale hamburbers (vb. een spiegelei-hamburger) die der verrukkelijk uit zagen, en nog veel meer was er. We hebben er Japans gewezen en vanalles zitte proeven (ik heb het wel bij de westerse dingen (nl. kebab, crêpes en suikerspin) gehouden, matoch). De optredens (de paar die we gezien hemme alleszins), ware best wel cool. Zo was er naar't einde toe, een optreden van'n éénwieler club (of whatever). jeugdige mensen van alle leeftijden die in groep, fancy dingen an't doen waren op hun éénwieler, op de maat van muziek. kVond't wel indrukwekkend.
Op verschillende plaatsen waren der ook clowns en goochelaars de jeugd an't entertainen (persoonlijk vond ik ze nie zo geweldig, matoch). Ook was er en plaats, waar der een (zo leek mij) als gele ninja verkleede vent, die wat ... vaardigheid vereisende stuff bij had da de mense konden proberen. Een van deze dingen was zo'n bord da ge op'n stok moet late ronddraaien. Da hem'k altijd al wille doen, en nu was mijn kans. We hemme der'n hele tijd an bezig geweest, en ik zou het kunne voor ik stopte :-D Na'n tijdje lukte het me 1 keer, ma derna niemeer, dus ik van "ik hem het gekunt, ik ZAL het nog is kunnen". Heeft verdacht lang geduurd, eer'k da een tweede keer kon :-p Ma na der lang genoeg mee bezig te zijn gweest, had ik het door. Die gele ninja zag da'k't kan en'k kreeg'n prijs :-D een stom koekjes-achig snackje da ge op school voor 10 Yen kunt kopen, maar toch :-p Derna was der'n wedstrijd blijkbaar en'k werd gepushed (door Manyee en Emi) om mee te doen. kWou eerst nie, omda het bijna alleen kinderen (buiten enkele ouders) waren die meededen, matoch :-p Eerst was er een proefronde, en ik was derde :-D De echte wedstrijd dan, was ik te ijverig en liet ik mijn bord vallen. Ik da rap oprapen en nog proberen, ma'k was te laat. Die gele ninja zag da en lache mij toch nie uit zeker! Bastard! Ma't was wel fun :-)

kGan't voor de moment bij deze twee dingen houden, anders gan'k een te lange post krijgen. Meer volgt later (perhaps :-p)

De mazelen

2007-05-25T12:58:00.000+02:00

Sinds vorige week (of al langer kan ook) is dit (zie topic) een hot topic hier in Japan. Waarom dan? Wel, er is zowat een mazelen epidemie hier in Japan. Het is voor zover ik weet vooral in Tokyo dat het er redelijk wa mensen de mazelen hebben opgeschaart. Het is zo erg dat een aantal scholen en universiteiten (vb. Waseda University) hun deuren voor een tijdje hebben gesloten. Ook hier in Matsumoto is er veel praat over deze mazelen uitbraak ("measles outbreak", zen wel ant twijfele of ge't in't nederlands zegt glijk ik't heb gedaan, makom). We kregen een waarschuwing om nie naar plaatsen te gaan waar veel mensen zijn (vb. cinema, ...) en aangeraden om ons bloed te laten onderzoeken voor een besmetting. Voor ons buitenlandse studenten was er een speciale regeling, wij konden ons namelijk gratis laten onderzoeken. Japanse studenten moeten echter 5000Yen (ca. 37€) betalen om hun bloed te laten onderzoeken. Best wel aardig vind ik. Moest ik bij de betalende helft van de mensen zijn, zou ik het er niet aan geven. Ik voel mij namelijk goed, is de reden die ik mijzelf geef. Waarschijnlijk een domme reden, maar goed genoeg voor mij :-) Nu een paar weken (ik heb toch horen zeggen dat het zolang duurt) wachten op het resultaat van de test.

Weetjes (10)

2007-05-21T13:49:00.000+02:00

Heb gedroomd da'k ontvoerd was door alies. But we kicked their asses. (Allez, eignelijk ginge ze slapen en dan zijn we ontsnapt, makom).
Spiderman 3 gezien. Sandman, Green Goblin en Venom in 1 spiderman film, vet! Vooral de Green Goblin zag der vet uit von'k.
De cinema waar'k spidy 3 heb gezien deed mij denke aan de Roxy thuis. Grootte van de zaal: zo'n 165 zetels, aanwezigen: 10; super toch, niewaar :-D Lang leve het Roxy gevoel!
Een beke regen af en toe is zeker nie slecht.
People have too much crap.
Inkopen doen en aan de kassa merken da ge nog geen 300Yen op zak hebt is nie zo tof.
Japanse tomaten zijn veel lekkerder dan Italiaanse (naar't schijnt).
kZen al'n week de sleutel van mn kamer kwijt -_-

Nieuw semester, nieuwe vakken

2007-05-07T12:05:00.000+02:00

Mijn tweede semester hier in Japan is ondertussen zo'n maand bezig. Deze keer was er geen intensieve cursus Japans meer zoals vorige keer, deze keer kon ik zelf vakken kiezen die ik wou. Allez, die intensieve cursus Japans is er nog altijd natuurlijk, maar vermits ik deze vorig semester gevolgd heb en geslaagd was, had het geen zin om deze nog eens te volgen.

Hieronder de vakken die ik dit semester volg.

文化情報論議論　(bunka jouhou rongi ron, ik weet er geen goeie vertaling voor)

Dit is een vak, gegeven door mijn 指導教員 (shidou kyouin, begeleider (ongeveer)), Sawaki-sensei. Sinds de eerste keer dat ik hem gesproken heb, was er gezegd dat ik in het tweede semester (nu dus) dit vak zou volgen. Zelf heb ik er niet echt zoveel zin in, maar het is al sinds vorig semester zo gezegd, en neen zeggen tegen mijn begeleider kan ik maar moeilijk doen, dusja, dan volg ik het maar.

Het vak handelt over taal. De laatste paar weken hebben we het gehad over Engels onderwijs in Japan. Bijvoorbeeld, de discussie die er aan de gang is om Engels vanaf het lager onderwijs te onderwijzen. Het is best nog interessant eigenlijk, maar toch nog wat moeilijk om te verstaan (qua woordenschat die ik niet ken).

Englishes in the World

Dit is een van de twee in het Engels gedoceerde vakken die ik volg. De hoofdreden voor het kiezen van deze vakken is dat ze in het Engels gegeven worden, wat wil zeggen: makkelijk te verstaan. Een tweede reden was dat de onderwerpen me interessant leken :-) Het Engels dat gebruikt wordt in de les is helemaal niet moeilijk (wat het volgen van de lessen des te relaxt maakt), wat wel nodig lijkt te zijn, kijkend naar't niveau Engels van sommige van de Japanse studenten.

Waarover dit vak gaat, wel zoals de titel zegt "Englishes in the World". Het gaat over de soorten Engels in de Wereld, hoeveel mensen er engels kunnen spreken, wat dit wil zeggen "engels kunnen spreken", hoe het Engels is ontstaan en zich verspreid heeft over de wereld, ... .

日本語読解演習 (nihongo dokkai enshuu, simpel: Japans leesoefeningen)
Zoals de vertaling zegt is dit'n Japanse leesoefeningen les. Vorig semester werd ons gezegd, dat men liefst 1000+ kanji kent indien men dit vak volgt. Omdat dit vorig semester niet het geval was heb ik het niet gevolgd. Voor de moment ken ik schat ik zo'n 800 kanji, nog steeds geen 1000, maar toch al beter als eerst. Door de 1000+ kanji die men vermeldde, leek het me een vak van een aardig niveau te zijn, met teksten zoals deze die we tijdens de grammatica les vorig semester voorgeschoteld kregen. Niets is minder waar. Ik was teleurgesteld. Ten eerste door het niveau van de teksten (die een pak makkelijker zijn dan deze van de grammatica les. En ten tweede, en vooral hier door, door de kinderachtige manier van lesgeven. De tekst wordt meerdere malen gelezen, een keer door onszelf, ieder om beurt 1 zin. Dan leest de prof de tekst ook nog eens, x-aantal zinnen per keer. Hierbij "vertaald" ze elke zin die ze leest in "eenvoudiger Japans". En het is vooral dat waar ik stress van krijg. Ze lijkt voor elk woord in de originele zin een ander woord te zoeken, om zo een nieuwe zin met de zelfde betekenis te vinden. Het stresserende is dat ze dit zelfs doet met zinnen waar niks moeilijk aan is en waar ik het nut totaal niet van inzie. Njah. Wat mis ik de tijd van de B-course een half jaar geleden :-)

日本語-読解 (nihongo - dokkai, Japans - leesoefeningen)
Omdat ik wel beter wil worden in Japanse teksten lezen, een volgend leesoefeningen vak.
Deze keer vallen de lessen beter mee. De teksten hebben een aardige moeilijkheid, en de prof geeft vooral uitleg over dingen die (voor mij alleszins) soms wel moeilijk zijn. Zo heeft hij bijvoorbeeld, een hele tekst geanalyseerd, kijkende naar ko-so-a-do woorden en waar deze naar verwezen. Best interessant was vond ik het.
Het nadeel aan deze les dan weer is dat de prof me irriteerd. Hij stotterd, heeft de hele les door een freaky smile op zijn gezicht, lijkt schrik te hebben studenten aan te kijken, en raakt snel opgewonden als er iets niet naar zijn goesting is (soms zelfs als je een woord in je dictionary aan het opzoeken bent terwijl hij wil dat je naar hem luisterd). Ook is hij anti hoofddeksels in de les. Deze laatste regel is er in Leuven soms ook wel, maar ik vind het waar dan ook een stomme regel, want wat maakt het nu uit of iemand een hoofddeksel op heeft, het is niet alsof de les daardoor niet door kan gaan of compleet verstoord word ofzo. Mjah.

Recent Trends in British Culture
Dit is mijn tweede Engels vak. Zoals de naam zegt, handelt het over recente trends in de Britse cultuur. Het niveau van het Engels dat de prof gebruikt tijdens de les is weeral niet zo hoog. Eerder laag eigenlijk, deze prof spreekt zelfs niet in volzinnen, de helft van de tijd zijn het gewoon afzonderlijke woorden die hij zegt, of zinnen met onvervoegde werkwoorden. Fout Engels met andere woorden, en da vind ik wel een beetje ambetant. Als alle Engelssprekende docenten zo zouden spreken, zouden de Japanners nooit geen (correct) engels leren spreken.

日本語-作文　(nihongo - sakubun, japans - schrijfoefeningen)
Dit vak wordt gegeven door dezelfde prof als het vak "Japans - leesoefeningen", dus de prof zelf ambeteert me tijdens dit vak even hard als het ander.
Maar de les zelf is nog wel te doen. Een goed punt van de les is dat een deel van de les kanji-oefeningen is. En geen simpele oefeningen ook niet, elke les krijgen we een 60 a 70 tal nieuwe kanji te zien. Een heel deel welke ik nog nooit eerder gezien heb, het zijn een groep kanji, die samen horen volgens betekenis en genomen zijn uit alle jouyou kanji. Dus zoals ik zei goed dat we een hele hoop nieuwe kanji te zien krijgen. Slecht is dat hij ons oefeningen geeft, maar er ook de oplossingen bij geeft, waardoor ik als ik in een luie bui ben ze gewoon kan overschrijven. Maar da's dan mijn eigen schuld, en mijn eigen "loss" :-) Erger is dat hij ons deze hele hoop nieuwe kanji geeft, maar we voor de test die we er van krijgen slechts 20 (of minder) woorden moeten kennen (vrij stom vind ik). Maarja, Ik vind het wel handige lijsten, dus das toch al iets.
Dan het sakubun gedeelte van de les ... het is wat raar, hij lijkt een neat-freak te zijn op het gebied van schoon schrijven van kanji, maar da vin'k nie erg. En ivm info over het schrijven van sakubun, deze geeft hij ons ook wel een beetje, dus ... de sakubun les is al bij al nog te doen.

日本語表現・文型 (nihongo hyougen ・ bunkei, Japanse uitdrukkingen en "zin-patronen")
Dit vak heb ik vorig semester ook gevolgd. Het gaat er vrij chill aan toe, een rustig tempo en plezant in de les. Het is een toffe prof die het vak geeft.
De inhoud van het vak mochten we zelf kiezen. Enkele van de dingen die we gaan zien (of al gezien hebben) zijn: onomatopeia en hoe een brief te schrijven in het Japans.

アジアの中の日本 (ajia no naka no nihon, Japan in Azië)
De naam van dit vak laat vermoeden dat de inhoud van het vak zou gaan over Japan en de relaties die het heeft met andere Aziatische landen. Zo leek het mij alleszins.
Na drie lessen gevolgd te hebben, lijkt de inhoud van het vak eerder te zijn "korea". Het vak wordt gegeven door een in Japan wonende Koreaanse, die vorig semester een vak "Relatie met Korea" (ofzo) gaf. Doordat het vak tot nu toe volledig over korea lijkt te gaan, is er de speculatie dat het vak "Relatie met korea" hernoemt is naar "Japan in Azië", maar dat de inhoud nogaltijd over Korea gaat. Deze hernoeming zou gedaan zijn om meer andere buitenlanders dan Koreanen aan te trekken. Goed gedaan misschien, maar als een vak "Japan in Azië" heet, verwacht ik wel dat ik dingen ga bijleren over "Japan in Azië", en niet over wat dan ook dat er in Korea aan het gebeuren is (wat me eigenlijk niks interesseerd). Maargoed, dit vak staat me dus niet zo echt aan, wat misschien al wel duidelijk geworden was :-) Mogeljik is het eerder de prof die me niet aan staat ... Anyway, ik hoop dat het ook nog over Japan gaat gaan, zoniet, dan zie ik het gebeuren dat ik binnen 3 weken ofzo gewoon stop met gaan :-)

Voila, dat was het, 8 vakken dit semester.

Verjaardagsfeestje (2)

2007-05-06T10:39:00.000+02:00

Vrijdag 27, een tweede verjaardagsfeestje! Deze keer door onszelf georganiseerd. Ok, das nie waar, deze keer door Manyee georganiseerd, makom :-p We ware weeral met zo'n 15 man. Deze keer ging het door in Victoria's huis (nie haar eigen huis, maar't huis waar ze nu voor'n jaar verblijft), danku Victoria m(_ _)m
Afgesproken bij de Delicia (een supermarkt), waar we met z'n allen inkopen zouden doen (drank en snacks). Vervolgens naar Victoria's huis. Bergop da da was!! Sommige stukken van de fiets moete afstappen omda't te stijl was om te fietsen (Allez, als ge moeite deed was't nog just mogelijk zonder versnellingen, ma qua snelheid konde al evengoed afstappen dan). kHem medelijden met Victoria, die da elke dag moet doen om van't school trug na huis te gaan.
Het feestje zelf verloop als de gewoonlijke feestjes hier. Drink, eet, speel spellekes, en wees happy. Weer wa nieuwe spellekes bijgeleerd, plezant die dingen. Als'k trug thuis zen, zen der'n hele hoop spellekes die'k bij de mensen thuis ook is moet proberen. Zoals altijd, waren der ook batsu-geemu bij de spellekes. Deze ginge echter nie zo vlot als anders. Een paar mensen (vooral ene eigenlijk) waren vrij koppig in't uitvoeren ervan. Zo was een van de "straffen": dans voor 30 seconden. Maar dit werd geweigerd. De reden was "kzen nog nie zat genoeg". Mja, never mind anders.
Anyway, een heel plezante avond. Mn verjaardag goe gevierd dees jaar, al zeg ik het zelf. Twee aardige feestjes ... nice!

Foto's:

The whole gang. van links naar rechts en van boven naar onder:
William, Ryuu, ik, Emi, Manyee, Daniel; (japans meiske waar'k de
naam van zou moete kenne, ma nooit onthou), Jo, Michiko (Manyee's
tutor), (een japanse vriendin van Michiko), Victoria; Nunnun.

Aan stuff vo te knabbelen was der zeker geen gebrek.

Slechts een beetje gestoord.

Room op'n taart schreeuwt er blijkbaar om
om op iem's gezicht gesmeerd te worden.

Een van de batsu-geemu, nl. een ... zo'n stokske voor op te
knabbelen, ghed der ook versies met chocolade rond van,
met twee op eten tot dat er nog maar 1cm van overschiet.
Zeer leuk om te zien :-D

...

Emi en Nunnun.

Verjaardagsfeestje (1)

2007-05-06T10:30:00.000+02:00

25 april, mijn verjaardag, en bij een verjaardag hoort een feestje. Manyee verjaart op 24 april, en daarom besloot Sayaka (een Japanse die werkt op't Internationaal Centrum op't school) om een feestje te organiseren voor onze beide verjaardagen op de 24ste.
We waren met zo'n 15 man, een hele hoop. We zijn in de U2 (een eten/drink gelegenheid, of hoe ge't ook zegt). Wat we er gedaan hebben, een anderhalf uur durende nomi-houdai (= gelijk "all you can eat", ma dan "all you can drink", en hier in Japan zit daar meestal ook een hoop snacks in de prijs ingebrepen, zoals worstjes, vanalle gefrituurd eten, een slaatje, ...), die eigenlijk eerder twee uur heeft geduurd (waarom, kzou't nie weten, maar good voor ons :-)).
tIs heel plezant gweest. Wel wa teveel volk om echt me alle mensen gepraat te hemme, ma da von'k nie erg. Allez, als'k echt rond zou geweest zijn zou'k da wel kunne gedaan hemme, ma zo hard hoefde da voor mij nu ook nie :-p Amuzeerde mij gwoon. Goe gelache.
Na de bijna twee uur nomi-houdai, was't nog ma 22:00 en een deel van ons wou nog iets verderdoen. Een deel van de mensen is naar huis ge gaan en de rest van ons zijn naar iem's kamer op de kaikan gegaan. Daar hemme we spellekes gespeeld, en goe gelachen over dinge da'k nu al niemeer weet. Ma't was goe plezant, da wee'k nog wel.

Foto's:

The whole gang. Van links naar rechts: Maike, roi-chan, Kayoko,
Erine, Alexei, Daniel, (vriendin van Sayaka), Emi, Pak, Che, ik,
Manyee, Mi-hyon, William. kVeronderstel da Sayaka deze foto
getrokken heeft, vermits ze er nie op staat.

The Birthday people.

Ik, Manyee en Mi-hyon.

Ik, Che en Mi-hyon.

Remember mijn "muts-fase"? Well, nu zit'k in een pet-fase :-D
(cause: lang(er) haar)

Roi en Kayoko, beide vrij aardig heel hard deraan.

Zoals ik zei, ze zijn der goed aan. Ocharme Alexei :-p

En toen was er taart. Goeie stuff, die taart, echt lekker.

En nie alleen lekker, maar ook heel plezant :-p

Opvallende dingen volgens een first-time in Japan zijner

2007-04-23T08:19:00.000+02:00

veel mensen met de witte doekjes (waar ze ook voor dienen, altijd iets met ziektes) voor hun neus/mond
veel electriciteitsdraden die bovengronds hangen
mooi versierde rioleringsdeksels
goedkope schoenen die je hier massaal vind, een shopping- paradijs.
goedkope kledij in het algemeen (maw. shopping-paradijs)
100Yen winkels (zeer handig en very cheap)
veel vrouwen op hoge hakken, waar een aardig deel van die vrouwen niet tegoei op kan lopen, en die ze dragen ondanks het feit dat hun voeten er pijn van lijken te doen.
tempels en schrijnen zien der veelal't zelfde uit. Als ge der een hebt gezien, hebde ze allemaal gezien bijna.
yakisoba en omu-raisu zijn heerlijk.

14 dagen Tokyo (foto's)

2007-04-12T06:56:00.000+02:00

En dan nu, de foto's van de 14-daagse. De eerste week heb ik wel zo goed als geen foto's getrokken, zodat't vooral foto's zijn van de tweede week (zoals ge zelf wel gemerkt zoud hebben :-)).

2 april

Ontbijten in Agata-no-mori park.

Wat foto's trekken bij het ... stedelijk museum van Matsumoto?

En ook bij het kasteel van Matsumoto.

Het opgegeten worden van de dode vis door de zwanen.

3 april

Voor de zoveelste keer valiezen sleuren (deze is die van Joke).

Ge wacht op de bus, ge hebt tijd teveel ... ge maakt rare foto's.

Inderdaad.

4 april

Een deel van een of andere tempel in Kamakura.

Ergens in Kamakura.

De Daibutsu in Kamakura (en ik en Joke ook).

5 april

Op't dak van't Ghibli museum.

Op't zelfde dak.

In een van de winkel complexen in Odaiba, in een game
center stonden deze beesten om mee te rijden :-D

Idem.

6 april

Ergens in Nikko.

Ergens in Nikko (daar bij da heel bekend dink
met die drie aapjes die iets van niet spreken,
niet luisteren en niet zien (ofzo) uitbeelden).

Nog steeds in Nikko.

Idem.

14 dagen Tokyo

2007-04-12T06:34:00.000+02:00

Zoals in mijn vorige post vermeld staat, ben ik de laatste dagen van de lentevakantie 14 dagen naar Tokyo geweest. Deze paar weken heb ik veel gezien/bezocht en is er veel gebeurd. Omdat dit uitgebreid beschrijven te veel zou kosten, ga ik het houden met een korte beschrijving van wat ik gedaan heb. Of dat is alleszins de bedoeling, mij kennende is de kans redelijk dat het toch vrij lang gaat worden :-)

24 maart
Mijn vertrek naar Tokyo met de bus. Ik was van plan om vroeg te vertrekken om 2 dagen naar de Tokyo International Anime Fair te gaan, maar door het vrij laat boeken van mijn busticket ben ik pas laat kunnen vertrekken en heb ik deze dag niet veel speciaals meer gedaan in Tokyo.

25 maart
Vandaag stond er dus de Anime Fair op het programma. Ik ben samen gegaan met'n meisje van de V.S. die de vorige avond vroeg of'k nie meeging (vermits zij ook ging en met twee me leuker leek dan alleen te gaan).
De Anime Fair, een van de grootste Anime bedoeningen ter wereld (blijkbaar), was wel cool, maar niet wat ik er van verwacht had. Als een long-time F.A.C.T.S. bezoeker stelde ik mij iets als de jaarlijkse F.A.C.T.S. beurs in België voor, maar zo was het niet. Wat er vooral gebeurde op die Fair was: veel mensen die veeel gratis stuff uitdeelden (stickers, flyers, magazines, postkaarten, ...), met anime te maken hebbende mensen die geinterviewd werden en waaraan vragen gesteld konden worden, voorstellingen van allerlei anime-related dingen, ... Hetgeen dat ik zocht, nl. standjes waar stuff te kopen viel, was er niet zoveel. Maarja, het was hoedan ook cool om door zo'n grote ruimte vol met anime-related stuff te lopen. De life-size modellen van Anime-karakters (oa. van Naruto en Bleach) vond ik zeer cool.
Anyway, omdat het dus toch niet was wat we verwacht hadden, zijn we vrij vroeg (rond 14:00) terug vertrokken en hebben we de rest van de namiddag/avond in Odaiba rondgelopen en ons bezig gehouden.

26 maart
Deze dag werd het een bezoek aan Akihabara. Het meisje van de V.S. (Heather) had er afgesproken met een Japanse die haar zou rondleiden, en vroeg of ik niet mee wou. Ik was zowiezo van plan om naar Akihabara te gaan een van die dagen, dus ben ik meegegaan. Deze keer was er trouwens een Japanse om ons rond te leiden, zodat het veel minder zoeken was naar interessante winkels :-)
We hebben gedaan: een hele hoop winkels bezocht. Manga en Japanse comics winkels, anime figures winkels (zowel nieuwe als tweedehands figures), winkels met kostuums (vooral maid kostuums waren het die ze er veel hadden, ik was verrast door de hoeveelheid soms), ... Als afsluiter zijn we in een maid cafe iets gaan eten en drinken. Het was een eerder gewoon maid cafe (volgens de Japanse die ons vergezelde), maar het was hoe dan ook interessant om meegemaakt te hebben :-)
Rond een uur of half 6 zijn wij en de Japanse onze eigen weg uitgegaan en hebben we de rest van de avond nog wat in Akihabara rondgelopen.

27 maart
Deze dag wou ik naar het tweedehands boekenwinkel district (of hoe ge't ook noemt) in Kanda (of eerder Jimbocho?) gaan. Dit was iets waar Heather ook naartoe wou, dus zijn we samen gegaan. Net zoals de Anime Fair was dit tweedehands boekenwinkel gebied niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Er waren veel meer winkels dan ik dacht die oude en dus vrij dure boeken verkochten. Ook heb ik vrij weinig Engelstalige boeken gevonden. Dit is nu niet zo abnormaal (het is hier Japan trouwens), makom. Er zouden ook winkels zijn die vooral Engelse boeken verkochten, deze heb ik dus niet gevonden (dat is miss wat ik eerder bedoelde). Na een 10-tal boekenwinkels binnen te zijn geweest en nog eens evenveel voorbijgewandeld te zijn, was mijn goesting om deze Engelstalige boekenwinkels te zoeken ook over eigenlijk.
We zijn daarom van locatie veranderd en hebben de rest van de namiddag/avond in Shinjuku rondgelopen. We hebben er oa. de Shinjuku Gyoen National Garden bezocht. Het was heel schoon daar met sakurabloesems waar je ook keek, en veel groepen mensen die er gezellig zaten te hana-mi'en.
Savonds ben ik met wat mensen van de hostel iets gaan drinken en hebben we wat zitten babbelen en kaarten.

28 maart
Deze vierde dag (en laatste dag dat ik alleen in Tokyo zat) ben ik de buurt rond het keizerlijk paleis en rond de Tokyo Tower gaan verkennen. Het keizerlijk paleis zelf heb ik niet gezien, want ik vond de poort vanwaar dit mogelijk zou moeten zijn niet. Dan ben ik maar naar de Higashi Gyoen geweest, waar het heel schoon was.
Ook deze avond was het savonds iets gaan drinken met mensen van de hostel en wat babbelen, kaarten en tv kijken. Hoewel ik het toen ik het hele hostel-gedoe (zo met al die mensen die je niet kent beginnen praten) eerst maar niks vond (ik vond het wat te druk en luid eerst), ben ik het best wel plezant gaan vinden. Het ware zeer toffe mensen daar in de hostel.

29 maart
Vandaag kwam Joke aan in Japan. Ik zou haar 10 dagen lang wat van Japan laten zien.
Deze dag was het vroeg opstaan, naar het Narita Airport gaan, Joke opwachten, naar Asakusa gaan, inchecken in de hostel en dan Asakusa wat verkennen. 'sAvonds hadden we afgesproken met Hans (een medestudent uit Leuven die nu voor een jaar in Tokyo studeert) en zijn vriendin om iets te gaan eten in Asakusa. We hebben wat bijgepraat en stuff ... twas plezant. Ik heb ook wat aanraders (oa. Nikko) en afraders (oa. Fuji-san) gekregen voor plaatsen om te bezoeken.

30 maart
De voormiddag en vroege namiddag waren gevuld met valiezen sleuren naar een nieuwe verblijfplaats. Bij het regelen van deze verblijven leek het ons leuk om wat verscillende verblijven te proberen (zoals oa. een Japanese style ryokan, waar we nu naartoe gingen). Iets waar ik niet echt over nagedacht had was het feit dat het zeer kut is om met zware valiezen heel de weg door metro- en treinstations af te leggen. Maarja, da weet ik dan voor volgende keer :-)
Na ingechecked te zijn, hebben we Shinjuku wat verkend.

31 maart
Vandaag zijn we Harajuku en Shibuya gaan verkennen. In Harajuku hebben we gezien: de Meiji Jingu (waar we nog juist het eind van een trouwfeest hebben kunnen zien. Allez, we hebben de foto-shoot kunne zien, de trouw zelf niet, maar het was hoe dan ook cool om gezien te hebben vond ik), Yoyogi-koen (waar der veel mense an't hana-mi'en waren en waarrond er allerlei mensen muziek aan het performen waren) en Takeshita-dori (waar der veel leuke/goeie/goedkope winkels zijn).
In Shibuya hebben we gewoon wat rondgelopen in de grote shopping complexen die er zijn (zoals Shibuya 109 en Parco).

1 april
Omdat ik hier in Japan voor een jaar in Matsumoto verblijf, zijn we ook voor een paar dagen naar Matsumoto gekomen (met de bus), zodat ik mijn "kot", universiteit en de bezienswaardigheden hier in Matsumoto wat kon laten zien.
Deze eerste dag in Matsumoto (we zijn aangekomen rond 2 uur denk ik) zijn we naar mijn "kot", de universiteit en omgeving gaan kijken. 'sAvonds hebben we op mijn kot een film gezien, wat best plezant was eigenlijk.

2 april
De tweede dag in Matsumoto stonden er wat bezienswaardigheden op het programma. Zo zijn we oa. naar Agata-no-mori Park, Nawate-dori met de Yohashira schrijn en natuurlijk ook naar het kasteel van Matsumoto (waar het memorabele voorval het door twee zwanen opgegeten worden van een dode vis was en dus niet het kasteel :-p) geweest.
in de vooravond zijn we naar het Internationaal Centrum van het univ geweest, een van de werknemers wou Joke ontmoeten :-) 'sAvonds was het weer movie-time.

3 april
3 april gingen we terug richting Tokyo. Na ingechecked (in een ryokan in Asakusa) te zijn hebben we de rest van de namiddag/avond in Ueno gespendeerd.

4 april
Vandaag hebben we een daguitstapje naar Kamakura gemaakt. Het was heel goed weer die dag, wat de dag direct goed maakte. We zijn met de trein tot Kita-Kamakura gegaan en zijn daar een wandeling langs een aantal bekende tempels (Ik kan mij nu enkel de Engaku-ji herinneren) begonnen. Na drie tempels bezocht te hebben, waren we het tempels-zien eigenlijk wat beu. Blijkbaar was tempels bezoeken toch niet zo echt mijn ding. Het centrum van Kamakura (of hoe je het ook ma noemen), was niet zoals ik het me had voorgesteld. Ik zat voor Kamakura met het beeld van een rustige, typisch Japanse stad in mijn hoofd. Maar zo was het niet. Het was er heel druk, niks dan winkels, en ... ja, da is't eil. Na gelunched te hebben zijn we de Daibutsu (het grote boeddha beeld waarvoor Kamakura bekend is) gaan bezoeken en vervolgens teruggekeerd naar Asakusa, waar we de rest van de avond rondgelopen hebben.

5 april
De voormiddag van deze dag zijn we naar het ghibli museum geweest, iets waar ik best naar uitkeek. Echt cool was het daar. Een beschrijving van het museum ga ik niet geven, een heel goede (vind ik) is te vinden op deze site [Tautoz.com]. Maar ik vond het wel geweldig daar. Vooral de robot uit "Laputa: Castle in the sky" die op het dak stond vond ik super.
Vervolgens zijn we naar Odaiba gegaan om daar de rest van de dag te spenderen.

6 april
Vandaag was het weer tijd voor een daguitstapje, deze keer naar Nikko. Een goede planning die je (zo merkten we) best hebt voor je zo'n daguitstap doet, hadden we niet. Dit had de volgende gevolgen: na een Free Pass voor Nikko gekocht te hebben (omdat dit goedkoper leek te zijn), merkten we dat de trein naar Nikko net (10 min eerder ofzo) vertrokken was en we bijna twee uur moesten wachten). We zijn dan nog maar eens naar de kaminari-mon en bijhorende schrijn geweest. Door dit late vertrek kwamen we pas rond iets na 1 aan in Nikko. En na gegeten te hebben, de weg opgezocht te hebben en we klaar waren om te vertrekken, was het al bijna 2 uur. Vermits de schrijnen/tempels die we wouden bezoeken hun deuren sluiten om 17:00 hadden we dus niet zoveel tijd meer. Geleerd voor volgende keer: alles beter plannen en goed op tijd vertrekken.
We hebben bezocht: De Rinnoji tempel, de Sosho-gu schrijn en ik denk de futarasan schrijn. Tegen dat we hier mee klaar waren was het 17:00 en zat het sight-see'en er zowat op. Net zoals in Kamakura heb ik gemerkt dat zo schrijnen bezoeken toch niet echt mijn ding is. Het is wel schoon om eens gezien te hebben, maar zo speciaal vind ik het niet.
Echt veel gebruik van onze Free Pass hebben we niet gemaakt. Twe ritjes, van in't totaal 300 Yen, njah :-p Om goed gebruik te maken van zo'n Free Pass moet je ofwel meerdere dagen in Nikko blijven, oftewel goed op tij vertrekken zodat je de hele dag dingen kunt bezoeken (en niet enkel een namiddagje) :-)

7 april
Voormiddag en vroege namiddag: De buurt rond het keizerlijk paleis verkennen, gevolgd door een wandeling naar de Tokyo Tower (die Joke, ondanks dat een van de dingen die ze het liefst wou zien in Japan was, toch maar niks vond zo van dichtbij in het echt). De rest van de namiddag en de avond hebben we in de Tokyo Dome City gespendeerd, waar we vooral gewinkeld hebben.

8 april
De vakantie in Tokyo zit er op. 'sMorgens heb ik Joke naar het vliegveld gebracht en ben ik zelf naar Shinjuku gegaan (na een tussenstopje in Akihabara waar ik nog wat anime-figures gekocht heb :-p) waar mijn bus terug naar Matsumoto vertrok.

Conclusie: 16 zeeeeer leuke dagen waren het. Zo mogen er zeker meer vakanties volgen ^_^ Een very goeie afsluiter van de lentevakantie. Merci voor mij te zijn komen bezoeken, Joke, twas heeel plezant!! ^_^

Een nieuw semester begint

2007-04-09T10:31:00.000+02:00

Hellow,

Het is ondertussen toch een tijdje geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Tijd om daar verandering in te brengen.

Sinds gisteren ben ik terug van een 14-daagse naar Tokyo, maar da's voor een andere post. Hier wil'k het even hebben over een paar uitstapjes van nog voor deze Tokyo-trip.

09-03-'07 - Daguitstapje naar Nagoya

tIs ondertussen al een maand geleden zoda veel van de details al vervaagd zijn. Het zullen daarom hieronder vooral foto's zijn.

Zoals de titel zegt ben ik voor een dagje naar Nagoya geweest. Ik ben samen met William gegaan. Omdat er toch wel wat dingen waren die ik wou gezien hebben, zijn we goed vroeg vertrokken (de bus van 05:50).

Hoewel ik allerlei dingen wou bezoeken, bleek doorheen de dag, dat het allemaal een pak meer tijd in beslag nam dan ik dacht. Uiteindeljk hebben we ook maar twee (of als ge't anders telt drie) dingen bezocht. Het eerste is het Kasteel van Nagoya en de grote tuin errond. Het tweede is het Tokugawa museum en de ernaast gelegen tuin (deze tuin zou je als iets anders kunnen bezien, in da geval hebben we drie dingen bezocht). Heel schone tuinen vond ik het. En op de verschillende verdiepen in het kasteel werden er allerlei dingen tentoongesteld (heel anders dan het kasteel van Matsumoto, waar er veel minder tentoongesteld wordt). Door deze tentoongestelde dingen zag de binnenkant van het kasteel er niet echt kasteel-achtig uit, eerder als een museum-zaal (het kasteel van Matsumoto daarentegen ziet er van binnen wel kasteel-achtig uit).

Het meisje op de foto's is een meisje dat William kent, een Indonesische. Hij had haar al een jaar niet meer gezien en vermits ze in Nagoya studeert voor een jaar heeft ze ons die dag vergezeld.

Pas aangekomen, op'n bankske, buiten't park rond't Kasteel van Nagoya.

Een of andere rare, ingepakte plant waar'k mee op de foto wou.

Schoon toch, die bloesems ^_^

Deze kerel had altijd iets te maken met het bouwen
van het kasteel van Nagano, of miss eerder met een
van de gebouwen errond, die men van plan is te
reconstrueren ... Anyway: Ik en een beeld :-)

Het kasteel van Nagano op de achtergrond, best wel mooi.

Op weg naar het Tokugawa museum kwamen we een speeltuin
tegen. Daar moest ik mij gewoon even mee amuzeren :-D

In de tuin bij het Tokugawa museum.

Idem.

Ik, het Indonesisch meisje en William in dezelfde tuin.

22-03-'07 - Daguitstapje met Kawaguchi-san
Kawaguchi-san is de moeder van de "aanmoedigings-familie" waar ik in februari eens een dagje naar toe ben geweest. Toen waren we Manyee en co tegen gekomen en wou ze samen met ons allen naar een bekende schrijn gaan, maar omdat we toen met teveel waren is dat niet doorgegaan. Een dikke maand later kreeg ik een bericht van haar met het voorstel dit te gaan doen.

We waren met z'n vieren, Kawaguchi-san, Manyee, Emi en ik. Waar we juist naar toe zijn geweest weet ik niet meer. Het waren alleszins enkele schrijnen die we zijn gaan bezoeken :-) Na het schrijn bezocht te hebben, zijn we wat gaan rusten aan een voet-onsen (of hoe het ook noemt). Best wel lekker, zo met je voeten in warm water weken :-)

tWas een plezant dagje.

De eerste schrijn die we bezocht hebben. Nie zo'n grote,
maar Kawaguchi-san wou daar wa water gan halen
(waarvoor? who knows)

Wa deze mensen juist aan het doen zijn weet ik niet, maar
het is iets waarvoor deze streek bekend was. Het leek altijd
iets te maken te hebben met grote zwaaare houte stuff met
de hand te dragen.

Dees von'k gwn leuk :-)

Weetjes (9)

2007-03-23T06:16:00.000+01:00

DOOD aan universiteits ingangsexamens en alles wat ermee te maken heeft.
Blijkbaar (volgens Sawaki-sensei) kende men hier in Japan vroeger het westerse concept van verjaardagen (namelijk, je viert je verjaardag elk jaar op de dag dat je geboren bent) niet. In plaats daarvan vierde iedereen zijn verjaardag tegelijk op nieuwjaarsdag. Tot wanneer dit zo gedaan werd weet ik wel niet. Ik vond het hoe dan ook vreemd om te horen :-)
Hoewel't hier (voor zover ik weet) voor de moment voor alle studenten (zowel, lager, middelbaar als hoger onderwijs) lentevakantie is, lopen er hier in Matsumoto nog steeds een hele hoop studenten in studenten-kledij (ik kan even niet op een beter woord ervoor komen) rond. "Hebben deze studenten perhaps slechts 1 soort outfit?" doet mij dit soms denken.
Daar was ik dan, rustig aan het neuzen tussen de manga in een tweedehands boekenwinkel, toen ik een rij binnenwandelde die ... om een of andere reden zwaar stonk naar koeie-stront -_-

Varia dingen

2007-03-23T06:09:00.000+01:00

14 maart '07 - tweedehandswinkel

Vandaag ben'k naar een tweedehands winkel geweest. Hiervoor ben ik er nog al een paar keer geweest, maar telkens met een specifiek doel (nl. een verwarming kopen, een fiets kopen), waardoor ik die keren slechts een klein deel van de winkel gezien heb. Deze keer ben ik de hele winkel eens doorgewandeld.
Echt wel coole dinge hebbe ze daar. Stuff da ik in belgië wel graag in mn kamer (of later in mn huis) zou willen hebben staan (vb. oude kasten, schermen, beelden, meubels in't algemeen, ...). En soms ook nie duur ook nie (naar mijn mening). Het hele spijtige is wel da ik daar niks mee ben, vermits ik da nie mee naar huis kan nemen. Mja, jammer maar helaas, niks aan te doen :-)

15 maart '07 - kapotte verwarming

Vier dagen geleden stopte mn verwarming opeens met werken.
Qua weer was der voor deze week echter veel vriestemperatuur voorspeld, dus da kwam slecht uit. kWou da an de kanrinnin melden, maar de ene dag was ze er niet, en de volgende dag had ik mij vergist van uur (kwas te laat). De derde dag was ze er wel en heb'k tijdelijk een electrisch vuurtje geleend gekregen. De dagen ervoor had ik gewoon mijn fornuis gebruikt als verwarming :-) Een goed punt is da da heel goe werkt en het er direct goe warm van wordt :-D Het nadeel is da die warmte zich vooral concentreerd in de keuken en opdat mijn kamer ook warm wordt de keuken wel echt goe opgewarmd moe zijn eerst :-p
Dan vandaag zen ze mijn verwarming kome fixen. Allez, er scheelde iets aan, ma de reparateur wist nie echt wa. Hij heeft de hele verwarming daarom gewoon verwijderd uit mijn kamer en vervangen door deze van een andere (ongebruikte) kamer hier in de kaikan :-D

15 maart '07 - kanji kentei resultaten

Vandaag deed ik mijn brievenbus open en wat zat er in: de resultaten van de kanji kentei :-D Een kleine anderhalve maand heeft't geduurd voor ik het resultaat te weten kom. Da moe'k onthouden voor volgende keer, vermits ik de volgende keer ook wil meedoen, maar nbeke schrik heb dat ik naar belgie vertrek voor het resultaat binnen is (wat wel een probleem is). Maargoed, het resutaat dan. Volgens mijn eigen telling zou ik geslaagd zijn, en dit bleek ook het geval te zijn :-)
Alrighty then. Volgende stap: 5 kyuu :-)

沢木先生との須坂への見物 - Met Sawaki-sensei naar Suzaka

2007-03-13T03:31:00.000+01:00

[日本語のバージョン]

３月７日に沢木先生、マンイー、ロアルドと雛人形を見に須坂に行った。

まず、田中本家という豪商の館に行った。そこは、４月まで雛人形が展示されている。前の週、もうマンイーと他の雛人形の展示に行ったから、初めてじゃなかったが、きれいものを見ることができた。でも、その雛人形より、豪商の館の庭園の方がすきだった。すばらしいと思った。そのようなきれいな庭にいる、を見るのが好きだ。心が静かになれる。

次に、歴史的建物園というところに行った。そこには、四つの歴史的な建造物があった。その建造物が移築・復元されているらしい。それは面白いと思った。

最後に、世界の民俗人形博物館に行った。予定では歴史的建物園の後で帰るつもりだったが、車に行く途中で世界の民俗人形博物館で雛人形の展示があるというプリントを見たから、「せっかくだからね」と言って行くことにした。その博物館では、世界９０ヶ国以上からの伝統的な人形が展示されている。その人形の服はとても面白かった。人形の荷札を見ないでも、国が分かることがかなりあったからだ。世界の国には、それぞれ（他の国の人が見分けられる）特徴な伝統的な服があるね。面白い。そして、展示されていた雛人形もすばらしかった。そんな大きいコレクションを見るのは初めてだった。[写真]

[オランダ語のバージョン]

Op 7 maart '07 ben ik samen met Manyee en Roald (een Duitser) naar Suzaka (Noord Nagano) gegaan (een autorit van een dik uur). Alledrie waren we hiervoor uitgenodigd door Sawaki-sensei die ons mee wou nemen naar een Hina ningyou (Hina poppen) tentoonstelling.

Tanaka Honke Museum
De eerste plaats waar we naartoe gingen was het Tanaka Honke Museum. Tanaka is de naam van een rijke handelaarsfamilie uit het midden van de Edo periode. Het museum zelf is gevestigd in de hoofdresidentie van deze familie vroeger. Op de gronden van dit museum (zo'n 10.000m²) zijn 5 gebouwen die vroeger als opslagruimte maar nu als galerijen gebruikt worden, en een Japanse stijl tuin te vinden. In deze galerijen zijn allerhande artikelen (aardewerk, lakwerk, kimono's, schilderijen, ...), die door de Tanaka-familie van generatie op generatie overgeleverd zijn, tentoongesteld. [Tanaka Honke website] De reden waarom we hier naartoe gingen is dat er tijdelijk een hina-poppen tentoonstelling lopende was.

Vermits ik de week ervoor reeds met Manyee een andere hina-poppen collectie was gaan bezoeken was het niet echt nieuw meer voor mij. En net als toen vond ik die poppen wel leuk om eens gezien te hebben, maar was het niet iets dat mij "waw" deed zeggen. Deze keer echter heb ik die poppensetten eens (meer dan de keer ervoor) van dichtbij heel goed bekeken, en merkte dat er toch iets was dat ik best indrukwekkend vond, namelijk alles in zo'n set dat geen pop was. Buiten de poppen zelf, bestaat een deel van zo'n set uit gebruiksvoorwerpen en meubels (in hetzelfde kleine formaat), en na deze eens nader bekeken te hebben, stond ik versteld van de hoeveelheid details die er in sommige van deze dingen verwerkt waren. Nu had ik wel even een "waw"-gedachte.

Toen we het indoor gedeelte van het museum (waar ik van dacht dat dat alles was) gezien hadden, volgde een wandeling tussen de gebouwen en door de tuin van de Tanaka residentie. Zoals in mijn vorige posts al te merken was, wandel ik heel graag door schone Japanse tuinen. En de tuin rond de gebouwen van de Tanaka residentie was een heel goed voorbeeld van een schone Japanse tuin (vond ik). Heel rustig was het daar.

Sawaki-sensei.

De tuin (niet dat dat uigelegd moest worden, maarkom :-p).

Idem.

Pauze
Na de Tanaka residentie verlaten te hebben, hebben we een pauze ingelast om een lokale lekkernij te proeven (de naam ervan weet ik zoals gewoonlijk niet meer). Buiten deze kleine snack is van de lunch die Sawaki-sensei in de planning in zijn mail vermeldde niet veel in huis gekomen.

Eigenlijk waren we voor de hina-poppen naar Suzaka gegaan, maar omdat het een heel stuk rijden was en we er nu toch waren, besloten we ook nog iets anders te bezoeken.

Historische gebouwen park
Onze tweede stop was het "historische gebouwen park" (歴史的建物園, rekishiteki tatemono en). Toen ik deze naam van het park op een bord las, stelde ik mij een hele hoop historische gebouwen voor. In realiteit was dit niet het geval. Het "historische gebouwen" gedeelte van dit park bestond uit drie gebouwen een een omwalling met een poort.
Een van deze gebouwen is de residentie van Edo-periode dokter, genaamd Itakura Yuuseki (板倉雄碩), wie er privé-lessen (lezen, schrijven, rekenen) hield. [Suzaka City]

Oorspronkelijk stonden deze gebouwen blijkbaar niet allemaal samen, ze zijn op hun originele locatie ontmanteld en op hun huidige locatie terug opgebouwd. Dit weten maakt de situatie wat duidelijk. Ik snapte het verband tussen de gebouwen eerst namelijk niet echt (ze leken niks met elkaar te maken hebben, sommige tijdens de Edo en sommige tijdens de Showa periode gebouwd te zijn, en toch staan ze direct naast elkaar).

Het was wel eens tof om zo'n gebouwen uit de late Edo en vroege Showa periode te zien, maar weerom was het niet iets dat mij "waw" doet zeggen.

De poort.

Een van de drie gebouwen, wat of van wie het juist is weet ik niet.

Het klaslokaal op het tweede verdiep van Itakura Yuuseki's huis.

Een ... vouwscherm? Wat het ook is, tekeningen zoals dewelke
hier te zien zijn vind ik heel schoon. Dit wil niet betekenen dat ik
veel over dit soort Japanse schilderkunst van vroeger ken, ik vind
het gewoon heel aangenaam om naar te kijken ^_^

Mijzelve voor Itakura Yuuseki's huis.

Chie Koike Collection - World Folk Doll Museum

Toen we terug wouden wandelen naar de auto en ons bezoek aan Suzaka City wouden beëindigen, merkten we dat er in het poppenmuseum dat er naast gelegen was ("Chie Koike Collection - World Folk Doll Museum"), ook een hina-poppen tentoonstelling was. Nu we er toch waren en hina-poppen de reden was waarom we op stap waren (en omdat de inkom niet zo duur was :-)), besloten we daar ook maar eens te gaan kijken. Het museum heeft een collectie van meer dan 2000 traditionele poppen van over heel de wereld (uit meer dan 90 landen).

Ik vond het best interessant om de traditionele poppen van verschillende landen te zien. Vooral de kledij van de poppen vond ik interessant. Zo was er een Nederlandse pop gekleed als een boerenmeisje met klompen aan, en een Braziliaanse pop gekleed als een in bikini en rok gekleedde danseres (ok, mijn uitleg deugt niet, maar het was iets dat mij aan Brazilië deed denken). Hoe dan ook, het was kledij waardoor je zelfs zonder het plaatje te lezen waarop het geschreven stond, kon afleiden van welk land de pop kwam (zoals het geval was bij het hollandse boerenmeisje).

De hina-poppen collectie zelf was ook best indrukwekkend (zie foto). Het was weer hetzelfde als wat ik ervoor reeds gezien had. Mijn aandacht ging weer vooral naar de miniatuur gebruiksvoorwerpen en meubels.

En zo zat onze daguitstap erop en keerden we terug naar Matsumoto terug.

De reuze hina-poppen collectie. Als je op deze manier een
hele hoop poppen-setten bijeen plaatst is het resultaat best
wel indrukwekkend vind ik.

Een close-up van de meubels en stuff (alles wat geen
poppen zelf waren eigenlijk) die ik zo interessant vind.

Onverstaanbaar telefoontje - 話の聞き取れない電話

2007-03-12T01:34:00.000+01:00

Het is 11 maart '07, 20:15. Opeens krijg ik telefoon, een nummer dat ik niet ken. Ik neem maar op, want ... njah als de telefoon rinkelt neemt ge normaal op he :-)

Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een mannelijke stem die ik niet herkende. De man aan de andere kant van de lijn is zonder twijfel de meest onverstaanbare Japanner die ik in de meer dan vijf maanden dat ik hier al ben ooit heb gehoord. Ik verstond er GEEN REET van. Van het hele meer dan 3 minuten durende gesprek heb ik, zonder te overdrijven, slechts 2 dingen die hij zei verstaan, ten eerste "Tanaka-san" (en zelfs dat nadat hij het 3 keer herhaald had ofzo, en waar ik doordat ik de context niet verstond helemaal niet mee geholpen was vermits ik voor zover ik mij herinner geen Tanaka-san ken) en ten tweede "shiranainokai?" (wat hij vrij vaak gevraagd heeft tijdens het gesprek). Het enige wat ik heb gedaan is mij verontschuldigd en hem gezegd dat ik hem niet verstond.

Het was een zeer vreemde ervaring.

[日本語のバージョン]
２００７年３月１１日８時１５分に、知らない電話番号からの電話があった。俺は電話に出た。なぜなら、．．．まあ電話が鳴ると、普通は応答するからね。

電話する人は声の知らない男だった。でも、その男の言うことがゼンゼン分からなかった。そんなに聞き取れない話を聞くのは、日本にいる５ヶ月に初めてだった。３分以上の電話だったが、分かったことは二つしかなかった。一つ目は、「田中さん」という名前だった。でも、誰かや何についてだったか全然分からなかった。二つ目は、（何回も聞いた）「知らないのかい？」という質問だった。でも、何についてだったか聞き取れなかったから、答えなかった。俺は、分からないことを謝ったばかりだ。

異様な経験だった。

パク君の誕生日パーティ - Pak's verjaardagsfeestje

2007-03-08T09:27:00.000+01:00

みんなさん、こんにちは。

今日は初めてこのブログに日本語でのポストを書く。なぜなら、信州大学の国際交流センターには、このブログを読んでいる（むしろ見ている）人がいるからだ。このブログがオランダ語で書かれているから、その人達はブログにある写真を見ることしかできない。そのため、一回日本語でのポストを書いてみようと思った。

僕の日本語はまだそんなに良くないから、このテキストには間違いがきっとあるだろうが、許してくれね。

今日は３月５日について話したい。この日はパク君の誕生日パーティがあった。僕、マンイー、パクとチェがいた。

まず、U2に行った。ベルギー人なのに、U2に初めての飲み放題をした。（実は、二回目のだったかもしれない。でも、あまりよく覚えていないー分からないーから、はじめてのとした）。食べ物を６皿と９０分に好きなほど飲むことは３０００円だった。安い！９０分でカクテルを８杯飲んだ。みんなちょっと酔ってた。

U2の後はマンイーの部屋に行った。マンイーが買った誕生日ケーキを一緒に食べた。チョコレートケーキだった。とても美味しかった。その後は、３時半くらいまでトランプをやった。なんか韓国のゲームだった。名前が分からなくて、やり方の説明が時間がかかりすぎるんだけど、とても楽しかった。最後の一時間くらい（と思う）は、お金を賭けてそのゲームをやった。一番楽しかった。僕は３７０円を得たのはその意見に影響があるだろうけどね=P。

じゃあ、これで終わる。

[オランダ語のバージョン]

Hello,

Voor een keer dacht ik eens iets in het Japans op mijn blog te posten. Ik heb al op veel plaatsen gelezen en gehoord dat het een goed idee is om dagelijks wat in het Japans te schrijven, om op deze manier je Japans wat bij te houden. Als ik dit (in het Japans posten op deze blog) nog meer zou doen, zou dit een toepassing daarvan zijn. Maar de hoofdreden voor het Japans gedeelte is iets anders. Op het Internationaal Center op het univ zijn er namelijk een aantal mensen die mijn blog af en toe bekijken. Doordat mijn blog echter in het Nederlands geschreven is, is het enige dat ze kunnen doen naar de foto's kijken en af en toe een naam van een museum of plaats die ik in het Japans schrijf lezen. Omdat ik hen voor een keer ook eens iets te lezen wou geven, besloot ik de bovenstaande Japanse tekst te schrijven ^_^

Maar dus, over Pak's verjaardags feest. Omdat Pak eind februari ergens verjaard is, wou Manyee een verjaardagsfeestje houden. Dit is door gegaan op 05 maart.

Om de avond te beginnen zijn we naar de U2 gegaan, dit is een soort cafe-achtige gelegenheid (is het een izakaya?). Hier heb ik voor het eerst sinds ik in Japan ben een nomihoudai gedaan, iets wat de andere belgische males al veel vroeger en ook al vrij vaak gedaan hebben. Een nomihoudai houdt in: voor een vast bedrag, voor een bepaalde duur zoveel drinken als je wilt. Ik weet niet of het altijd, meestal, of slechts soms het geval is, maar er kan ook een vast aantal etensschotels bij zijn. In ons geval waren het 6 schotels eten: gefrituurde stuff, een slaatje, tomaat met vleeslapjes, een worst-schotel, een kom rijst-mix (rijst met stuff bij in een sausje, heel lekker), en nog een zesde schotel, en mochten we 90 minuten drank bestellen zoveel we wouden (we moesten wel het glas dat we bezig waren leeg hebben voor we een volgend konden bestellen), en dat voor 3000Yen (zo'n 20€).

Ik heb er 8 coctails gedronken. Als je de apparte prijzen hiervan zou optellen, zou je aan meer dan 3000Yen uitkomen. En boven deze drank hadden we ook nog een hele hoop eten (we hadden allen nog geen avondeten gegeten, en na de 6 schotels hadden we elk een volle maag, dus het was toch aardig wat), dus voor 3000Yen is het zeker geen slechte deal.

Na er zo'n 2 uur te hebben gezeten (de schotels eten lieten wat op zich wachten), hadden we onze buik vol, en waren we allen wat tipsy.

Vervolgens zijn we naar Manyee's kamer gegaan om het verjaardagsfeest verder te zetten. We hadden namelijk een verjaardags(chocolade-)taart gekocht en deze gingen we daar opeten. Very good was die taart. Manyee had ook kaarsjes gekocht om op de taart te zetten. Da zorgde voor een leuke verjaardagssfeer die kaarsjes :-) Da had ze goe gedaan.

Na het taarteten zijn we wat gaan kaarten. We hebben een koreaans spelletje gespeeld waarvan ik de naam vergeten ben (als ze de naam al gezegd hebben). Omdat ik het een heel leuk spel vind ga ik het hier onder wat proberen uit te leggen. We hebben tot bijna half 4 zitten kaarten. Echt plezant spel vind ik. Het laatste dik uur ofzo, hebben we voor geld gespeeld, wat ik zeer tof vond. Het feit dat ik 370Yen gewonnen heb heeft daar misschien mee te maken :-) Maar ik kaart zowiezo graag voor geld eigenlijk. Niet omdat ik vaak win, want als er een pokeravond is met kameraden thuis verlies ik toch regelmatig, maar gewoon omdat ... Dunno, das plezant :-)

Da heb ik misschien wa overgepakt van Tante Gerda. Elke zomer gaan wij een weekje naar Postel (een camping), en is onze hoofdactiviteit kaarten voor geld. Als mijn tante erbij is, dan is kaarten altijd voor geld. Een van de redenen is veronderstel ik om de spelers tegen te houden van stom, niet nadenkend te spelen. In de beginjaren van deze jaarlijkse traditie was het wel een beetje zielig om mijn broer bezig te zien. Hij was het eerste jaar slechts 12 jaar, en hij verloor niet soms, of regelmatig, maar gewoon altijd :-D En mijn tante die won zowat altijd :-p Geleidelijk aan is mijn broer beter geworden en de laatste jaren zijn we allen zowat aan elkaar gewaagd vind ik :-) (Hoewel het nogaltijd de tante is die uiteindelijk met de grootste winst naar huis gaat, maarkom, Tegen een kaart-veteraan kunne we (nog) niet op he :-)
Ok, ik ben wat aan het afdwalen :-)

De conclusie is dat het een zeer leuk verjaardagsfeestje was ^_^

De Spel (een kaartspel)
Zoals ik hierboven al zei weet ik de naam van het kaartspel niet. Daarom noem ik het hier "De Spel". Hierna kan ik nog "Een Spel" uitleggen, en dan zijn mijn namen voor kaartspellekes op :-p Ok, da was vooral voor Bada, mogelijk de enige die der iets van snapt. Magoe. Bada, late we De Spel spelen als ik trug zen :-D

Benodigdheden: een spel kaarten (inclusief één joker).
Voorbereiding: Verdeel de kaarten onder het aantal spelers. Hierbij gaat waarschijnlijk niet elke speler hetzelfde aantal kaarten krijgen (vermits 53 een niet zo deelbaar getal is), zorg daarom gewoon dat de speler die een kaart extra (of minder) krijgt elk spel verschilt.
Basisuitleg (voor het spel begint):
De sterkte van de kaarten is als volgt: Van 3 tot aas is in het de gewone volgorde. Een twee is hoger dan een Aas, en de Joker is hoger dan een 2.
Na elk spel zijn er 4 titels die uitgedeeld worden, nl. koning, onderkoning (njah :-p), armoeizaaier en super armoeizaaier (deze namen kloppen niet helemaal, maar het is iets in die trend (de echte namen ben ik vergeten). Anders gezegd: er is een hoofdwinnaar, een subwinnaar, een hoofdverliezer en een subverliezer). Indien je met 5 of meer spelers speelt, zijn de overblijvende spelers "gewone spelers". Nu ik hier zo over nadenk, ik heb in België een spel dat hier op lijkt gespeeld gehad. Noemde dit niet "koningen" ofzo? Het heeft hier dus wat van weg, maar de regels verschillen wat.
Voor het spel begint: de speler die het vorige spel de hoofdverliezer was, geeft zijn twee hoogste kaarten aan de hoofdwinnaar, en de hoofdwinnaar geeft twee kaarten die hij slecht vind aan de hoofdverliezer. De subverliezer geeft zijn hoogste kaart aan de subwinnaar, en deze subwinnaart geeft een slechte kaart terug.
Het is de hoofdverliezer die de eerste kaart(en) legt (Bij het eerste spel is het de speler die koeken 3 vast heeft die begint).
Het spel (de basisregels):
Als je eerst bent, leg je: A) één kaart, B) twee kaarten met hetzelfde nummer, C) drie of meer kaarten, ofwel met hetzelfde nummer, ofwel opeenvolgend van dezelfde soort.
Als je niet eerst bent, leg je: A) als er één kaart ligt, een kaart die hoger is, B) als er twee of meer kaarten met hetzelfde nummer liggen, hetzelfde aantal kaarten met een hoger nummer, C) als er drie of meer opeenvolgende kaarten liggen, hetzelfde aantal opeenvolgende kaarten met een laagste kaart die hoger is dan de laagste kaart van de reeks die er ligt, D) als je niets kan of niets wil (als er een 2 ligt en jij de joker vast hebt kan je namelijk kiezen om deze niet af te leggen en te passen) afleggen, niets en pas je.
Als een reeks (van opeenvolgende kaarten die de spelers afleggen) beëindigd wordt, is het de speler die deze beëindigd die een nieuwe reeks begint (anders: die opnieuw als eerste een kaart legt). Een reeks wordt beëindigd als er een kaart wordt gelegd waar niemand over kan (of wil).
Regels:
Buiten de basisregels die hierboven beschreven zijn, zijn er een hele hoop extra regels die het spel zeer interessant maken.
A) Als je een 7 aflegt (ook als deze voorkomt in een reeks, vb. opeenvolgende kaarten), mag je een slechte kaart geven aan de volgende speler.
B) Als je en 8 aflegt, wordt de reeks die bezig is beëindigd (en mag je dus zelf een nieuwe reeks beginnen).
C) Als je een 10 aflegt (ook als deze voorkomt in een reeks, vb. opeenvolgende kaarten), mag je een slechte kaart weggooien (op de stapel afgerondde reeksen).
D) Als je een boer aflegt, wordt voor de duratie van de reeks die bezig is, de volgorde van de waarde van de kaarten omgedraaid (een drie wordt maw. het hoogst.
E) Als je twee negen's aflegt, heeft dit hetzelfde effect als een 8 afleggen, maw. de reeks die bezig is wordt beëindigd. Deze combinatie werkt echter niet in een reeks (Vb. als je drie negen's aflegt, wordt de reeks niet beëindigd).
F) Een joker kan buiten als kaart sterker dan een 2, ook gebruikt worden als eender welke andere kaart. Als je bijvoorbeeld een scuppen 6 en 8 hebt, kan je deze samen met een joker (die dan een schuppen 7 voorsteld) afleggen. De joker neemt hierboven ook de eigenschappen van de kaart die het voorstelt over. In het hiervoor genoemde voorbeeld zou je bijvoorbeeld, omdat de joker een 7 vervangt, een kaart aan de volgende speler mogen geven.
G) als je een reeks van 4 of meer aflegt, wordt de volgorde van de waarde van de kaarten voor de rest van de duratie van het spel omgedraaid. Dus ook al wordt de huidige reeks beëindigd, een 3 blijft de hoogste kaart. Indien in deze situatie een boer gelegd wordt, wordt voor de duratie van de huidige reeks terug een 2 (want een joker is wat een speciaal geval) de hoogste kaart.
H) Je mag als laatste kaart niet de hoogste kaart (nl. een 2 of een 3, afhangend van of de waarde van de kaarten omgedraaid zijn of niet), of en 8 afleggen. Indien je dit perongeluk toch doet, wordt je automatisch de hoofdverliezer (of indien deze door een zelfde voorval al aangeduid is, de subverliezer).
I) Indien de soort van de kaart die je legt gelijk is aan de soort van de kaart die er ligt, dan mogen er voor de duratie van die reeks enkel nog kaarten van die soort gelegd worden. Vb1. Als er een schuppen 4 ligt, gevolgd door een schuppen 6, dan mogen er vanaf dan enkel schuppen afgelegd worden. Vb2. Indien er een schuppen en harten 4 liggen, gevolgd door een schuppen en harten 6, mogen er vanaf dan enkel schuppen en harten paren afgelegd worden.
J) Een extra regel boven de vorige is dat als je een kaart legt waarvan de soort gelijk is aan de kaart die er ligt en bovendien in waarde slechts 1 hoger is dan de kaart die er ligt, dan mag als volgende kaart enkel de kaart van de zelfde soort met de volgende waarde afgelegd worden. Vb. Indien er een schuppen 4 ligt, gevolgd door een schuppen 5, dan mag als volgende kaart enkel schuppen 6 afgelegd worden.
Extra:
Je kan dit spel ook voor geld spelen. Dit doe je als volgt.
A) simpele versie: je legt op voorhand een inzet vast die de verliezer aan de winnaar betaald. Mogelijk kan je ook tweede, en kleinere, inzet vastleggen die de subverliezer aan de subwinnaar betaald. Elk spel wordt begonnen door de speler die koeken 3 vast heeft.
B) tweede versie: De inzet wordt bepaald door de speler die het vorige spel verloren heeft (bijgevolg is er bij het eerste spel geen inzet). Deze bepaald hoeveel de volgende verliezer aan de volgende winnaar moet betalen. Deze kan eveneens beslissen of de subverliezer iets aan de subverliezer moet betalen en zoja hoeveel. Als extratje heeft de verliezer ook de mogelijkheid om van plaats te wisselen met een andere speler. Als er bijvoorbeeld een speler naast hem zit die door toeval telkens veel 7's vastheeft (en hierdoor elk spel extra kaarten krijgt), zou men dit mogenlijk wel willen doen.

OK, de uitleg van het spel is niet zo compact geworden als ik gehoopt had (en aardig ingewikkeld) ... Maarja, ook al is er niemand anders die er gebruikt van maakt, nu kan ik dit spel alleszins toch al niet vergeten voor ik terug in België ben ;-)

Greetz, en voor hen die de regels gelezen zouden hebben: やってみて (oftewel: probeer het eens) =)

- Jipo -

Een dagje skiën

2007-03-07T12:24:00.000+01:00

Wie:
Ik, William, Alexei (hoe ge't ook schrijft) en Fujimoto-sensei
Wat:
een dagje skiën, beeindigd met een bezoekje aan een onsen
Waar:
euhm ... Ik weet het eigenlijk niet. Ergens waar er sneeuw lag :-D -_-
Wanneer:
04 maart '07

Verslag:

Nu ge hier in Matsumoto zitten, tussen de bergen, zo dicht bij de vele skipistes, dan moet ge toch zeker gaan skiën he. Dit heb ik in de meer meer dan 5 maanden dat ik hier al zit al veel mensen horen zeggen. Ik vond eigenlijk wel dat ze gelijk hadden, maar er kwam nooit van om te gaan skiën. Nu deze dag, is het er dan toch van gekomen, mijn eerste ski-uitstapje in Japan :-)

Fujimoto-sensei kwam ons smorgens met de auto halen, dus het vervoer was geregeld. Na een rit van anderhalf uur (denk ik, ik weet het niet meer juist), waar tijdens er veel gebabbeld is geweest (vooral de sensei die verhalen uit zijn jeugdige jaren vertelde), kwamen we aan. Nu bleek dat Fujimoto-sensei een verblijf had in de buurt van die ski-piste. En geen klein verblijf ook niet, een echt huis eigenlijk. We zijn even binnengeweest om van kleren te wisselen, en het was er echt gezellig binnen. Zo'n huisje zou ik zelf ook heel graag willen, om met een groep mensen gezellig een weekendje weg te trekken ... geweldig :-)

Vermits ik geen ski-gerief heb, veronderstelde ik dat ik dit zou moeten huren. Maar hier kwam Fujimoto-sensei to the rescue. In zijn buitenverblijf had hij een aanzienlijke collectie skies/snowboards en ski/snowboard-kledij. Nadat we ons allen hadden omgekleed, konden we vertrekken.

Ik was de enige die voor skiën had gekozen, de rest ging snowboarden. Snowboarden is dan misschien wel cooler (かっこいい'er), maar skiën leek mij gemakkelijker. Of eerder dan dat het me makkelijker leek, van skien wist ik iets en van snowboarden niet. Voor skiën herinnerde ik mij (van vroeger, ik ben toen ik twaalf was 1 keer op ski-vakantie gegaan) dat als je je skies in een V-vorm zet dat je dan remt, voor snowboarden (ondanks ik ooit een dagje een snowboard cursus gevolgd heb) herinnerde ik me zo niets.

Boven op de piste aangekomen, was het dan zover, ik zou naar beneden moeten. Ik was best wel wat nerveus, want de piste ging stijler naar beneden als ik had gedacht. Uiteindelijk ben ik dan naar beneden gegaan. Maar dit ging niet helemaal zoals ik gepland had. De enige techniek die ik kende was namelijk mijn ski's in een V-vorm houden, en hierbij waren er twee problemen. Ten eerste was mijn skies in deze houding houden toch best aardig moeilijk. En ten tweede, DIT REMDE LANGS GEEN KANTEN! Daar ging ik dan, sneller en sneller naar beneden, een beetje in paniek natuurlijk. In het midden van mijn "afdaling", merkte ik dat als ik meer op mijn skies drukte, ik toch wat leek af te remmen. Dit, samen met het feit dat de piste naar het einde toe afvlakte, heeft mij tot stilstand gebracht. Deze eerste afdaling heeft direct mijn hart sneller doen slaan. En ik zou ook duidelijk wat aan mijn techniek moeten werken (of anders gezegd, moete leren hoe ge fatsoenlijk skied :-p)

Toen ik terug boven was, ben ik eerst wat andere skiërs gaan observeren, om te weten te komen hoe het dan wel moet. Een opmerking hierbij is dat er een pak meer snowboarders waren dan skiërs (naarmate de dag vorderde is dit verschil wel wat geminderd), waar ik wel wat van verschoot. Bij deze observatie merkte ik dat (op een paar kinderen na) al de skiërs in een slalom-vorm naar beneden skieden. Dit ben ik dan ook gaan proberen, en dit werkte.

Qua vallen viel het best goed mee deze dag. Ik ben, vind ik zelf, niet zoveel gevallen. Ik heb wel vooral vrij voorzichtig geskied (ma. ervoor gezorgd dat ik niet te snel ging), waardoor het vallen beperkt kon worden. Een beetje risico's nemen en tegen een hogere snelheid de piste naar beneden zoeven, is toch plezanter zou ke kunnen zeggen, en daar heb je waarschijnlijk gelijk in, maar door mijn onkunde had ik wat schrik om iets te breken en dus heb ik het maar rustig gehouden. Hoe ik het deed vond ik trouwens best leuk, het moest voor mij niet zo snel zijn :-)

De keren dat ik dan toch viel, was als ik toch eens wat sneller probeerde te gaan. Het terug naar rechts draaien lukte me nooit op hogere snelheid. Dan schoven mijn skies overeen, of gebeurde er iets anders, zodat ik met mijn gezicht in de sneeuw viel (bij wijze van spreken, want in het echt is dit nooit gebeurd :-p)

Na een voormiddag geskied te hebben, en het wat onder de knie gekregen te hebben wou Alexei een moeilijkere piste proberen. Ik en William zijn ook meegegaan. Anders als bij de andere pistes, ben ik bij deze afdaling vrij veel op mijn bek gegaan. De piste was een aardig stuk stijler dan degeen waar we tot dan toe op geskied hadden, en mijn slalommende remtechniek (die op de andere piste goed werkte) bleek niet meer zijn job te doen. Daar ging ik dan, sneller en sneller, in een slalommende beweging de piste naar beneden. Het resultaat was een aardige val, waarbij er een ski uitvloog en ikzelf een aantal meter verder tot stilstand kwam. Toen ik dit de derde keer deed, begon mijn scheenbeen aardig pijn te doen van de schok die het telkens kreeg van de ski die lossprong. Bij de vijfde (en laatste) valpartij ging het terug van start gaan niet zoals gepland. Ik deed mn skies terug aan, maar viel wat achteruit, en ik ten zit kwam op mijn skies. Dit bracht de skies echter in beweging en daar ging ik dan, al zittend op mijn skies, de piste naar beneden. Ik met mijn handen in de sneeuw proberen remmen, maar dit ging eigenlijk niet. Na wat in paniek geraakt te zijn ben ik uiteindelijk tot stilstand gekomen.
Deze moeilijke(re) piste zou ik dus duidelijk niet meer doen.

Als afsluiter van het dagje skiën was er een bezoekje aan een onsen daar bij de ski-piste. Het was de eerste keer dat ik naar een onsen ben geweest eigenlijk. Best leuk zo'n onsen moet ik zeggen :-D Je eerst al op een klein krukje zittend wassen, wat ik omdat het anders is best leuk vond eigenlijk. En dan het hete water in gaan om er lekker te relaxen. Een opmerking van een nadeel aan die onsen (en mogelijk alle onsens) is dat het water heel warm is en dat ik daardoor eigenlijk begon te zweten. Ik heb me dan wel gewassen voor het hete water in te gaan, maar toen ik eruitstapte, was ik direct terug bezweet, zodat de "jezelf reinigen" functie van de onsen een beetje teniet gedaan werd. Maargoed, qua relaxen zit je wel goed :-D

En voila, zo zat het dagje skiën erop. En Jipo zag dat het goed was :-)

Foto's:

Het "huisje" van Fujimoto-sensei

Alexei, ik en William, bovenaan de piste (of hoe het
ook noemt) die we het meest hebben afgedaald.

Fujimoto-sensei, Alexei en ik, smiddags

in het restaurant bij de ski-piste.

Alexei en ik bovenop de moeilijke(re) piste.

William, zelfde plaats.

De piste in de verte was de moeilijke(re) piste waar ik het over had.

Getrokken bovenaan de piste die we meestal namen, de omgeving daar.

Getrokken bovenaan de moeilijkere piste, de omgeving daar.

Matsumoto sightseeing (3)

2007-03-05T09:28:00.000+01:00

03 februari '07, tijd voor een derde Matsumoto sightseeing.

Hina Matsuri

Deze dag wordt er in Japan hina-matsuri ("Poppen Festival") gevierd. Het hina-matsuri is een jaarlijkse gebeurtenis (telkens op 3 maart), waarbij een dochter een gezond, energiek volwassen worden toegewenst wordt. Belangrijk bij dit feest, is een poppenset die je voor je dochter in je eigen huis tentoon stelt. Deze poppen worden opgesteld op een trapvorm met een rood doek op, en stellen de keizer, keizerin, muziekanten en andere aanwezigen van het keizerlijk hof tijdens de Heian periode voor. Allen zijn ze gekleed in de traditionele hofkledij van die periode.

Een voorbeeld van een dergelijke poppenset.

Idem.

馬場家住宅

Nu we in Japan zijn, wouden ik en Manyee, wel eens zo'n poppenset in het echt zien. Na wat zoeken, bleken er in de 馬場家住宅 (babakejuutaku, "horse riding ground residence") in Matsumoto een deel van deze poppensetten tentoongesteld te zijn. Deze zijn we gaan bekijken.

De 馬場家住宅 is een prive residentie uit de Edo periode. Als representatief voorbeeld van een prive woning in het noord-wetelijk deel van de Nagano prefectuur in de late Edo periode, werd het in 1996 aangeduid als belangrijke nationale schat. [Wikipedia]

Omdat de residentie een aardig stuk van de kaikan verwijderd ligt, zijn we er met de bus naartoe gegaan. Het was weer even geleden dat ik nog eens een bus genomen had, ook nog wel eens leuk :-)

De residentie zelf vond ik heel schoon. Zo traditionele Japanse bouwkunst is iets waar ik graag naar kijk. Al door de residentie wandelend dacht ik regelmatig "hier zou ik wel eens een paar weken willen verblijven". Ik vond het een ideale plaats om een rustige relax vakantie door te brengen. In enkele van de kamers had je namelijk een heel mooi uitzicht op de tuin rond het hoofdgebouw. Qua goed en peaceful wonen wisten de Japanners vroeger zeker wel wat ze aan het doen waren.

De poppensetten dan, waar we eigenlijk voor gekomen waren, die waren wel schoon om eens gezien te hebben, maar zoveel deed het me eigenlijk niet. Ik was veel meer in de ban van het huis en de tuin errond :-)

Een zicht op de tuin vanuit een van de kamers in het hoofdgebouw.
Geweldig toch, niet?

Idem.

Een beschilderde schuifdoor in het hoofdgebouw.

Zo'n dinge vind ik geweldig :-)

Manyee en ik voor het hoofdgebouw van de residentie.

Idem.

Bijna idem.

lunch

Door het kleine aantal bussen dat er stopte bij die residentie, moesten we zo'n twee en half uur in de residentie zien te spenderen. Maar zoveel was er eigenlijk niet te zien, en na een klein uur waren we al klaar.

We hebben ons dus buiten neergezet en de lunch die we op voorhand gekocht hadden genuttigd. Het waren onigiri-rollen (zalm+mayonaise). Gesukkeld da we hebben om die open te krijgen :-D Zoals het bij een driehoekige onigiri ook het geval is, was het op een speciale manier ingepakt, zodat de nori errond, de rijst niet raakt (zodat deze krokant/droog blijft I presume).

Toen we daar naast de weg zaten, met een uitzicht op velden en bergen, kwam er een oude kerel naar ons toegewandeld. Hij wou met ons praten, en begon zoals al dit soort mensen met de vraag van welk land we waren. Ik en Manyee waren echter niet echt in de mood om te praten met hem. Enkele redenen: 1) Ik was aan het eten, 2) ik verstond hem niet zo goed , en 3) ikzelf ben eignelijk meestal niet in de mood om met dit soort onbekende mensen te praten. Het mag dan wel een heel goede manier zijn om nieuwe Japanners te leren kennen en je Japans te oefenen, door telkens weer die zelfde vragen (van waar ben je? welke taal spreken ze in belgie? chocolade, niet waar? wat is er nog bekend in belgië? ...) gesteld te krijgen hoeft het voor mij niet.

Toen we na gegeten te hebben nog steeds bijna een uur tijd hadden voor de bus kwam, zijn we tevoet terug beginnen wandelen. Het was heel goed weer die dag, zodat het heel aangenaam was om te wandelen, en bovendien konden we op deze manier een paar bushaltes verder opstappen en onszelf de busrit wat goedkoper maken :-)

shoppen

Eerst waren we van plan om na de poppen te hebben bezichtigd, naar een ukiyo-e museum (ook ergens in Matsumoto) te gaan. Maar door de weinige bussen die er naar de 馬場家住宅 reden, waren we later als verwacht terug in Matsumoto en vonden we het te laat om nog naar het ukiyo-e museum te gaan. We zijn dan wat gaan shoppen :-)

時計博物館

Na het shoppen hadden we nog steeds tijd over en besloten we naar het uurwerken museum in Matsumoto te gaan. Dit was zowiezo een van de dingen waar we nog naartoe wouden gaan ooit.

De 時計博物館 (tokei hakubutsukan, uurwerk museum) is een vrij recent (in 2002) geopend, aan het Matsumoto stedelijk museum geaffilieerd museum. Zoals uit de naam van het museum al duidelijk is, worden er uurwerken en klokken tentoongesteld. De collectie van het museum bestaat uit zo'n 400 uurwerken, gaande van zakhorloges tot grote staande klokken. Van deze collectie worden er zo'n 110 stuks permanent tentoongesteld. Het meest opvallende uurwerk van het museum is het 11m grote uurwerk met een slinger van 5,6m dat in de voorgevel van het gebouw is verwerkt. [Wikipedia] Hoewel ik de collectie die tentoongesteld wordt wat klein vond, waren er best interessante uurwerken bij. Zo hadden sommige uurwerken een heel aparte vorm en werden andere aangedreven door een heel ongewoon mechanisme.

De reuze klok in het gebouw verwerkt.

dessert

Als afsluiter van deze Matsumoto sightseeing zijn we een ijs gaan eten in een van de restaurants in de JUSCO departmentstore (of wat het ook moge zijn). We waren er reeds een keer geweest, toen we pas in Matsumoto aangekomen waren en hadden er toen een heerlijke ijs gegeten. Dit wouden we nog een keer doen.

De keuzes waren deze keer ander, maar zeker niet slechter. Ik ging voor banaan-chocolade cake-ijs. En als je je zou afvragen "cake-ijs"? Wel, de foto hieronder verklaart zichzelf :-) Zoals altijd was het een ijs die bestond uit een hele hoop lagen, waaronder: chocoladesaus, cornflakes, slagroom, ijs (natuurlijk :-)). De cornflakes leken me wat raar, maar smaakten heel goed in het geheel.

Als speciaal dessert (ofzo) was er (tijdelijk?) trouwens ook een MEGA-IJS te krijgen. Een beker van 50cm hoog, gevuld met ijs, slagroom, saus, en een hele hoop andere dingen. Het zag er heerlijk uit. Maar als je die ijs op je eentje op zou eten ... echt veel bewegen moet je dan niet direct doen volgens mij :-D

Links, mijn ijs met een chocolade-cake er bovenop :-)
Rechts, Manyee's aardbeie ijs.

De reuze-ijs van 50cm in het uitstalraam.

Het was weer een goed gevulde en leuke dag :-)

Greetz,
Jipo

Matsumoto sightseeing (2)

2007-03-03T11:22:00.000+01:00

Bonjour.

Op 25 februari ben ik voor de tweede keer op Matsumoto sightseeing geweest. Deze keer zou ik een paar verder gelegen plaatsen bezoeken. Maar vermits ik toch tijd genoeg had en het die dag goed weer was, was dat geen probleem.

Als eerste ben ik naar de 松本民芸館 (Matsumoto mingeikan, Matsumoto folk arts museum (ongeveer)) geweest. Dit is een museum van zoals de naam zelf zegt "folk art", van dingen gebruikt door gewone mensen. Enkele van de dingen die er te zien zijn, zijn: potten (groot en klein), borden, opbergdoosjes (voor wat kon ik niet lezen), kammen, scharen, messen, poppen, kasten, enz. Hoewel er wel interessante dingen te zien zijn, dingen waardoor je een beeld krijgt van hoe het leven van de gewone mens in Japan er vroeger (de Edo periode, het vooroorlogse Japan, ...) uitzag, vond ik er eigenlijk niet zoveel aan. Het was niet iets dat mij "oooh" (ofzo) doet zeggen. Ik werd eigenlijk meer geraakt (of iets in die richting), door het huis zelf (vb. de tatamimatten, de houten balken die erin gebruikt zijn, ... dan wat er tentoongesteld was. Maargoed, ieder zijn ding he :-)
[Btw: de weg naar deze 松本民芸館 was wat langer als ik dacht, het plan op de site van Matsumoto was niet echt op schaal zo bleek.]

Het volgend item om het schema was de 松本市立考古博物館　(Matsumoto shiritsu koukohaku hakubutsukan). Dit is een museum, gewijd aan (overblijfselen van) gebouwen uit de Jomon en Kofun periodes. Buiten deze gebouwen zijn er ook artifacten tentoongesteld, gevonden bij opgravingen in die buurt.
Dan om verder te gaan moet ik zeggen dat ik deze informatie van het internet heb, en niet weet omdat ik er geweest ben. Want hoewel ik van plan was om er naartoe te gaan, is het mij niet gelukt. Ik had de weg goed opgezocht, en deze was eigenlijk niet zo moeilijk. Het plan dat ik gebruikt had, was echter niet op schaal heb ik onderweg gemerkt. Het enige wat ik moest doen was een lange weg volgen en dan zou ik het uiteindelijk wel tegenkomen (ongeveer). Een eerste probleem was dat die weg bijna de hele tijd bergop ging. En een tweede probleem was dat ik er maar niet geraakte. Na mij na een half uur bergop fietsen aardig in het zweet gewerkt te hebben, heb ik het opgegeven en ben ik teruggekeerd. Ik was eigenlijk stikop en zou zowiezo niet veel verder gekund hebben.
De terugweg was best wel leuk, tegen een aardige snelheid het hele stuk terug bergaf ... nice :-) De wind deed mijn ogen hierbij aardig tranen, waardoor het wel een beetje abunai was, maarja, pech :-)
Na een heel stuk terug te zijn gereden kwam ik een bord tegen dat mij intrigeerde. Ik zag namelijk een pijl naar een dierenkerkhof. Ik heb nog nooit een dierenkerkhof gezien, dus daar wou ik wel eens naartoe. (vermits ik niet bij de 松本市立考古博物館 ben geraakt). Maar ook dat mocht niet wezen. De weg die ik moest nemen om bij dat kerkhof uit te komen ging nog stijler omhoog dan de weg naar de 松本市立考古博物館 -_- Dus na een 5 minuutjes ofzo, heb ik ook dat idee opgegeven.

De hele weg terug naar huis, en op de kaikan rusten is het geworden :-)

Foto's:

Op weg naar de kaikan had ik dit zicht op de besneeuwde
bergen rond Matsumoto. Het zat er echt heel schoon uit.
Spijtig genoeg geeft deze foto dat zo slecht weer.

De buitenkant van de 松本民芸館.

Weetjes (8)

2007-03-03T11:20:00.000+01:00

In Korea zijt ge als ge geboren wordt 1 jaar ipv 0. Bij gevolg word je bij je op je eerste verjaardag direct 2 jaar ipv 1.
Hoeveel te meer honger ik heb, hoeveel te minder goe ik zie. (very strange)
beef-stew is kei lekker!
若者言葉 (jeugd-taalgebruik (?)) is cool :-D (vb. キモかわいい, wat betekent: 気持ち悪いけれどかわいい。 Geweldig toch :-D)
Hier in de kaikan (op mijn kamer) heb ik nbeke het Postel-gevoel. (de smalle keuken, stemmen in de kamer naast mij (door de dunne muren), de kleinheid van de badkamer, ...) I love it ^_^

上原先生の着物ショー

2007-02-26T04:08:00.000+01:00

(oftewel: Uehara-sensei's kimono-show)

Uehara-sensei is de persoon die de kimono-show organiseerde op ... waar een aantal buitenlandse studenten (waaronder ik) aan hebben mogen deelnemen. Ze is ook de persoon waar de studenten van de Japanese Intensive Course op ... op huisbezoek zijn mogen gaan.

Op 24 februari 2007 organiseerde ze een 着物説明会 (kimono setsumei-kai, kimono uitleg bijeenkomst (ongeveer)), en wij studenten die bij haar op bezoek zijn geweest, verzocht ze om te komen. Omdat dit me wel interessant leek heb ik toegzegd.

De dag zelf dan, zijn er echter een aantal dingen misgelopen.

Ten eerste was ik vergeten dat de show er was. Om 12:50 kreeg ik een telefoon met de vraag waar ik was. Na eraan herinnerd te worden dat er die kimono-show was, heb ik snel mijn kabas gemaakt (camera, flesje water, ...), mijn jas aangedaan en ben ik vertrokken.

Hoewel ik op volle snelheid naar het station gereden ben, kwam ik net te laat voor de trein waar de rest op zat (die van 13:10). Maar geen probleem, ik zou gewoon de volgende pakken. Op dit moment ging er een tweede ding mis, nl. door in alle vlugheid naar het station te vertrekken was ik mijn portemonee vergeten. Dus ik kon geen ticket kopen.

Toen ik de rest van de mensen dit (per telefoon) meldde, zei men mij dat ik snel naar de kaikan terug kon rijden om mijn portemonee te halen en dan een volgende trein (die van 14:21 (zo verstond ik)) te pakken. Hierdoor zou ik wel het eerste half uur (ofzo) van de show missen, maar dit was niet zo erg zei men. Eigenlijk had ik door alles dat al mis was gegaan, helemaal geen zin meer om naar de show te gaan, maar "In Japan vinden ze waarschijnlijk 'beter te laat komen als niet komen'" bedacht ik mij en besloot toch maar de moeite doen om mijn portemonee te gaan halen.

De terugweg naar de kaikan is zowiezo al berg op, en die dag was er ook een stevige tegenwind, zodat het best tegen viel. Terug bij het station aangekomen, ging ik opzoek naar de trein ban 14:21. Weeral was er een probleem, er was namelijk geen trein op dat uur. Dan zou ik het gewoon zelf uitzoeken, dacht ik. Maar ook dit ging verkeerd. Ik wist namelijk niet waar het te doen was. Ik had een flyer bij, maar daar stond geen adres op. Volgens wat ik mij herinnerde, ging het door in een plaats met Matsumoto in de naam. Heel even dacht ik dat ik gered was, tot ik het trein-plan bekeek en zowel Matsumoto-Noord als Matsumoto-Zuid vond.

Ik heb toen een bericht gestuurd met de vraag welke trein ik moet pakken, maar er kwam geen antwoord (waarschijnlijk omdat de show bezig was op dat uur). Anderhalf uur later, toen het pauze was bij de show, kreeg ik een telefoon terug, maar toen had ik helemal geen zin meer. Voor mij was het もういい (tis al goed (ofzo)).

Mjaja, een dag die niet helemaal verliep zoals gepland, zo zijn er ook he :-)

Een dagje bij een 応援ファミリー

2007-02-25T09:13:00.000+01:00

応援ファミリー (ouen family) =~ "aanmoedigingsfamilie" (?), volgens wat ik er van begrepen heb, een gezin dat geïnteresseerd is in culturele uitwisseling en om deze reden samen met buitenlandse studenten activiteiten doen. Op deze manier leren deze Japanse gezinnen dingen blij over verschillende landen, en leren de buitenlandse studenten dingen bij over Japan.

Hier in Matsumoto is er een "aanmoedigingsfamilie" vereniging. Deze vereniging organiseert af en toe activiteiten waar deze gezinnen en buitenlandse studenten elkaar kunnen ontmoeten. Ikzelf heb ook al deelgenomen aan een aantal van deze activiteiten (nl. de Christmas party en de Hodgepodge party).

Op de Hodgepodge party heb ik met enkele mensen gsm-nummers uitgewisseld, zodat we eens een keer iets samen konden doen. De week na de party (15 februari) kreeg ik een berichtje van Kawaguchi-san. Zo snel had ik nooit gedacht iets van hen te horen eigenlijk (maar slecht ofzo vond ik het zeker niet :-)) Ze vroeg of ik de volgende zaterdag (17 februari) geen datje met hen (Kawaguchi-san en haar dochter) wou doorbrengen. And that's how it went down (... hmm -_-)

Om 10:30 kwam ze me halen aan de kaikan. We zouden samen naar het kasteel van Matsumoto gaan, en vervolgens naar een bekende schrijn ergens hier een stuk vandaan. Kawaguchi-san is in de zomer van vorig jaar naar Matsumoto verhuist en had het kasteel (van binnen) nog niet bezocht (net zoals ik trouwens).

Aan het kasteel kwamen we Manyee, Diana en Che tegen. Na wat babbelen stelde Kawaguchi-san voor om met z'n allen naar dat schrijn te gaan. Dat leek hen een goed idee. In het kasteel zelf, schoot het haar tebinnen dat we met z'n allen niet in haar auto konden. Daarom is er uiteindelijk besloten om niet vandaag met z'n allen naar dat schrijn te gaan, maar het uit te stellen voor een andere keer. Ikzelf, zou de rest van de dag bij Kawaguchi-san thuis spenderen.

Dan het kasteel van Matsumoto zelf. Wel ... het was koud daarbinnen :-) En ook, sommige van de trappen in het kasteel waren best wel stijl. Moeilijk om te beklimmen (of wat je ook doet met een trap), en nog meer om af te dalen (als er iemand de juiste werkwoorden die je zo bij een trap gebruikt kent, mag die ze mij altijd laten weten). Het was interessant en leuk om eens gedaan te hebben :-) Een echt diepe indruk heeft het echter niet nagelaten, wat ook wel te merken zal zijn aan hetgeen ik er hierboven over te zeggen had.

Na het kasteel van Matsumoto gingen we dus naar Kawaguchi-san's huis. Ze woont in een best fancy (en wat er uitzag als recent) appartement. Ik heb er geen foto van, maar ik was wel onder de indruk. Ik zou er zelf ook wel willen wonen :-)

Bij Kawaguchi-san thuis hebben we de volgende dingen gedaan:

Nana-chan (de dochter) en ik hebben playstation2 gespeeld. De namen van de spellekes zen'k vergete, ma een ervan was een vechtspelleke, waarbij mijn ass vrij hard gekicked werd door Nana-chan.
Als lunch was er iets ramenachtig, maar dan dunner (iets wat in de zomer vaak koud wordt gegeten, maar ik de naam natuurlijk weer niet meer van weet), en onigiri. Lekkere boel die dingen.
Nana-chan en ik hebben ons ook een hele tijd geamuzeerd met wat ballen, ballon en een soort frisbee. We hebben indoor gehandbald (eigenlijk eerder "houd de bal/ballon zo lang mogelijk omhoog", de bal/ballon de grond laten raken is een punt voor de tegenstander), gevoetbald (met als goal een muur, de bal de muur laten raken is een punt voor de tegenstander), gedodgeballed (je door de bal/ballon/frisbee laten raken is een punt voor de tegenstander), en mogelijk nog andere geïmproviseerde spellekes
Samen met z'n allen hebben we dat spel gespeeld waarbij er een hoop kaartjes zijn, een voor elk hiragana-karakter, en je het kaartje moet vinden waarvan het karakter de eerste letter is van de zin die (door iemand) voorgelezen wordt.
Voor het avond eten hebben we een hele tijd op het speel-plein naast hun appartement getennist.
Als avond eten was er ... het was een typisch Japanse maaltijd. Miso-soep, rijst, vis (wat voor weet ik niet meer), reepjes rundsvlees en reepjes van een soort lange ajuin in een lekker sausje (dat ik al meermaals gegeten heb, maar de naam ofcourse niet van weet). Het was zeer lekker en heeft mij goed gesmaakt (das twee keer hetzelfde zeggen zeker ...).
Na het avond eten heb wat op hun Nintendo DS gespeeld. Ze hadden namelijk wat leer-spelletjes. Een ervan testte bijvoorbeeld je geheugen, je herkenningsvermogen (van vormen), je rekenvaardigheid, ... Dit vond ik wel leuk, vooral omdat ik voor een paar van deze testen een nieuw record gevestigd heb :-p Ook hadden ze een "spel" om Engels te leren. Je hoorde een zin en je moest deze dan neerschrijven. Dit gebeurde letter per letter, en in het begin irriteerde het mij wel een beetje dat de helft van de letters die ik schreef niet herkend werden. De letters "t", "g" en "r" zorgden voor veel problemen. Ook verschoot ik er wat van hoeveel fouten ik eigenlijk schreef. Hetgeen Kawaguchi-san en Nana-chan dan weer erg verbaasden was het feit dat ik de zin na slechts een keer luisteren kon neerschrijven.

Rond een uur of 21:30 zat de dag erop en werd ik naar huis gebracht. Ik heb mij die dag heel goed geamuzeerd, en hoop zeker nog eens een dagje samen te spenderen. Heel toffe mensen de Kawaguchi-san's ^_^

Btw: buiten spellekes gespeeld te hebben hebben we natuurlijk ook gebabbeld over vanalles :-) Soms waren er dingen die ik zei die ze best raar vonden. Zo merkte Kawaguchi-san op dat ik altijd しかし zeg, maar dat dat voor haar raar klinkt. In gesproken taal is でも veel beter zei ze. Weer iets bijgeleerd se :-) Dan qua leren langs hun kant, ik heb Nana-chan ハードゲイ (haado gei)'s バチ来い (bachi koi) voorgedaan. Ze vond het zeer leuk :-D Maar ze snapte het eigenlijk niet. Dat is misschien best ook, besloten Kawaguchi-san en ik :-p

Matsumoto Sightseeing (1)

2007-02-23T01:14:00.000+01:00

Ondertussen zit ik bijna 5 maanden in Matsumoto, en hoewel hier best aardig wat te bezichtigen valt, heb ik nog maar weinig van Matsumoto gezien. Nu het vakantie is moet daar verandering in gebracht worden vond ik. Daarom besloot ik gisteren (22 februari '07) eens op te zoeken wat er zoal te zien valt en er ook naar toe te gaan.

Vrij snel viel mijn oog (bij het bekijken van een kaart) op　Alps Park (アルプス公園) en de Former Kaichi School (旧開智学校), twee volgens mij aardig bekende dingen hier in Matsumoto. Maar deze dingen zou ik samen met andere mensen (die nu op vakantie zijn) bezoeken, dus heb ik verder gezocht. Uiteindelijk besloot ik naar Agata-no-mori Park (あがたの森公園) te gaan, en zou ik daar zien wat ik verder zou doen.

1) Agata-no-mori Park (あがたの森公園)

In Agata-no-mori Park is de Old Matsumoto High School (旧制松本高等学校) te vinden. De Old Matsumoto High School was een instelling voor hoger onderwijs, opgericht in 1919 en afgeschaft in 1950.

Tegenwoordig worden de gebouwen van deze school beschermd en gebruikt als het Agata-no-mori Community Center.

In een van de gebouwen zijn enkele kamers opgesteld als aandenken aan vroeger (er is een betere manier om dit te zeggen, maar ik kan er niet opkomen).

Na het oude schoolgebouw doorwandeld te hebben (de blauwe rechthoek op het plan), heb ik wat door het park gewandeld. Iets wat me intrigeerde aan het plan (hier links) is dat een deel van het park, het Agata-no-mori is, oftewel, het Agata woud (of bos).

Wat ik best wel raar vond, vermits ik me iets heel anders voorstel als ik aan een woud denk. Of is het misschien wat er overblijft van het woud dat vroeger veel groter was?

Het was gisteren best goed weer en dus aangenaam om er rond te wandelen. Er zijn schone bomen en planten, heuveltjes, wandelpaden, een aardige vijver met stenen eilandjes waar duiven op zitten en eenden op slapen, ... Het is een ideale plaats om in de zomer (of op warme, zonnige dagen in het algemeen) met een boek in de hand te zitten, te relaxen. Iets wat ik ook van plan ben te doen ook :-)

Hieronder volgen nog wat foto's van het park.

Dan als laatste, op een deel van het park waren een groep oudere mensen een spel aan het spelen waar ik de naam weer niet meer van weet. Dat soort spel heb ik vroeger nog gespeeld gehad. Toen ik ze bezig zag, kreeg ik er opeens zelf ook terug zin in :-)

Aan de ingang (of een van de ingangen) van het park, hing een plan van Matsumoto, met daarop een hoop dingen aangeduid als schrijnen, het kasteel van Matsumoto, Agata-no-mori Park, enz. Omdat de namiddag nog niet om was, ben ik naar enkele andere, in de buurt gelegen plaatsen gegaan (de blauw omkaderden).

2) Sanshi Kinen Park (蚕糸記念公園)

Op het plan stond nog een park, het Sanshi Kinen Park. Nog een mooie rustige plaats om rond te wandelen dacht ik. Viel dat even tegen. In het park aangekomen was ik eerst aan het twijfelen of ik wel juist zat. Het enige wat ik zag was een grote open plek (baseball veld), met daarachter wat bomen. In een hoek van het park was er ook een speeltuin. Niet echt wat ik me erbij voorgesteld had.

Nu juist heb ik de vertaling voor het woord 公園 (kouen) nog eens opgezocht [Waranwiki]. Buiten de betekenis die ik kende, nl. "park, stadstuin, plantsoen, openbare tuin", kan het blijkbaar ook "openbare speeltuin, publieke speeltuin, open speeltuin" betekenen, wat voor Sanshi Kinenn Park het geval was.

Lang ben ik hier niet gebleven.

3) Tsukama Schrijn (筑摩神社)

Vervolgens kwam ik aan bij de Tsukama Schrijn. Ook dit was een beetje een tegenvaller. Het was wel een schrijn met een hele hoop gebouwen, maar het lag er wat vervallen, verlaten bij. Een bord aan de ingang dat mij melde dat er de laatste tijd redelijk wat incidenten waren met naar beneden vallend hout (van de gebouwen) is hier een teken van.

Wel cool aan deze schijn was een boom met een groot gat in de stam onderaan (de foto die ik ervan getrokken heb is spijtig genoeg niet zo goed).

4) Fukashi Schrijn (深志神社)

Na wat zoeken tussen de kleine straatjes (de weg vinden ergens naartoe is niet mijn sterkste punt) kwam ik aan bij mijn laatste stop, de Fukashi Schrijn. Deze schrijn zag er direct heel wat beter uit. Fel rood en witte kleuren kwamen me tegemoet (allez, ik hen, maarkom). Ook hier was er een boom met een heel groot gat in, die hoedanook nog leeft. Toch wel sterk vond ik, zelfs een reuze gat kan die boom niet stuk krijgen.

En voila. Mijn namiddag was gevuld en Matsumoto een beetje meer gekend :-)

[Btw: zo met die kleinere fotokes werken is toch ma kut zenne. Een reden hiervoor: Hoe het mijn post er in het "edit-venster" uit ziet verschilt van de layout als ik op preview klik. En nog erger, deze preview versie verschilt van het uiteindelijke resultaat als ik het gepublished heb. Echt optimaal werkt die Preview dus ook niet echt :-) In't vervolg hou ik het bij grote, gecentreerde foto's met comments eronder]

Afscheidsfeestje voor de economie-studenten

2007-02-22T11:34:00.000+01:00

Wat ik eerst dacht dat een laatste feestje van COWIS zou zijn, bleek de dag zelf een afscheidsfeestje voor een aantal economie-studenten te zijn die naar een andere campus van de Shinshu Universiteit gaan vanaf volgend semester (En daar ben ik ook niet zeker van eigenlijk, dus als iemand dit kan bevestigen of me kan zeggen wat voor welke gelegenheid het feestje was, mag deze dat zeker doen).

Het feestje ging door op 16 februari. De dag zelf was ik het eigenlijk vergeten. Toevallig ging ik rond het uur dat het begon naar de co-op om een boek te bestellen en kwam ik iemand tegen die me eraan herinnerde. Geluk gehad.

Ik kwam een half uur te laat aan. Maar men was nog niet begonnen. Er was ook nog niet zoveel volk daar. Toen ik bovendien voorziene drank en versnaperingen zag liggen (nl. 4 flessen drank en evenveel zakken chips (enzo)), dacht ik "wat een triestig feestje gaat me dit hier worden".

Met zo'n 40 minuten vertraging (of was het bijna een uur?) begonnen we er dan uiteindelijk aan. De leader of the pack zei een paar woordjes, waarbij het feestje "officieel" van start ging.

Na wat gebabbeld te hebben (maar niet veel), beslisten we wat spelletjes te spelen. Die Hard (miss wel wa overdreven, makom :-p) "dorobou-geemu" spelers als William en ik stelden het dorobou-geemu voor. Er waren direct een deel mensen dit wel eens wouden proberen. Mensen die dit niet wouden doen, met argumenten als "met zoveel mensen (17 ofzo) gaat da niet", waren er ook wel, maar in minderheid :-)

Na terug naar de kaikan te zijn gereden om kaarten te gaan halen (want deze hadden we nodig en niet bij), konden we beginnen. Door het grote aantal spelers had William het idee om met twee dieven en twee politieagenten te werken, wat me een geweldig idee leek. Een klein probleempje bij het spelen was dat de kaarten die ik meegebracht had Franstalige speelkaarten waren. "Da's toch geen probleem" zou je kunnen zeggen, maar blijkbaar wel. Op de kaart die de politie aanduidt stond een R (Roi) ipv een K (King), en op de kaart die de dief aanduidt stond een 1 ipv een A (Ace). Hoewel we de mensen hierop gewezen hebben, blijken ze niet goed geluisterd te hebben, want het eerste spel liep mis omdat een van de dieven niet wist dat hij een dief was, en het tweede spel liep mis omdat een van de politieagenten dacht dat hij een dief was (dit kwam eerder doordat ze de uitleg niet goed begrepen leek te hebben). Deze mislukkingen hebben echter wel voor veel gelach gezorgd, dus het was nog zo slecht niet :-)
Hoewel we eerst dachten dat het grote aantal mensen niet zo'n probleem was, was er wel een ding dat niet zo goed ging. Dit spel moet namelijk best gespeeld worden terwijl je iets anders doet, meestal gewoon praten. Maar dit gebeurde niet. Iedereen was elkaar gewoon in stilte aan aan het staren, wat wel wat vreemd was. Maarja :-)

Het volgend spel was
Furuutsu Basuketto (Fruit Basket)

Benodigdheden: stoelen (een stoel minder dan het aantal mensen dat meedoet)
Voorbereiding: Zet de stoelen in een cirkel. Een persoon gaat in het midden staan en de rest gaat op een stoel zitten.
Spel: De speler in het midden beschrijft een soort persoon, en iedereen die aan deze beschrijving voldoet moet rechtstaan en op een andere stoel gaan zitten. Terwijl men dit doet, kan de in het midden staande speler op een vrijgekomen stoel gaan zitten.
Enkele voorbeelden van beschrijvingen zijn: "iedereen met bloedgroep A", "iedereen die een rijbewijs heeft", "iedereen met zwart haar", "iedereen die een buitenlander is", ...
Een ding dat je nog extra kan zeggen, ipv een beschrijving, is "Fruit Basket". Als dit gezegd wordt moet iedereen opstaan en van stoel verwisselen.
Extra:
1) Buiten deze basisregels zou je om het interessanter te maken een batsu-geemu kunnen toevoegen, of mogelijk "als je voor de derde keer in het midden staat -> bastu-geemu.
2) Een extra regel toevoegen die zegt dat je gewoon een stoel mag opschuiven (want als iedereen dit doet is het niet zo interessant)

Vervolgens had Diana een voorstel voor een spel. Je zit in een cirkel (op stoelen), en je legt je handen op de knieën van je buren. Eenvoudig gezegd is het de bedoeling om de handen, in de volgorde die ze zo liggen, om beurt te laten kloppen (zacht) op de knie waar deze op ligt. Indien er twee keer geklopt wordt, wordt er van richting veranderd.

Als laatste zei men ons om de stoelen in de cirkel om te draaien, en bleek men stoelendans te gaan doen. Laaang geleden dat ik da nog gedaan had :-D Deze stoelendans deed men om op een leuke manier iedereen een nog een laatste woord te laten doen en een cadeau te geven (de persoon die afviel moest namelijk iets zeggen en kreeg een cadeau).

Ondanks dat ik eerst dacht dat het niet vet zou zijn, is het een heel plezant feestje geworden :-) En die Fruit Basket wil ik zeker nog eens doen :-D

Wat is mijn "Certificate of Completion" waard?

2007-02-22T10:24:00.000+01:00

Zoals in een vorige post reeds vermeld ben ik geslaagd voor de Japanese Intensive Course die we hier aan de Shinshu Universiteit gevolgd hebben. Door het aardige niveau van de cursus (of sommige onderdelen ervan alleszins) zou je kunnen zeggen dat een "Certificate of Completion" toch een aardige kennis van het Japans aanduidt. Er zijn echter een aantal zaken waardoor ik zelf van mening ben dat dit certificaat niet zo veel betekent.

Om mijn redenen hiervoor te verduidelijken geef ik even de manier van punten geven. Ik moet wel zeggen dat dit is wat ik mij ervan herinner, indien ik mis ben mag men mij dit altijd melden. Je score voor de helft van de vakken werd bepaald door enerzijds je aanwezigheid en anderzijds je meewerking in de klas. Voor de andere helft van de vakken kwamen hier bovenop nog testen bij. In beide gevallen telde je aanwezigheid mee voor 30% of meer van je score. In het geval dat er testen waren, telden maar voor zo'n derde van je punten mee.

Een eerste ding wat ik hier niet zo goed aan vind is dat er zo weinig bepaald wordt door testen. Als men ons niet test, hoe kunnen ze dan weten hoe goed we zijn? Een tegenargument hiervoor is dat ze tijdens de les met ons praten en daaruit ook kunnen afleiden hoe we het doen. Mogelijk is dit oa. wat ze bij het deel "meewerking in de klas" doen.

Een tweede ding wat ik niet zo goed vind, of eerder, waar ik het nut niet van inzie is de aanwezigheid die ze zo belangrijk vinden.
Een eerste reden hiervoor is dat aanwezig zijn in de les geen garantie dat om iets bijleren. En als je eens een les zou bijgewoond hebben zou dit duidelijk zijn. Er waren namelijk regelmatig mensen die bijna in slaap aan het vallen waren, of helemaal geen interesse toonden.
Een tweede reden is dat de regels die er rond deze aanwezigheid vrij streng zijn, maar dat ze niet toegepast worden. Belangrijk bij deze aanwezigheid is dat je 70% van de lessen aanwezig moest zijn om te slagen. Als je minder dan een half uur (of was het een uur?) te laat bent, krijg je een gedeeltelijke afwezigheid; als je later komt, krijg je een volledige afwezigheid. En drie gedeeltelijke afwezigheden is gelijk aan een volledige. Waar ik mij wat in ergerde was dat deze gedeeltelijke afwezigheden waar ze het over hadden, niet leken toegepast te worden. Er waren namelijk een aantal studenten die misschien op een paar lessen na elke les te laat waren. Meestal was zo'n 10 a 15 minuten, maar toch. Een paar keer kan je wel te laat komen, maar elke keer is wel wat overdreven.
Een derde en laatste reden is dat hoewel het een regel is dat als je meer dan 70% van de lessen afwezig bent je niet kan slagen, dit niet zo echt toegepast wordt. Er waren namelijk een aantal studenten die de 70% aanwezigheids grens niet gehaald hebben, maar na wat klusjes gedaan te hebben (zoals het PC-lokaal kuisen of de vuilbakken van een aantal leslokalen leeg te maken), deed men hier een oog voor dicht.

Dus wat is nu de waarde van mijn "Certificate of Completion"? Een certificaat dat je, als je faalt, zelfs kan bekomen door wat klusjes op te knappen?

テレビサークルのパーティー ("feestje" van de televisie-club)

2007-02-20T07:11:00.000+01:00

Zoals op deze blog reeds vermeld, ben ik in december geinterviewd geweest door de televisie-club van de universiteit. Als bedanking hiervoor werd ik op 6 februari uitgenodigd voor een soort feestje.

Om correct te zijn moet ik zeggen dat het niet echt een club (サークル, saakuru) is. Het heeft er die avond over gegaan, wat de televisie club juist is, en wat bleek is dat men het zelf niet goed wist. In sommige opzichten waren ze wel een club, maar in andere dan weer niet. Ze zijn een halve club was de uiteindelijke conclusie. Maar binnekort gaan ze mogelijk een echte club worden.

Waar: in het lokaal van de televisie-club.
Wie: De leden van de televisie club, en een aantal van de geinterviewde mensen.
Wat: samen gezellig eten, praten en samen het resultaat van de interviews kijken :-)

Qua eten was er nabe (waar ge mij altijd wel mee kunt plezieren), en wat ze sushi noemden. Eignelijk was het een mengeling van rijst en dingen die je ook in sushi terug vind. Het waren dan misschien wel de ingredienten van sushi die ze gebruikten, maar pot vol met deze rijst/andere stuff-mengeling zou ik niet echt sushi noemen. Of is mijn idee van sushi mogelijk verkeerd?

Een van de mensen die er was, was een 大学院生 (daigakuinsei, graduate student) uit Canada. Interessante kerel was hij. Qua kennis Japans was er een groot verschil tussen ons, wa mij een gevoel gaf van "was ik ook al maar zo goed", en deed denken "I still have a long way to go". Ma da's een goede motivatie om het te blijven bijhouden (om nie studeren te zeggen) :-)

Even en (wat ik vond) interessant onderwerp waar het over ging vermelden. Op een gegeven moment ging het over het woord 帰化 (kika), wat naturalisatie betekent. De vraag van de Canadees (zijn naam ben ik as usual weer vergeten) was hoe het komt dat voor het woord naturalisatie deze twee kanji's gebruikt worden. De kanji 帰　betekent "terugkeren", en 化 betekent (oa.) "veranderen in". Hij zag niet in hoe ze van deze kanji tot "naturalisatie" gekomen zijn. Er is hier dan wat over gediscussieerd geworden, maar uiteindelijk konden de aanwezige Japanners geen verklaring geven. Het mysterie der kanji, mjaja :-)

Zoals ik reeds vermeldde hebben we tijdens het eten gekeken naar de interviews. Toch wel raar om uzelf zo op tv te zien. En vooral om u eigen Japans te horen (want da was nog nie echt denderend te noemen :-p)

Foto's:

Links onder zit de Canadees.
Twee koppen hoger staat Asami, mijn tutor.

De zombie achteraan de hoop is het hoofd van de televisie-club.
Geweldig hoe die deraltijd uitziet, die kerel :-D

[UPDATE]
Hmm, omdat ik ermee in mijn kop zat blijkt sushi "vinegared fish and rice" of volgens een andere woordenboek "anything made with vinegared rice" te betekenen. Dus in principe, als ge deze ingredienten in een pot gooit en ze onder elkaar mengt zou het nog steeds sushi zijn da ge bekomt ... Njah.

Afscheids-bijeenkomst voor Diana bij Sayaka

2007-02-20T06:21:00.000+01:00

Op 3 februari zijn Manyee, Diana en ik op Sayaka's appartement nabe gaan eten. Sayaka had nog nooit iets met Diana gedaan (iets gaan eten of drinken ofzo), en ze wou dit voor Diana vertrok (wat twee weken later was) zeker eens gedaan hebben. En daarom, nabeee :-D Btw: I like nabe, gezellig en lekker :-)

We hebben gegeten, gedronken, gebabbeld en gelachen. In't kort: het was een heel leuke avond :-)

Foto's:

(Diana, ik, Manyee)

(Manyee, Sayaka, Diana en ik erachter)

修了パーティ (sluitings-feestje)

2007-02-20T06:07:00.000+01:00

Op 15 februari, de dag van de sluitings-ceremonie, was er savonds ook een sluitingsfeestje.

Waar: In het "studie-lokaal" hier in de kaikan.

Wie: de studenten van de Japanese Intensive Course, de leerkrachten (plus kinderen), nog een paar andere mensen van het school, en vrienden die je kon uitnodigen.

Wat: Een bijeenkomst waarbij iedereen die kwam iets van eten en/of drank meebracht. Hoewel de drank eerder voor de leerkrachten en de mensen van het school weggelegd was.

Qua eten heb ik weer pannekoeken gemaakt. Net zoals de vorige keer bleek het in de smaak te vallen. Manyee had gekozen voor chocolade-fondue (er was allerlei fruit dat in de chocolade gesopt kon worden, en dat viel nog meer in de smaak. Ook was er een samenwerking tussen de twee, nl. mensen die een pannekoek namen en er chocolade op smeerden, iets wa der zeer goe uit zag.

Op deze afsluitings-party was ik voor een keer nog eens redelijk tipsy. Ma'k was nie alleen. Roi (Roald) en Daniel waren het ook. tWas best leuk :-D Dan nog een persoon die de alcohol goed leek te voelen was Sayaka van het Internationaal centrum (hoewel e slechts 1 blikje op had (een coctail van ca. 5% alcohol)). De eerste keer da'k haar zo gzien heb, was wel grappig :-)

Toen het feest gedaan was en we het lokaal terug opgeruimd hadden, was er een tijd overleg of er nog iets gedaan zou worden (iets gaan drinken, karaoke, ...), maar uiteindelijk is iedereen gewoon naar huis gegaan.

kVond't een zeer goede afsluiter van het eerste semester ^_^

Foto's:

De studenten die de voorbereiding troffen voor het feestje.

Het maken der slinger-versiering.

De eerste drank is aangekomen.
(links: De "baas" van het Internationaal Centrum (denk ik toch),
midden: Wim, rechts: David)

Een Japans feestje zou niet compleet zijn als
er geen mensen waren die en speech gaven :-)
(links: Kumasaki-sensei, midden: iemand van het
Internationaal Centrum, rechts: Sato-sensei)

Yamamoto-sensei en ik.
Yamamoto-sensei was een leerkracht grammatica
(hoewel het eerder leesoefeningen waren, makom :-)).
Yamamoto-sensei was mijn favo leerkracht :-)

修了式 (sluitings ceremonie)

2007-02-17T15:02:00.000+01:00

Als er iets is dat ik in België bijna nooit en hier in Japan al vaak meegemaakt heb, dan zijn het formele ceremonies. Bijvoorbeeld bij de Speech Contest op 16 november 2006 of bij het jaarlijks feest van Ikebana International op 26 januari 2007. Op 15 februari heb ik er weer een meegemaakt, namelijk de de sluitingsceremonie van de Japanese Intensive Course die ik gevolgd heb.

Het was een korte ceremonie (15 minuten zou het duren, zei men), maar toch was alles gepland (het verloop van de ceremonie was op een groot blad tegen de muur te volgen). Het verliep als volgt:

Opening van de ceremonie
Overhandigen van de certificaten van geslaagd zijn aan ons studenten
Enkele woorden van iemand met een vrij hoge functie aan de universiteit (wat het juist was ben ik vergeten)
Enkele woorden van de "baas" van het Internationaal Centrum (aan de Shinshu Universiteit)
Enkele woorden van de vertegenwoordigers van de A- en de B-klas
Sluiting van de ceremonie

Als aanwezigen waren er wij de studenten, de leerkrachten, enkele mensen van het Internationaal Centrum, en de hierboven vernoemde personen met een hoge functie aan de universiteit die enkele woorden tegen ons zeiden.

Een week voor de ceremonie werd ik door Sato-sensei gevraagd om de vertegenwoordiger van de B-klas te zijn. Hiervoor moest ik een eindwoord (waarin ik vermeldde wat we geleerd en meegemaakt hebben deze afgelope 4 maanden en waarin ik de leerkrachten en mensen van het Internationaal centrum bedankte) schrijven en dit voorlezen (of vanbuiten opzetten) voor de persoon met de hoge functie (die ik vergeten ben).

Na de ceremonie volgde een groepsfoto en hebben we (studenten en leerkrachten) nog een tijd blijven napraten.

Foto's:

De officiele vlag van de Shinshu Universiteit.
Het symbool was pas sinds vorig jaar (dacht ik) vastgelegd,
en Sato-sensei leek er trots op te zijn.

Nog wat rustig praten voor de ceremonie.

De hoge piet waar ik de naam noch functie
niet van weet, die ons ons certificaat over-
handigde.

En voila, mijn "Certificate of Completion"
(Nice)

[UPDATE]
Hieronder nog wat fotos, getrokken door de mensen van het Internationaal Centrum.

Rustig met elkaar praten (of in mijn geval het slotwoord
nog wat herlezen) voor de ceremonie begon.

Het in ontvangst nemen van het certificaat.

De "president of Shinshu University" die zijn slotwoord geeft.

Ik die mijn slotwoord geef.

En om te eindigen een groepsfoto.

[100] Afscheidsfeestje voor Diana

2007-02-16T14:19:00.000+01:00

[Mijlpaal, mijn 100ste post :-D nm :-p]

Op 11 februari was er een soort afscheidsfeestje voor Diana, een Duitse studente die vanaf het eind van deze week nog een paar weken gaat rondreizen in Japan en dan naar Duitsland terugkeert.

Om 18:00 (denk ik) kwamen we samen op Manyee's kamer, waar het feestje zou doorgaan. We waren met een man of 10, wat best wel veel is voor een kamer hier in de kaikan :-)

Na te zijn gaan winkelen hebben we samen gegeten (spagetti en gyoza). Hierna was het tijd voor drinken en babbelen.

hoe we erbij gekomen zijn weet ik niet meer, mogelijk omdat we met wat veel volk voor Manyee's kamer waren, maar we zijn rond een uur of 21:00 (denk ik) verhuist naar de U2 (een cafe-achtige bedoening, waar er zeer lekkere coctails te krijgen zijn :-)). Hier hebben we een paar uurtjes gezeten, gedronken, gebabbeld en goed gelachen.

Na de U2 zijn we met een paar man minder naar Manyee's kamer teruggekeerd. Hier was het tijd voor nog meer drinken en spelletjes. Een half uurtje later kwam de buurman echter klagen dat we wat te luid waren en vroeg of het niet wat stiller kon. Hierna zijn we naar William's kamer verhuisd, omdat zijn buren wel tegen wat lawaai bestend zijn :-)). Op William's kamer gingen de spelletjes door. Zoals altijd hebben we vooral het dorobou-geemu gespeeld.

dorobou-geemu (dief/bandiet spel)

Benodigdheden: een spel kaarten
Voorbereiding: Je neemt de schuppen aas, schuppen koning en verder schuppen vanaf de 2 totdat je evenveel kaarten hebt als spelers.
Spel: Je schud deze kaarten en geeft elke speler er een. De bedoeling van het spel is dat de politie (dit is de persoon die de schuppen koning heeft) probeert te achterhalen wie de dief (schuppen aas) is. Voor de dief is het de bedoeling de gewone mensen (iedereen die niet de schuppen aas of koning heeft) te laten weten dat hij de dief is zonder dat de politie dit merkt. De dief doet dit door te knipogen. Als een gewone mens een knipoog krijgt, moet hij zijn kaart laten zien. Als de dief gevonden wordt door de politie, dan wint de politie. Als er x gewone mensen (wat dit aantal is hangt af van het aantal spelers, twee minder dan het totaal aantal gewone mensen is en optie) een knipoog gekregen hebben en hun kaart hebben laten zien, dan wint de dief.
batsu-geemu (straf-spel): Dan het leuke aan dit dorobou-geemu is dat de verliezer een batsu-geemu moet ondergaan :-D De verliezer is de politie of dief, plus mogelijk een van de gewone mensen die hun kaart niet hebben laten zien (dit geeft de gewone mensen wet incentief om goed op te letten of ze geen knipoog krijgen :-)) Enkele voorbeelden: Met twee personen een mikado-stokje opeten tot op 1 cm (of minder) van elkaar (Vooral als het twee jongens zijn die dit moeten doen is, is dit zeer leuk :-)), je liefde verklaren aan een van de spelers (met als vereiste dat het overtuigend moet zijn (de overige spelers oordelen), zoniet moet het herhaald worden), Met twee een halve minuut dansen, ...

Zoals bij deze drink en spellekes-speel gelegenheden altijd het geval is, was het heel plezant. Plezier gegarandeerd met die spellekes (en vooral batsu-geemu) :-D

Hodgepodge Party

2007-02-15T01:25:00.000+01:00

Op zaterdag 10 februari was er weer een party, in de stijl van het Christmas party van 17 december. Het ging door op de zelfde plaats, nl. een gebouw dicht bij de kaikan (Ik zou eigenlijk toch wel eens de naam van dat gebouw mogen opzoeken). Het was weerom gericht op een culturele uitwisseling tussen buitenlandse studenten en Japanners die hier interesse voor hebben (Ik zou eigenlijk ook wel eens de naam van de vereniging die deze dingen organiseerd mogen opzoeken).

Net zoals bij de Christmas party moesten wij buitenlandse studenten iets van eten van hun eigen land klaarmaken (of gewoon eten zelf was ook al goed). In ruil hiervoor moesten we dan geen inkom betalen. Ik besloot pannekoeken te maken. Enkele redenen hiervoor waren dat pannekoeken gemakkelijk te maken zijn en ook omdat ik hier in Japan nog geen ander belgisch eten klaargemaakt heb, en ik ook geen zin had om voor die party te gaan beginnen experimenteren :-)

Bij het begin van het feest was er best weinig volk. Maar naarmate de tijd voorbijging, zijn er nog een heel deel Japanners bijgekomen. Het feest bestond uit twee delen. Tijdens het eerste deel waren er een viertal speeches van Buitenlandse studenten die afstudeerden. Hierna werd er wat gepraat en vervolgens was er het tweede deel, namelijk het eten, tijdens en na wat er nog meer gepraat werd.

Het was een leuk feest, waar ik een heel deel nieuwe mensen heb leren kennen.

Foto's:

Het eten (alsof da nie duidelijk was :-p)

Me and the sushi

Als extra attractie na het eten waren er een
aantal mensen die traditionele kledij van ver-
schillende landen aandeden en lieten zien.
Links: Afrika, Rechts: Mongolie, Midden (2): China.

De kinderen deden ook mee, maar dan niet in traditionele
kledij van een bepaald land :-)
De vrouw rechts is ook gekleed in Afrikaanse kledij.

[UPDATE]
Op Woensdag 14 februari stond er een artikel over deze party in de Shinano Mainichi Shimbun.

終了発表 (eindpresentatie)

2007-02-08T09:50:00.000+01:00

06 januari 2007, was het de dag van mijn eind presentatie (終了発表, shūryō happyō). Nu ik erover nadenk heb ik hier op mijn blog mogelijk nog nie echt iets over gezegd. Wel, dan zal ik het hier doen :-) Dit eerste semester heb ik hier in Japan geen gewone vakken gevolgd, samen met andere Japanners, maar een Japanese Intensive Course (zoals ze het hier noemen). Ik heb dus een kleine 4 maand bijna enkel vakken gevolgd, gericht op de verbetering van onze (= wij buitenlandse studenten) vaardigheid Japans. Hoewel het nier verplicht was, heb ik hierbuiten ook nog enkele extra vakken voor buitenlandse studenten gevolgd, oa. een vak over Japanse uitdrukkingen en een over de Japanse maatschappij.

Dan over die eindpresentatie. Die Japanese Intensive Course (JIC) is een geheel van vakken en als je je best doet, krijg je op het eind van de cursus een certificaat waarop staat dat je geslaagd bent. Opdat je dit certificaat krijgt, dien je een presentatie te geven, nl. die eindpresentatie. Als toeschouwers waren er proffen, die een beoordeling schreven, en studenten (zowel Japanners als buitenlanders).

Het onderwerp van mijn presentatie was het probleem van de daling van leervermogen onder Japanse studenten (学力低下問題, gakuryoku teika mondai), maar daar ga ik nu nie verder op ingaan.

De voorbereiding voor de presentatie was best wel stresserend. In het begin had ik redelijk wat problemen met het vinden van een goede structuur voor mijn presentatie, en nadien ook met de verwoording van wat ik wou zeggen. Maar na de slides en het script x aantal keer te hebben (laten) verbeterd en herschreven is het toch af geraakt. De presentatie zelf dan, door zenuwachtigheid is het wel iets minder vlot gegaan, of miss beter, heb ik meer van mijn blad afgelezen als ik zou gewild hebben. Maarja. Al bij al viel het nog mee denk ik.

Dan nog iets over mijn presentatie, ik heb perongeluk het hoofd van het departement (voor wat ik er van begrijp is hij het hoofd van het internationaal centrum op’t univ, daar waar de lessen Japans die ik volg gegeven worden) een beetje kwaad (of unhappy alleszins) gemaakt. In mijn presentatie heb ik perongelijk gezegd dat ik het Japans onderwijs systeem misschien toch niet zo goed vind (omdat het problemen als die daling van leervermogen voortbrengt). Toen het tijd was voor vragen van het publiek, begon hij een uitleg te doen dat ik niet zomaar zo’n uitspraak kan doen, dat de redenen die ik gaf moeilijker waren dan dat ik ze liet uitschijnen. Hij begon ook vragen te stellen als “dus van de Japanners die gij hier op school tegen komt vind gij da die er niet zo slim uit zien?” Hij had precies begrepen dat ik vond dat alle Japanners dommer aan het worden zijn. Maar ik had het allemaal niet zo slecht bedoeld. Maarja. Ik was blij toen de tijd voor vragen te stellen voorbij was :-)

Dan verder, zoals ik zei heb ik gisteren mijn eindpresentatie gegeven. Doordat die eindpresentatie de laatste opdracht voor de JIC was, wil dit zeggen dat ik vanaf nu vakantie heb :-D Voor mij is de lente-vakantie begonnen ^_^ En het is een best lange vakantie, een kleine 2 maand. Officieel is de lentevakantie gedaan op 30 maart ofzo, maar de eerste week is het nog geen les, dus da kan als nog een week extra verlof gezien worden.

Qua plannen voor deze lente vakantie sta der nog nie echt veel vast. Eind maart, begin april ga ik nog eens naar Tokio, maar dat is het dan ook. Verdere reizen zullen tijdens de vakantie zelf beslist worden.

Voor volgend semester staat er op het schema: gewone lessen volgen aan de faculteit Letteren, samen met de Japanse studenten hier op het univ. Opdat ik de lessen zou kunne volgen (begrijpen) ga ik buiten relaxen en rondreizen, ook mijn Japans wa onderhouden, of beter: wa proberen te verbeteren. Want met mn huidig niveau lijkt het me nog altijd vrij moeilijk om gewone lessen te volgen. Maarja, ik zal wel zien :-)

Enkele foto's:

漢字検定６級 (kanji kentei 6 kyuu)

2007-02-05T13:20:00.000+01:00

Zondag 4 februari was het zover, het was kanjikentei-time.

Voor de mensen die nog nooit van de kanji kentei (kanken) gehoord hebben volgt hier even een korte uitleg, schoon gekopieerd van de Engelse Wikipedia.

"The Japanese Kanji Aptitude Test (日本漢字能力検定試験, Nippon Kanji Nōryoku Kentei Shiken?), also known as Kanji Kentei (漢字検定, Kanji Kentei?), or Kanken, is a test of kanji ability.

There are 12 levels (levels 10 through 3, pre-2, 2, pre-1 and 1) with level 10 being the lowest and level 1 the highest. The test examines ability to read and write kanji, to understand their meanings and use them correctly in sentences, and to identify correct stroke order. Developed for native speakers of Japanese, the test has become increasingly popular with foreign students of the language."

Vermits ik vorig jaar in leuven level 7 gedaan heb en ervoor geslaagd was, heb ik deze keer voor level 6 gekozen. Dit houd in dat ik tegen zondag 825 kanji moest kennen.

Hoewel het met mij niet veel te maken heeft wil ik voor de niet kenners toch even iets zeggen over de moeilijkheid van levels 1 en 2. Het aantal te kennen kanji is

voor level pre-2: de 1945 jouyoukanji ("The jōyō kanji (常用漢字) [=kanji voor dagelijks gebruik] are the 1,945 kanji issued by the Japanese Ministry of Education" [Wikipedia]. Ik dacht dat kranten verplicht waren enkel deze kanji te gebruiken in hun teksten, dus als je deze kent, kan je een krant volledig lezen).
voor level 2: de jouyoukanji en de 284 kanji gebruikt in namen.
voor level pre-1: zo'n 3000 kanji
voor level 1: zo'n 6000 kanji

Als voorbereiding voor de kanjikentei zijn er oa. boekjes verkrijgbaar met examenvragen van de vorige jaren (（漢検）過去問題集, (kanji kentei) verzameling van vragen van vroeger (ongeveer)). Deze vind ik zeer handig, niet enkel om te testen hoe ver je zit met het studeren van de kanji, maar ook voor het leren van de kanji zelf.

Na het studeren voor de kanken vrij lang te hebben uitgesteld, ben ik een week ervoor beginnen met studeren. In het begin bleef mijn score echter hangen tussen 50 en 70%, wat niet genoeg is (je moet meer dan 70% hebben om te slagen). De dag voor de kanken heb ik mij eens goed aan het werk gezet en op de tests die ik de dag van de kanken zelf (voormiddags) maakte behaalde ik telkens iets meer dan 80%. Ik had dus nog een redelijke marge voor het geval de vragen zouden tegenvallen :-)

Dan de test zelf. Als ik de antwoorden waar ik zeker (oftewel vrij zeker) van was optelde, kwam ik aan zo'n 80% uit, ook al heb ik mijzelf een paar goede antwoorden teveel gegeven, dan lijkt mij der een goede kans da ik geslaagd ben. Dus wihiii :-D

Dan verder, was het deze test in Japan meedoen ook wel een beetje raar. In Leuven waren het allemaal Japanologiestudenten die de test deden. Hier echter, omdat het slechts level 6 was (maw. de kanji die men in Japan in het 5de studiejaar leert), was ik bij het afleggen van de test omringd door mensen die niet eens half zo oud waren als mij -_- Da voelde vrij raar.
Dan nog, bij het wachten op in een kamer omdat ik goed op tijd was, zag ik een meisje met seifuku (een schooluniform) dat dus waarschijnlijk een middelbare schoolstudente was dacht ik, met een boek voor pre-1 in haar hand. Toen viel mijn mond wel even open. Daar zat ik dan, nog wat te herhalen voor mijn 825 kanji, en niet ver naast mij stond een meisje van toch aardig wat jonger dan mij, die aan het studeren was voor de 3000 kanji. Ik weet wel dat ik een buitenlander ben en het dus nie te vergelijke is, ma toch, "I still have a long way to go" deed mij da denken.

Greetz,
van een goed voor de kanken zijn best gedaan hebbende, en nu in volle voorbereiding voor zijn eindpresentatie zijnde Kevin.

P.S. eignelijk vind ik "level" (vb. level 6) nie zo'n goed woord, ik hoor liever "-kyuu" (vb. 6kyuu), maar omda da in de Wikipedia-uitleg gebruikt werd ben ik het zelf ook gaan gebruiken (voor deze post). Volgende keer toch terug -kyuu hoor :-)

Don't forget to floss

2007-01-30T09:24:00.000+01:00

Alright, een kleine twee maand en 6 tandartsbezoeken verder dacht ik nog eens een update over mijn hele tandarts-ervaring hier in Japan te geven.

Zoals ik in december al zei, bleek uit de röntgen foto van mijn gebit dat een heel deel van mijn tanden donkere vlekjes hadden. Het waren er nog maar kleine, zei de tandarts, maar ik kon ze beter nu laten "maken" in plaats van te wachten en het als maar meer van mijn tand stuk maakt. In het totaal zou er aan 12 tanden (denk ik) iets gedaan moeten worden (al mijn kiezen). Ondertussen zijn er al 8 gedaan.

Hoewel hij eerst zei dat het slechts kleine plekjes waren, was er bij mijn vorig bezoek toch een tand (links onder achteraan) waar een vrij grote slechte plek in zat, bijna tot aan de wortel van mijn tand. Als ge da zo ziet, dan verschiet ge wel toch wel ff. Hier in Japan was't trouwens ook de eerste keer dat ik mijn tand in het midden van zo een uitboor en opvul procedure te zien kreeg. Ik zag dan mijn tand met daar een ferm gat in geboord, heel raar om te zien.

Dan iets anders. Zoals ik ooit als eens vermeld heb, heb ik sinds eind december redelijk wa last gehad van pijn aan mijn tanden na gegeten te hebben. Telkens als ik at (vooral bij warm eten) kreeg ik pijn aan mijn linker onder kiezen. Da was zeer ambetant. Door geen tussendoortjes meer te eten en na elke maaltijd direct mijn tanden te poetsen is die pijn wel geminderd, ma soms was deze er hoedan ook nog steeds. Ik had dit al eens aan de tandarts gemeld, en toen zei hij dat het mogelijk kwam door een opening tussen mijn laatste kies en wijsheidstand, waar vuil tussen zou kunnen zitten. Hij zei zelfs iets van mogelijk die wijsheidstand te trekken, wat ik helemaal geen leuk idee vond. Uiteindelijk bleek dit niet de oorzaak te zijn. Bij mijn vorig bezoek heb ik hem gevraagd om eerst mijn twee links onderste achterste kiezen te bekijken, omdat het deze waren die pijn leken te doen. De achtersta tand was deze met de grote slechte plek in die ik hierboven zei. Da verklaard mogelijk de pijn die ik voelde. Nu vandaag, een dag verder, kan ik nog nie tegoei zegge of die pijn weg is, ma na wat dingen gegeten te hebben die vroeger voor pijn zorgde, heb ik nog niks gevoeld. Dus das goe nieuws :-) Slecht nieuws is echter da er in de plaats een ambetant gevoel is gekomen als ik harde dingen eet (vb. cornflakes). Als ik daarop bijt, is het precies alsof ik de druk van die vulling tegen de wortel van mijn tand voel (en da nbeke pijn doet). Dus helemaal opgelost is het nie, ma tis toch al beter als eerst. Ik hoop da ik alleszins geen last meer heb bij't eten van warm eten, makom.

Dan verder ook nog even zeggen da mijn happy uitspraak over de pijnloosheid van de spuiten hier in Japan wa voorbarig waren. De keren na die post heb ik ze telkens gevoeld. Nie da't hard pijn deed ofzo, ma'k wil gwn zegge da'k er ook nie niks van voelde.

Dan als laatste iets over de titel hier. Toen ik eerst vernam da der zoveel tanden waren met plekjes op, verschoot ik wel. Het was namelijk niet dat ik mn tanden niet poetste (hoewel ik toegeef niet na elke maaltijd (een keer per dag was genoeg), maar zo zijn er wel meer mensen), en toch zoveel plekjes. Maar de plekjes bevonden zich allemaal tussen twee tanden in, de plaatsen waar een tandenborstel niet bij kan. Om dus dit soort gaatjes te vermijden, zou je moeten flossen, iets wat ze me bij de tandarts zelf ook gemeld hebben. Mjaja.

Sorry da't zo'n weinig gestructureerde post geworden is.

Greetz,
Jipo

Ijssculpturen bij het kasteel van Matsumoto

2007-01-29T10:45:00.000+01:00

Het weekend van 27-28 januari zouden er bij het kasteel van Matsumoto ijssculpturen te zien zijn. Dit werd ons de eerste week na de kerstvakantie meegedeeld. Vermits ik nog nooit ijssculpturen in het echt gezien had, wou ik er zeker naartoe. Een leerkracht melde ons ook dat die sculpturen vrijdag (de 26ste) savonds zouden gemaakt worden en da ook wel interessant kon zijn om eens gezien te hebben.

Vrijdag savonds was er een nieuwjaarsfeestje in het Buena Vista hotel waar ik naartoe ging (zie een andere post). Na dit feestje ben ik met wat mensen naar de ijssculpturen in wording gaan kijken. Daar aangekomen waren er twee aan de ingang die al vrij klaar waren, maar voor de rest was er niet zo veel te zien. Het was hoe dan ook wel cool om die mensen met kettingzagen te keer te zien gaan op grote ijsklompen. Zonder aarzelen sneden ze er maar op los. Als ik da was, zou ik kei veel schrik hebben om perongeluk het beeld in twee te zagen door een verkeerde beweging te maken, maar da was bij hun precies nie het geval. Maja, ze hemme da dan ook wel meer gedaan :-)

De zaterdag dan, zou ik mè William van de kaikan samen naar't kasteel rijden. Om 11:20 kwamen we aan bij het kasteel. Op da uur hadden we er met Manyee en Diana afgesproken, maar die waren er nog niet. Omdat er iets fanfare-achtig aan het gebeuren was, hebben we niet meer gewacht en zijn we gan kijken wat het was. Er was een kinder-fanfare groep aan het optreden. Ze leken allemaal de leeftijd van lagere school kinderen te hebben. En ze deden het verdomd goed. Tussen de liedjes (en erna ook) is er wa uitleg gegeven geweest over die groep, ma da heb'k nie tegoei verstaan. Men leek te zegge da ze best goe waren en aan vanalle grote wedstrijden hebben meegedaan (opeens zit ik met het gedacht dat ze ook aan een wereldkampionschap ofzo hebben meegedaan).

Na die fanfare gezien te hebben, hebben we Manyee en Diana gevonden en zijn we de ijssculpturen gaan bekijken. Het was eerder een teleurstelling eigenlijk, want het waren er maar weinig (8 in't totaal denk ik). En daarboven waren ze ook al wa afgetakeld. Het was namelijk aardig warm (voor ijssculpturen alleszins) en ze waren redelijk aan het smelten. Het schone doorzichtige ijs da er de dag ervoor was, was veranderd in ijs vol met barsten.

Omdat we er toch waren zijn we nog eens door de tuin van het kasteel gewandeld. En bij de ... sloot (?) rond het kasteel waren we onder de indruk van de grote vissen (karpers? dunno) die erin zwommen.

Qua eten waren er een paar kraamkes die da verkochten. Ik ben voor de kebab gegaan. Hoewel het qua smaak best lekker was, thad mij gesmaakt, was het voor een belgische kebab gewoon zijnde persoon wel een beke'n teleurstelling qua volume en inhoud. Zo werd het ipv het kebab brood van in belgie gepresenteerd in een half pita-broodje (klein maw), en qua groenten moest ge content zijn met enkel witte cool (denk ik, twas alleszins ma een soort groente). Magoe, chance da het mij best gesmaakt heeft (zoals ik al zei), da compenseerde alles vrij goe :-)

Als laatste waren er ook een aantal verklede mensen daar. Ene als een power ranger / ultraman / of iets in die trend achtige persoon met als initialen VF. Joost mag't wete waarvoor da staat. Als ge zelf begint te gokken komde uit bij dingen als "Very Foolish"-man, ma da zal't wel nie zijn. En de andere was de mascotte van Matsumoto heb ik ernomen. Iem heeft mij de naam ervan gezegd, ma die zen'k ondertss al trug vergeten.

[Dan hier de foto's.]
De fanfare:

Wat versiering bij de poort van het kasteel:
De verkleede mensen:

De ijssculpturen (en andere ijs dingen):

Enkele ijssculpturen aan het station, als voorproefje:
Omdat ze hier niet in de zon stonden, zijn ze nog schoon doorzichtig, heel anders dan deze bij het kasteel.

Nieuwjaarsfeest van Ikebana International

2007-01-28T10:17:00.000+01:00

De eerste week na de kerstvakantie (denk ik) werd mij meegedeeld dat er eind (de 26ste) januari een nieuwjaarsfeest zou zijn in het Buena Vista hotel en da er 30 buitenlandse studenten gratis naartoe mochten gaan. Nu ik in Japan zit en der de kans voor heb, moet ik naar zoveel mogelijk van deze dingen gaan dacht ik en dus heb ik mij ingeschreven :-)

Het begon om 17:30. Ik kom er aan en merk da'k mn portemonee nie bij heb (op zich nie zo erg, omda't toch gratis was :-p makom, toch ambetant om geen identificatie of geld bij te hebben). Vervolgens kom ik tot de spijtige conclusie dat ik geen idee meer had wat er te doen was. Het enige dat ik nog wist was "feestje". Maar op zo'n fancy bedoening kan ik moeilijk vragen van "Ik kom voor het feestje, waar moet ik zijn?". Gelukkig kwam ik er een paar Chinede mede-buitenlandse studenten tegen waarmee ik binnen ben gegaan.

Binnen gekomen heb ik een naamkaartje gekregen en kon ik naar binnen. Een zaal vol stoelen, halfvol met mensen, vanvoor een tafel met een hoop trofee's op, een speech-plaats, en een reuze ikebana stuk.

Zoals de vorige van dit soort dingen waar ik al naartoe ben geweest, begon het met een hele hoop mensen die voorgesteld werden en een speech deden.
Nadat dit gedaan was veranderden we van locatie en gingen we naar de grote zaal waar het eten bij de speech-contest vorige keer ook door ging. Deze Ipv recht te moeten staan zoals vorige keer, was het nu heel anders. Er waren een tien-tal ronde tafels verspreid in de zaal waar we konden gaan zitten. Er waren ook twee podia waar iets zou gebeuren.

Het gaan zitten was geen simpele bedoening. Sommige mensen zeiden "ga maar ergens zitten", en als we dan wouden gaan zitten kwam iemand anders ons melden dat we niet mochten omdat het een speciale tafel was. Uiteindelijk (na het toevoegen van een extra tafel) is het gaan zitten toch gelukt.

Op elke stoel stond een zak met inhoud. Blijkbaar kreeg iedereen op deze manier een cadeau. De inhoud was een portie rijst met rode bonen (en mogelijk nog andere ingrediënten). Vermits ik geen fan ben van rode bonen heb ik deze geschonken aan iem die er wel iets mee kon doen. Verder zaten er twee (best leuke) dozen met individueel verpakte thee zakjes in in.

De show ging er verder met een voorstelling van enkele vijfde en zesde studiejaar meisjes die de theeceremonie voordeden. die meisjes waren bezig de traditionele cultuur van Japan aangeleerd te krijgen en deze zo in stand te houden. Best cool om te zien.

Vervolgens was er een Shamisen voorstelling (door een man en een vrouw). Nog steeds hoor ik graag Shamisen muziek graag. Waarschijnlijk is der een speciale benaming voor het soort muziek waarbij op een Shamisen gespeeld wordt en er terwijl op een speciale manier gezongen wordt, maar deze benaming ken ik nie.

Na deze voorstelling begon het eten. Een voor een werden verschillende schotels naar de tafels gebracht, waar we naar gelieven (believen?) mochten van nemen. De Japanners aan onze tafel hadden verdacht weinig interesse voor het eten, ze waren vooral bezig met elke persoon in de zaal drinken proberen in te schenken (en in dit proces zelf ook een aardige hoeveelheid binnen te lijken te werken).

Na al het eten en drinken, was er (wat precies de gewoonte lijkt te zijn bij dit soort Japanse feestjes) bingo. Er was een tafel met een pak zakjes en pakjes op, zodat zeker de helft van de personen in de zaal iets zou krijgen. Lekker spannend, zo bingo spelen :-D De prijs die ik gewonne had waren een verpakking van de papiere doekjes die bij de thee-ceremonie gebruikt worden. Echt veel kan ik er nie mee doen, ma kvind't wel tof om te hebben :-) Vreemd aan de bingo was da de mensen die op't eind wonnen veel beter prijzen leken te krijgen als de personen die eerst wonnen. Daniel (een amerikaan) had vrij vroeg bingo en won een ikebana-vaasje in de vorm van een everzwijn (het dier van dit jaar), hij kon er nie veel mee doen. In't midden ergens won ik en ik kreeg die papiere doekjes. Dan de mensen die op't eind wonnen echter, die kregen om te beginnen een bedrukt doekje (wa ik een tof cadeau vind, om vb. tege de muur te hangen), vervolgens ook nog een mini-cd met shamisen-muziek, EN dan ook nog een gsm-strap (of hoe ge't ook noemt) in de vorm van een everzwijn. Ten eerste kregen ze drie cadeau's ipv eentje, en ten tweede vind ik het alledrie zeker evengoede cadeau's als mijn papiere doekjes. "Vreemd", vonden ik en Daniel :-)

Na de bingo liep de avond richting einde. Er werd nog wa gebabbeld en gedronken, en dan kwam men af met nog een spel (waar stuff mee gewonnen/gekregen kon worden). Al de mensen in de zaal moesten in een grote cirkel gaan staan en iedereen kreeg een cadeau in zn handen. De meeste van deze pakjes waren hetzelfde, maar sommige mensen kregen een ander (duurder) pakje. Iedereen samen zongen we dan een liedje (allez, vooral de Japanners eigenlijk, want ik kende't nie) en op de maat van da liedje gaven we de pakjes door. Toen het liedje twee keer gezongen was, was het gedaan en het pakje da ge ten vast had, da was voor u. Ik had een van de gewone pakjes vast, er zat een sake-kopje in (waar ik content mee zen :-)).

Een hele hoop pakjes waren er uitgedeeld, geld was duidelijk geen probleem. Sato-sensei kwam mij op't eind vertellen da het voor de gewone gasten (de Japanners) nie gratis was, maar 5000-7000Yen (ca. 37-47€) kon gekost hebben voor er te zijn. Wat is het toch leuk om een buitenlandse student te zijn in Japan, gratis dure feestjes mee kunnen maken enzo :-)

Foto's:

Internet is back

2007-01-25T13:27:00.000+01:00

Na een paar mails naar de Iam-Net (mijn internet provider hier) gestuurd te hebben, bleek het probleem met mijn login te liggen bij de automatische in- en uitlog procedure. Door samenloop van omstandigheden stond ik aangegeven als ingelogd, terwijl da nie het geval was. Hierdoor kon ik mij niet inloggen (vermits met meerdere pc's dezelfde account gebruiken blijkbaar niet gaat). Uiteindelijk hebben ze mij manueel uitgelogd (van hun kant), heb ik mij opnieuw kunnen inloggen en is alles terug opgelost :-)

Het was nog wel eens leuk eigenlijk, om terug zoals in oktober elke morgend vroeger naar't school te gaan om in de pc-klassen mijn mails te checken en er zelf te sturen. Maar internet op eigen kamer is zeker ook niet slecht ^_^

Weetjes (7)

2007-01-22T01:51:00.000+01:00

Drie paar sokken helpen niet tegen 30cm (of meer) sneeuw.
Ik zat bij de bank te wachten tot men klaar was mijn betaling af te handelen en opeens bedankt of verontschuldigd (kwee nie just wa't was) der een vrouw haar en komt naast mij zitten op de bank waar ik op zat. Zeer vreemd vond ik (het was btw niet eens dat ze direct naast mij zat, er was nog plaats voor een andere persoon tussen ons over).
Japanse (universiteits) ingangsexamens zijn Crazy (op een hele hoop gebieden).
Rob is mijnen held.
Nutella bewaart ge beter hoog als laag (in Japan toch alleszins).

Weetjes (6)

2007-01-19T00:48:00.000+01:00

Sinds een week ofzo loopt er hier een bronstige (of weet ik veel) kat rond het Internationaal Huis, en lawaai maken da die kan!
Tanden poetsen is goed voor je tanden.
Mijn waslijn hangt op mijn terras, de verwarming heeft zijn uitlaat op het terras, gevolg: alles wat ik buiten te drogen hang, ruikt achteraf naar gerookt spek -_-
マ・マー、ミートソース（mamaa meatsaus） spagetti-saus is heerlijk.
Sudoku`s van level 3 zijn te moeilijk.
Vaarwel mooie sneeuw, we zullen je missen.

Ode aan wat Stallenaren

2007-01-19T00:39:00.000+01:00

Enkele weken geleden kreeg ik een kaartje van de post in mijn brievenbus waarin ik meegedeeld werd dat er een pakket voor mij bij de post lag. Het was een EMS pakket waarbij mijn handtekening nodig was, en omdat ik bij de aflevering ervan niet thuis was hebben ze het voorlopig bij de post bijgehouden. Omdat ik niet goed wist wat ik moest doen om het pakket in mijn bezit te krijgen heeft het een tijdje geduurd voor ik het uiteindelijk ontvangen heb. (Na even langs mijn tutor gegaan te zijn, uitgelegd gekregen te hebben wat ik moest doen, ben ik bij de post een afleverdatum gaan vastleggen).

Vandaag was het dan zover, ik kreeg het pakket aan. Het was groot, en vooral ook zwaar. Het verrastte me. "Breekbaar" stond op de doos, ik had geen idee wat het kon zijn.

Na het (door de Japanse douane uit- en heringepakte) pakket uitgepakt te hebben, stond mij een grote verrassing te wachten. Het cadeau was iets dat ik nog nooit gezien had, en waarvan ik niet eens wist dat het bestond. Het was een MEGA POT NUTELLA! 3kg zit erin! "SUPER! :-D" dacht ik.

De zenders van dit geweldige cadeau zijn de Vaes-Degens'en. Boven-stallenaren zoals mijzelf en goede vrienden sinds jaar en dag. Merci Diane en Johnny en de kids voor het veeele smulplezier da ik voor een laaange tijd ga hebben :-)

Toen ik het pakket aankreeg was het juist etenstijd, het was dus een ideaal moment om aan de Nutella-pot te beginnen. En ik moet zeggen, het was verrukkelijk!! In Japan hebben ze ook wel choco (allez, chocolade-pasta eignelijk) en de die die ik hier koop (en eet) valt best goe mee. Maar als ge dan een boterham met Nutella eet, dan weet ge wa ge gemist hebt. Lekkerrrrrrr! :-D
Na 5 dikke Japanse boterhammen had ik echt spijt da mijn brood op was.

Internetloosheid

2007-01-16T00:51:00.000+01:00

Sinds zondag morgend (twee dagen geleden) ben ik op mijn kamer mijn internet verbinding kwijt. Ik heb geen idee hoe het komt, maar sinds toen krijg ik bij het inloggen de boodschap dat mijn login en paswoord fout zijn. Dit is zeer vreemd, vermits deze opgeslagen zijn op mijn pc, ik ze dus zelf niet moet ingeven, en ze daarom hetzelfde zijn als ze de vorige twee maand zijn geweest. Waarom ze nu opeens fout blijken te zijn is mij een mysterie.

Nu is het wachten op een antwoord van de internetprovider, waar ik gisteren een mail naar heb gestuurd. En ondertussen is het terug zoals vroeger smorgend voor de les vroeger naar school gaan om daar mijn mails te checken. De "goeie" ouwe tijd :-)

't Sniejewt

2007-01-06T14:09:00.000+01:00

Ik doe deze morgend (eigenlijk was het al bijna middag, makom) mijn gordijn open en wat zie ik: HET SNEEUWT :-D En beter nog, het sneeuwt nie een beke, ma veel! :-D Een pak meer als de vorige keer, meer dan dat ik mij herinner in België ooit meegemaakt te hebben. Great dus :-D

Rond een uur of 2 kreeg ik telefoon van Manyee die voorstelde wat sneeuwpret te hebben. Alright dus. Ik had wel beter handschoenen nodig, want degeen die ik had waren niet echt waterdicht. Mij goed ingepakt tegen de sneeuw (die nog aardig viel) vertrok ik naar de winkel. Ik ben vertrokken met de fiets, maar dit bleek helemaal niet zo goed te gaan. Ofwel was er een pad platgelopen sneeuw om te fietsen, maar die platgedrukte sneeuw was ijs geworden en dus zeer uitschuiflijk. Ofwel lag er een dikke laag sneeuw, waar ik (blijkbaar) niet uitschoof, maar wat een pak moeite kostte, vermits het een laag van 30cm ofzo was. Na niet veel gefietst te hebben, ben ik gewoon afgestapt en ben ik met de fiets in de hand verder gegaan. Da zal me leren de fiets wille meepakken.

Mij goed inpakken tegen de vallende
sneeuw buiten bij't gaan winkelen.

Teruggekomen was het 3 uur, ready om aan de sneeuwpret te beginnen. Een sneeuwballengevecht anticiperend heb ik mij eerst omgekleed. Twee broeken, een aantal lagen vanboven, elke laag goed afgesloten met een die er al was (nl. broek in sokken, tshirt in broek, trui in tweede broek, botinnen in tweede broek).

Het was in het begin enkel ik en Manyee. De rest van het volk was er nog niet. We zijn begonnen met een sneeuwman. Deze zou een Grote worden, want bij de vorige kreeg ik de commentaar dat het maar triestige sneeuwmannetjes waren (of toch iets in die trent). Ik vind dat we aardig geslaagd zijn in het maken van een Grote sneeuwman (zie foto). In het midden van het maken van de sneeuwman kwam Emi (Indonesiër) ons helpen.

Na de sneeuwman kwam Manyee met het idee om een stoel te maken. Ze begon eraan maar het zag er maar triestig (maw. klein) uit. In België al ooit een stoel (of beter zetel) van sneeuw gemaakt te hebben deed ik het even voor. Je rolt een reuzebol sneeuw en sculpteert deze achteraf in de vorm van een stoel/zetel (of eigenlijk wat je maar wilt). Dit is alleszins mijn methode.

Na die ene zetel zijn we overgegaan tot het maken van en drie-zit. Drie reuzebollen rollen, deze tegen elkaar zetten en vervolgens er de zetel-vorm in uitgraven met een stofblik (dit bleek een zeer goed idee te zijn).

We hebben er echt van genoten. Vooral Emi leek zich geweldig te amuzeren. In Indonesië is er nooit sneeuw, waarschijnlijk daarom. Net een kind was ze, echt schattig.

De sneeuw deed me denken aan "'t Sniejewt (In Den Diepvries) " van K.I.A.

De 1-zit.

Ik en de Grote sneeuwman.

Ik, de Grote sneeuwman en Manyee.

Ik, de Grote sneeuwman en Emi.

Lekker relaxen in de sneeuw-sofa (3-zit).

Zat best goed eigenlijk.
(alleen wa koud aan je hiney na'n tijd)

Ik en Emi.

Ik en Manyee.

In de sneeuw liggen en proberen een snowangel
te maken (viel best tegen met 30cm sneeuw).

Oudjaar in Tokyo (01 jan)

2007-01-06T13:10:00.000+01:00

Voila, onze laatste dag in Tokyo, het zit er weer op. Maar we hadden de laatste bus terug naar Matsumoto, dus hebben we ook vandaag nog vanalles gedaan.

a) Asakusa
De wekker liep zoals altijd om 09:00 af. Buiten het gewoonlijke eten, douchen en ons klaarmaken, kwam er nu nog het pakken van onze kabassen bij. En hierbij hadden Manyee en zeker ik een probleem, nl. teweinig plaats om al onze aankopen in te steken. Het is uiteindelijk een propvolle rugzak, een grote zak met winkelwaar en een kleinere zak met wat vuile was, een paar schoenen, eten voor de dag en nog wat kleinigheden. Na elk nog onze mails gechecked te hebben zijn we om 11:00 uitgechecked en vertrokken.

b) Shinjuku

Vanuit Asakusa zijn we eerst met de metro naar Shinjuku gegaan. Best een gesleur met al die baggage. Deze vele baggage was ook de reden voor de tussenstop (want we waren van plan naar Harajuku te gaan) in Shinjuku. We hebben daar onze baggage in opbergkastjes (waar ge voor 300Yen uw baggage een dag kunt veilig achterlaten) gestoken hebben.

c) Harajuku
Na dit gedaan te hebben zijn we door gegaan naar Harajuku, onze bestemming voor de dag.

Meiji Jingu (Meiji Schrijn)
De hoofdreden waarom we gingen was dat we de Meiji Jingu wouden bezoeken. Toen we er aankwamen zagen we een grote menigte aan schuiven voor een gebedje te doen bij de tempel. Even twijfelden we of we dit ook zouden doen, want gisteren hadden we deze Japanse gewoonte al eens meegemaakt. Maar omdat we speciaal naar de Meiji Jingu gekomen waren konden we het beter tegoei doen en nog eens met de Japanners mee doen. Zo vond William, en hij had gelijk.

Daar stonden we dan, weer tussen een menigte japanners, geduldig aan te schuiven. Het was ongeveer even ver aanschuiven als de dag ervoor. Deze keer ging het zelfs iets sneller (1h10). Deze keer was het geldsmijten nog indrukwekkender als gisteren. Ipv de gewoonlijke geldbak die bij tempels staat was er een enorm wit laken waar mensen geld op konden smijten. Voor de grote menigte die tegelijk geld smeet was een geldbak trouwens niet doenbaar.

Na ons geld gesmeten en ons gebedje gemaakt te hebben, hebben we wat in de buurt van de tempel rondgewandeld. Zo kwamen we bij een soevenierwinkel met ernaast een hoop kraampjes zoals gisteren. We hebben er wat soeveniers gekocht, wat kraampjes-eten gegeten en we waren klaar.

Ik ergens in het Meiji Jingu complex.

De Meiji schrijn zelf.

Het grote witte laken met geld erop.

De menigte net met bidden klaar zijnde mensen.

Wat het juist is weet ik niet, maar het zijn bedrijven die dit, voor
een aardige som geld heb ik gehoord, aan de tempel schenken
voor goed geluk (en mogelijk ook om reclame te maken?).

Sake vaten als donatie aan de Meiji jingu.

Men koopt een houten plankje, schrijft er zijn wens
op en hangt deze aan dit bord. Dit ook voor goed geluk
en het uitkomen van de wens, veronderstel ik.
(Ik ben geen kenner van dit soort dingen)

Takashita street

Omdat het nog maar iets na drie was, hadden we iets nodig om de tijd te vullen. Terug opweg naar het station merkten we dat, hoewel het Nieuwjaarsdag was, alle winkels open waren. Beter nog was het in al deze winkel nieuwjaar-sales, oftewel koopjes. We besloten daarom een paar uurtjes te gaan winkelen. Manyee, in de ban van fuku-bukuro (een zak met varia inhoud; het kosten weinig en der zit voor een aardig deel meer geld in dan da ge betaald; de catch is da ge nie weet wa der in zit; btw. of deze dingen echt fuku-bukuro noemen eet ik niet, maar Manyee noemde ze zo) ging haar weg en ik en William de onze.

In Takshita street was er een winkel waar ik lang wou, nl. de Jeans Mate. Vorige keer had ik er een vest zien hangen dat ik uiteindelijk niet gekocht had. Hier had ik spijt van en ben het dan toch gaan halen. Verder hebben we een hele tijd in de 1OOYen-shop daar gezeten en voor de rest gewoon wat rondgewandeld. Ik heb mij bijna laten verleiden om een ijzeren vinger (zo iets om over je vinger te schuiven) te kopen. Die dingen heb ik altijd al cool gevonden.

d) Shinjuku
Om 17:00 zijn we terug naar Shinjuku gekeerd. Er reste ons nog steeds een drie-tal uur voor ons vertrek.

Eerst zijn we naar een grote electronica-zaak gegaan waar ze van die foto-afdruk-apparaten hadden waarbij je op 1 fotoblad 6 (of meer) foto's kon afprinten voor 30Yen. Toen we naar Akihabara zijn geweest hadden we deze ook al eens gebruikt. Best leuke machines vond ik. 20 meter uit de winkel schoot het mij tebinnen dat ik mijn geheugenkaart in het machien vergeten was, typisch Kevin. Ik vlug terug om het te gaan halen (het was er nog).

Hierna hebben we een dik anderhalf uur in een MacDonalds gezeten, wat tijd doorbrengen. Ik en William gekaart, Manyee haar hoofd wat gerust.

Als laatste voor ons vertrek zijn we in een Yoshinoya onze laatste Tokyo-maaltijd gaan nuttigen.

Om 20:20 vertrok de bus naar huis, rond 23:30 aankomst in Matsumoto. Daar een taxi gepakt het Internationaal huis en de trip zat erop.

Oudjaar in Tokyo (31 dec)

2007-01-05T12:09:00.000+01:00

Oorspronkelijk waren we van plan oudejaarsavond bij de Meiji jingu door te brengen. Maar omdat Adachi ons dat afraadde (met als doorslaggevend punt dat er geen metro of trein meer zou rijden snachts) hebben we besloten oudjaar in Asakusa te vieren. Voor de dag zelf hebben we op na lang niet te weten wat doen besloten nog eens naar Odaiba te gaan. Deze keer zouden we langer in het winkelcentrum kunnen rondlopen =)

a) Odaiba
In Odaiba hebben we twee dingen gedaan. We zijn de Fuji Terebi building gaan bezoeken en in Aqua City (het shopping center) gaan winkelen.

Fuji TV
Het gebouw in Odaiba is hoofdkantoor van Fuji TV. Het heeft een unieke architectuur. Er was er vanalles te doen die dag. Mogelijk is er altijd iets gelijkaardigs te doen, weet ik niet, maar het was er in ieder geval levendig. Het is mogelijk een rondleiding (allez, je wordt niet echt rondgeleid, maar er is een weg die je zelf kan volgen) door het gebouw te kopen. Dit hebben we ook gedaan.

De rondleiding begon met een soort hologram-show, best wel nifty. Verder hing er in de gangen allerlei in formatie, foto's, posters, gesigneerde dingen, enz. op waar je naar kon kijken. Ook kon je op een paar plaatsen even de opnamestudio's zelf binnenkijken, zalen waar live-opname's plaatsvinden. Toen wij er voorbijkwamen was er spijtig genoeg geen live-opname, enkel de voorbereiding ervan. Wat verder stonden er (in het klein) nagebouwde sets van bekende Tv-programma's. Je kon hierbij op de stoel gaan zitten van je favoriete presentator en er een foto van nemen. Best leuk =)

Aqua City
Na het bij Fuji TV zowat gezien te hebben zijn we doorgegaan naar Aqua City. Hier zijn ik en william, en Manyee onze eigen weg gegaan, Manyee naar vrouwenklerenwinkels en ik en William naar mannenklerenwinkels.

Na een paar uurkes winkelen was het tijd om te eten. William en Manyee zijn soba gaan eten, en ik (niet echt een soba-lover) ben in de Yoshinoya in het gebouw gyudon gaan eten.

Na gegeten te hebben zijn we terug naar Asakusa gekeerd om er wat uit te rusten voor ons tempelbezoek.

Het Fuji TV gebouw. [Wikipedia]

Bij het Fuji TV gebouw. Ik vond het schoon.

Ik, William en Manyee bij een van de witte kerstbomen.

Een enorme kerstboom bij het Fuji TV gebouw.

William, Manyee en ik opweg naar verdiep 7
van het Fuji TV gebouw.

Aangekomen op verdiep 7 zagen we dit.

Het hologram-ding.

Een zicht op de Rainbow Bridge vanuit
de bol van het Fuji TV gebouw.

Manyee, William en ik in de hierboven vermeldde bol.

Een van de (nagemaakte) tv-sets.

Idem.

William en Manyee. Gedaan met winkelen,

tijd om terug naar Asakusa te gaan.

Manyee en ik (beide niet op ons best).

b) Asakusa
Na wat in mijn bed gelegen te hebben (ik voelde me wat ziekjes) zijn we om iets voor 23:00 vertrokken naar de Tempel om het Japanse oudjaar/nieuwjaar gebeuren mee te maken.

Er stond al een hele menigte in nakamachi en voor de kaminarimon verzameld. We kwamen eigenlijk juist op tijd aan, want om 23:00 begon de politie (jaja, er was politie en een aardige hoeveelheid ook) de mensen in een rij te vormen. We stonden toen aan de kaminarimon en lazen een bord dat ons vertelde dat er nog 350m te gaan was. 350m mensen voor ons en achter ons ook een hele hoop (mogelijk nog eens zoveel).

Het ging in schokken vooruit, maar wanneer het vooruit ging, ging het wel goed vooruit. Dit was dus de Japanse jaarlijkse gewoonte, samen met een hele menigte aanschuiven bij een tempel om er als een van de eerste in het nieuwe jaar te kunnen bidden. Na 1h20 was het zover, waren we bij de tempel aangekomen.

Het was een merkwaardig zicht, er werd super met geld gesmeten daar. Normaal sta je bij een tempel voor de geldbak (of hoe het ook noemt) voor je er geld in smijt, maar bij nieuwjaar hadden ze daar blijkbaar geen geduld voor. Van 5 of meer meter afstand werden hele hopen geld over de hoofden van de mensen ervoor gesmeten, in de richting van de geldbak. Het kan niet anders dan dat dat geld soms iemand tegen het hoofd raakt.

Gedurende dit hele gebeuren bleef de politie in megafoons allerlei dingen roepen om de mensen rustig te houden. Soms ook grappige dingen (zoals "ook al ben je niet gehaast, je gebeden zullen toch aanhoord worden" (ofzo)), die ik over het algemeen niet verstond.

Mijn mening over het hele gebeuren is dat het best goed vooruit ging. En het iets is dat je zeker meegemaakt moet hebben.

Na je gebed gedaan te hebben kwam je uit bij een hele hoop standjes waar eten en drank te krijgen viel. Er was soba, ramen, yakisoba, gebakke worsten, okonomiyaki, enz. Voor ieder wat wils. Voor mij was het een portie yakisoba.

Deze kraampjes en het volk gaven me echt een kerstmarkt-gevoel. Gezellig.

Om iets voor 1 ben ik voor de rest terug naar de hostel gekeerd, omdat ik mij nog altijd ziek voelde en op tijd wou gaan slapen om de laatste dag in Tokyo minder ziek door te brengen.

Goed ingepakt om verdere ziekte te vermijden.

De menigte (midden) en de politie(wagen) (rechts) bij de Kaminarimon.

Oudjaar in Tokyo (30 dec)

2007-01-05T05:29:00.000+01:00

Gister was afgesproken om nog een dagje met the gang van gisteren op te trekken. We zouden samen Yokohama bezoeken, de hometown van Youko en Adachi.

a) Minatomirai (Yokohama) (en omstreken)
Hier hebben we rondgewandeld en de volgende dingen gezien/bezocht:

chinatown
Hier zijn we in'n Chinees restaurant (hoe kan het ook anders) gaan eten, hebben we een tempel bezocht en hebben we wat door de winkelstraten gewandeld.
een paar schone tuinen
de buurt rond de haven
Er was een stevig briesje. Opeens vlogen er een flok zeemeeuwen keidicht boven onze hoofden, als je sprong zou je ze kunnen aangeraakt hebben.
de red brick warehouses
een minipretpark

Chinatown, here we come.

De tempel in Chinatown.

idem

Een uitzicht van de haven op Minatomirai.
(de Landmark Tower staat er net niet op)

Zeemeeuwen op een rij.

De zeer laag vliegende zeemeeuwen.

De Landmark Tower in de verte.

Ik, Aleksei, youko, Adachi en William.

Adachi, William, Aleksei, Youko en ik.

Een ijswinkel in de Red Brick Warehouses.

Ze verkochten er ijs tussen twee warme koekjes.
Instant smeltijs was het. Experimenteren is goed,
maar dit was het toch niet.

De (gerenoveerde) red brick warehouses. [Flickr]

b) Yokohama
Toen we in Minatomirai klaar waren zijn Aleksei en Tok teruggekeerd naar hun verblijf in Tokyo. Er was even spraken van dat wij (ik, Manyee en William) dat ook zouden doen, maar William wou heel graag eens Yokohama ramen eten en dus zijn we met z'n vijven naar Yokohama gegaan om dit te doen.

We hebben een hele tijd rondgewandeld op zoek naar een goede ramen-zaak. Na deze gevonden te hebben zijn William en Adachi er ramen gaan eten. De rest had geen zin in ramen. Ik, Manyee en Youko zijn naar de MacDonalds gegaan om daar op hen te wachten.

In de MacDonalds was er een actie waarbij je een cheeseburger kon krijgen voor 100Yen (ca. 67cent)! "Super" dacht ik =D We hebben tot William en Adachi klaar waren (en erna nog een tijdje), zitten babbelen over vanalles en nog wat.

c) de terugreis
We zijn tot vrij laat (23:00) in Yokohama gebleven. We hebben een late trein terug naar Shibuya genomen, en in Shibuya de laatste metro tot in Ueno. Normaal rijd deze metro tot in Asakusa, maar omdat het de laatste was niet meer. In Ueno hebben we daarom een taxi genomen tot in Asakusa. Een taxi nemen kost al snel aardig wat geld, schrikwekkend hoe snel het bedrag op zijn meter omhoog ging.