Studiereis naar een katana-smid

Zondag 3 december '06 was er voor het vak "Traditionele Japanse cultuur" een kenshuu ryokou (研修旅行, een "study and training"-reis) naar een katana-smid, Kozaemon Miyairi (宮入小左衛門), in Sakaki (坂城) Nagano. Het was een van de beste van Japan. Hij bezit een of erkenning die slechts 16 Japanners hebben. Zijn vader, Yukihira Miyairi (故宮入行平), was ook een heel bekende (nog bekender als hem) katana-smid.

Die week dinsdag kwam de leerkracht in de les af met deze studiereis. Er waren hierbij wel een paar dingen die ik raar vond. Ten eerste was het op een zondag, normaal een (school-)vrije dag. Ten tweede zou de studiereis bijna 3000YEN (ca. 20€) kosten. Ten derde heeft hij het ons minder dan een week op voorhand gemeld. ... Hoedanook, (nantonaku) ik vond hier iets mee schelen.

Het was heel interessant vond ik om een katana-smid aan het werk te zien. Hij heeft ons wat uitgelegd over de manier om een katana te maken. Na deze uitleg heeft hij een van de fasen voorgedaan, namelijk hoe twee blokken ijzer tot 1 geheel gesmolten en geslagen worden. Ik vond het cool om het ijzer fel geel te zien gloeien en hoedat ze vrij makkelijk (zo leek het alleszins) tegen elkaar smolten. De werkplaats was lekker warm (door de winterkleren die ik aanhad een beetje te warm) door het vuur om het ijzer te verhitten. Het "vuur" was een kuil gevuld met houtskool (zo leek het) en verbonden met een pomp om er lucht door te blazen. Onderaan het "vuur" was het heel fel geel gloeiend. Nice :-)

Na het bezoek aan de smid gingen we verder naar een klein museum (drie kamers van ca. 6mx8m ongeveer) ter ere van ik denk Yukihira Miyairi. Er waren een heel deel zwaarden die hij gemaakt heeft, en certificaten, prijzen, enz. die hij ontvangen heeft tentoongesteld. Hoewel het wel schoon was om eens te zien, vond ik het de 400YEN inkom niet waard.

Als laatste gingen we naar een traditioneel Japans huis (ik dacht toch dat de leerkracht zei dat het dat was). In de verschillende tatami-kamers met papieren schuifdeuren was er een hele hoop informatie over weet ik veel wat te vinden in het Japans. Vermits het Japans wat veel en wat moeilijk was (om het zacht uit te drukken) heb ik vooral van het huis zelf genoten en van een groot scherm met daarop geschilderd, een indrukwekkende weergave van wat een gevecht tussen samurai leek. Japanse schilderkunst lijkt mij dus best wel te plezieren. Net zoals Boeddhistische beeldhouwkunst. eignelijk de dingen die ik vorig jaar tijdens het vak Oost-Aziatische Kunst gezien heb :-)

Deze dag was het een van de eerste keren dat ik met een trein heb gereden in Japan. Vergeleken met de treinen in België had deze trein veel minder zitplaatsen.

Qua amuzement liet deze studiereis zeker niet te wensen over. Met de kleine groep ryuugakusei die we waren hebben we ons heel goed geamuzeerd, heel de studiereis door.

- Jipo -


Foto's:

Een kevin in een trein.

De trein vanbinnen. tIs nie da der geen zitplaatsen zijn, ma toch minder als in Belgische treinen.

Bij aankomst was dit de berg die ik zag. Ik vond de onbegroeide rots die er in het midden uitsteekt heel schoon (vandaar de foto).

Het stationsgebouw. tWas een klein stationnetje zoals er in België ook zijn. In dit station was er geen automatische ticket-controle-machien dewelke ik tot dan toe gewoon was, maar moest je je ticket afgeven aan een werknemer van het station. Indien deze er niet zou zijn (bv. als het laat is ofzo), dan was er een soort brieven bus waar je je ticket in kon deponeren. Eerste keer dat ik dit meegemaakt heb :-)

De tuin rond de werkplaats (en het huis) van de katana-smid.

De (tijdelijke?) werkplaats van de smid.

Een machien om het gloeiend ijzer plat(ter) te slaan. Naast het met de hand te doen, gebruikt hij ook dit machien.

Het gloeiende "vuur".

Het traditionele Japanse huis.

Weetjes (1)

• Regelmatig is het hier zo: ijskoude lucht, maar best hete zon.
• Regelmatig is het in ons klaslokaal pokkewarm.
• Ik heb op Amazon.co.jp een boek gekocht voor 1YEN
  (er kwam nog wel voor 350YEN ongeveer verzendingskosten bij)
• Japanse tweedehandsboekenwinkels zijn geweldig. Manga voor 105YEN/boekske :-D
• Vuilniszakken dienen 's morgens tussen 08:00 en 08:30 buitengezet te worden. Ik mis deze uren vrij vaak, zodat vuilniszakken eerst een paar weken in mijn kamer staan voor ze eindelijk weg geraken.
• In Japan hebben de ramen van huizen (ook mijn kamer) veelal enkel glas (ipv dubbel).
• Door het enkel glas komt er nu het kouder en kouder wordt meer en meer water op mijn ramen (en ijzeren voordeur) 's nachts.
• Wasmachines in Japan (ook deze hier in het Internationaal Huis) wassen veelal met koud water.
• Met koud water krijg je je kleren niet tegoei proper.
• 100YEN winkels zijn leuke en handige winkels.
  
• Na te gaan shoppen in een 100YEN winkel kom je vaak thuis met meer dan dat je eigenlijk moest hebben.
  

koude wind in mijn gezicht

Gisteren avond (03 dec '06) was't weer tijd geworden om te gaan slapen. Ik heb mijn pc afgezet, mij greed gmaakt vo te gan slape en ben in bed gan liggen. Maar toen was er iets raars. Als ik inademde, was da nie de gewone lucht van mijn kamer, ma verdacht frisse lucht. tDeed mij even wegdromen naar goede-ouwe tijden (Postel), ma nada da gdaan was von'k da zeer vreemd. Ik ben dan gan checke van waar die lucht zou kunne komen en nu bleek da mijn raam op een kier stond. Ik had mn raam (dacht ik) dicht gedaan, maar door't systeem da der hiervoor gebruikt wordt (moeilijk om uit te leggen), was mn raam langs de andere kant (dan de kant die ik altijd open doe) op een kier komen te staan. kVraag me af hoelang da die dag open gestaan heeft, toch wel een hele tijd me dunkt.
Mjaja.

- Jipo -

Sporten en gezellig praten

Wanneer: 30 nov '06

Sporten
Wanneer: 15:00-17:30
Vandaag was er een sport-activiteit, georganiseerd door COWIS. Het was volleybal en basketbal.

Er aangekomen was nog niet iedereen er en moesten het volleybalnet en de basketring nog opgesteld worden. Terwijl dit gedaan werd, heb ik met een deel mensen wat gepraat en ons met een bal geamuzeerd. Voordat het sporten zelf begonnen was, heb'k mij toen al goe geamuzeerd :-)

Dan na'n tijd stond het net recht en konden we beginnen. Een deel van de mensen ging basketten en de rest (ik inclusief) ging volleyballen. We werden in drie ploegen verdeeld en speelden dan om beurt tegen elkaar.

Na een deel spellekes was er de mogelijkheid om van sport te wisselen. Ik heb het bij volleybal gehouden. kHeb in't totaal 5 spellekes gespeeld. tZal wrsch nie door mij gweest zijn (wan'k volleybal bijna nooit en klop der ma wa op los), ma de ploegen (er is een paar keer gewisseld), waar ik bij zat hebben samen 4 keer gewonnen :-)

Der leke nie veel mense bij te zijn die goe konde volleyballen. Dus het was de ene bende klungelaars tege de andere. tWas heel plezant maw :-D De volgende sport-activiteit van COWIS gan'k als'k kan zeker trug, fun fun fun :-)


Gezellig praten
Wanneer: 20:30-23:45
savonds was der af gesproke om bij Sayaka (een meiske da in't internationaal centrum op't school werkt) thuis (een appartement) samen te komen en wa te babbelen, Kayoko (een vriendin van Sayaka die dacht ik aan de faculteit geneeskunde werkt) en Daniel (een mede buitenlandse student, van de V.S.) waren der ook. Smiddags was ze't mij kome vragen. Eigenlijk vroeg ze of ik nie iets wou kome eten, ma het was nogal slecht geregeld, en uiteindelijk is't gewoon iets drinke (thee) en vooral babbele geworden.

Kayoko komt elke middag bij Sayaka in't internationaal centrum lunchen. Kayoko vind't leuk om vanalle mensen te lere kennen en roept zo soms mense die ze nie kent naar hun twee om dermee te babbele. tIs zo da'k ze heb lere kennen. Een dikke week (of iet meer) glede zen'k dermee gan poolen en bij Sayaka thuis gan nabe ("one pot dishes") eten. Toen was Daniel der ook bij. Vermits't al'n tijdje gleje was da'k ze nog gesproke had, wou Kayoko nog is iet doen.

Omda't de laatste tijd koud geworde is, had Sayaka haar verwarmde kotatsu opgezet. Lekker warm met je benen deronder ... kWou da'k in't Internationaal Huis ook zo iet had :-) Na ons vier an de kotatsu gezet te hebben, hebben we de rest van de avond over vanalles en nog wa gepraat. Tijdens dees prate heeft Sayaka mij ook vanalles Japans bijgeleerd. Bijvoorbeeld hoe de druppel noemen die tegen uw raam langs de binnekant komen als't koud is buiten. Hierbij hebbe we ook wa gepraat over waarom da is en't feit da der in Japan veelal enkel glas gebruikt wordt in huizen ipv dubbel. Op't gegeven moment was der iets ivm kanji da ze altijd vergat. Ik wist daar een trukje voor en zo heb ik haar ook iets kunne bijleren (stel je voor :-D).

tBabbele heeft langer geduurd dan da'k eerst dacht. Ma't was dan ook heel plezant. Deze keer weer (just als vorige keer) was't heel plezant om der mè Daniel te zijn. kKan echt goe opschiete mè hem. Met deze drie mense van deze avond wil'k nog meer keren een babbel-avond doorbrengen :-)

Ah, trouwens ook, regelmatig als'k mè japanners praat, dan voel'k mij nie op mijn gemak en wil mn Japans ma nie lukken. Ma bij Sayaka en Kayoko is da om een of ander reden een pak minder. Allez, dan denk ik der helemaal nie aan. Wa'k hem zitte denke is da 't feit da Daniel derbij is een mogelijke reden daarvoor is. Die is namelijk nog ma'n beginneling in't Japans en dus ben ik een heel deel beter als hem. Miss da omda'k dan kan denke van "ken toch nie de slechtste" da da beter ga :-p (hoe erg -_-) ... Dunno :-)


-Jipo-

Concert in Tokyo - Dag 1 (het Concert)

Wat: L'Arc-en-Ciel - 15th L'Anniversary LIVE
Waar: Tokyo Dome
Wanneer: 25 november 2006, 18:00 (deuren open om 16:00)

Verslag:
Ondertussen is't al weer een week verder, ma kzou het concert ook nog ff bespreken, en dus ga ik da hier nu doen.

Zoals gezegd, stopte de metro onder (of net naast, kan ook) de Tokyo Dome. Na wat trappen naar boven gewandeld te zijn, waren we direct in de sfeer van de Dome en van het concert (door de vele concertgangers die er rondliepen. We zijn aan gekomen rond iets na 16:00 (denk ik) en tzag der zwart van't volk [zie foto]. Iets wa we direct al veel zagen was de fancy Japanse mode, de mode die ge verwacht in Harajuku tegen te komen, zoals gothic lolita kleren en stuff. Zo'n klere vin'k altijd geweldig om te zien, dus tzag der goe uit :-)

Na ff rondgekeken te hebben zagen we een merchandise-verkoop-stand. Ook zagen we de massa volk da dervoor stond aan te schuiven (een aanschuifrij in een groot pretpark voor DE atrractie op een warme zomerse dag was er niks mee vergeleken). De goesting om iets van de "goods" te kopen ging al weg toen. Ma als echte fan, wou ManYee toch eens gaan kijken en zijn we gaan aanschuiven. Tot onze grote verbazing ging het zeer goed vooruit, we waren bijna constant in beweging (in tegenstelling wat ik eerst zou gedacht hebben). Dus toch goed da we aangeschoven hebben :-) Aangekomen bij de standjes zagen we de stuffies en ook de prijzen. Ik vond het aardig overprijst voor wat het was. Allez, sommige dingen toch. Voor mij was het al snel besloten dat ik niks zou kopen.

Vervolgens zijn we gaan aanschuiven voor het concert binnen te gaan. Hier was er ook een hele rij, maar net als hiervoor ging het heel goed vooruit. De Dome binnengekomen zijn we naar onze zitplaats gegaan, dit ging goed, alles was goed aangegeven. Onderweg naar onze zitplaatsen zagen we een glimps van de grootte van de Dome en er volgde een "waaaaaaaw" vergezeld met twee grote open ogen. kVond't Huge.

Bijna bij onze zitplaatsen aangekomen bewonderden we nog wat de grootte van de Dome en zochten de juiste zitjes. De zitjes gevonden merkten we echter iets da onze mood in't begin toch wel sterk heeft doen verslechteren. In't midden van de lijn tussen ons en het centrum van het podium stond namelijk een reusachtige lichtinstallatie [zie foto]. Deze installatie blokkeerde niet enkel het centrum van het podium, maar ook het grote videoscherm dat erboven hing, zodat we niet eens tegoei naar het scherm zouden kunnen kijken om de band te zien. Da was op da moment echt wel'n gedacht van "kut!" da we hadde. Daarenboven bevonden onze zitplaatsen zich op de voorlaaste rij van heel de Dome (het 2de verdiep niet meegerekend), njah :-p Maargoed, na'n tijd hebben we't maar geaccepteerd en zouden we der't best van maken ^_^

Na een vertraging van 25 minuten begon het concert om 18:25. Hoewel het centrum van't podium nie tegoei zichtbaar was en ik dus nie dacht de groep tegoei te zullen zien. Begon het eerste liedje tot mijn verbazing nie op da podium. Toen de muziek begon, verscheen de groep echter veel dichter naar onze zitplaatsen toe, in de grote cirkelvorm (met zilver iets bedekt) die op de tweede foto van de dome te zien is. Daar konden we ze heel goed zien, en da was drek geweldig. De sfeer was van't eerste lieke geweldig, heel het publiek (allez, toch bijna) bewoog mee op't lieke. allez, het eerste lieke hebbe ze (we) de hele tijd geklapt, matoch :-) Der was'n beke de hoop da't hele concert op da rond podium zou doorgaan, ma da was (zoals ik wel verwacht had) nie het geval :-) Hoe dan ook von'k't een zeer leuke verrassing da't eerste lieke daar door ging.

Het concert was opgebouwd als een reis door de tijd, van hun eerste liekes, tot hun meest recente. Der was'n filmke op't groot scherm, waarbij de Tokyo Dome omgevormd was in een tijd-schip, da het hele gebeuren tot een geheel maakte. Van de oudere liekes kende ik der zelfs een deel, waardoor'k de sfeer tijdens die liekes nog beter vond :-D Van de nieuwere liekes op't eind kende ik der geen. Na de pauze speelde ze nog eens een lieke op het rond podium. Deze keer Werden ze op een heel traag tempo, al de Dome rondrijdend in een soort koets, van het hoofdpodium naar het klein podium gevoerd en terug. Tijdens deze tocht wuifde ze soms naar het publiek (waar ze toen het dichtst bij waren) en deze waren der natuurlijk zot van :-D

Dan op't eind van't concert, het voorlaatst lieke volgde een speciale verrassing. Een lid van de band begon wa te babbelen. kVerstond't echt zo goe. Wa ik dervan begrepen heb is da ze inspiratie gekregen hadden van de ruimte ofzo. Waar het op neer kwam is da het volgde lieke een nieuw, nog onuitgebracht lieke zou zijn. Toen het publiek da hoorde, werde ginge ze echt uit de bol :-D Allez, totda't lieke begon tenminste, want vanaf dan werd het muisstil in de zaal. Het publiek da tot dan toe bijna elk lieke in beweging heeft gestaan met elk lieke, bleef bij da nieuw lieke beweegloos en muisstil staan. kVond da eigenaardig om te zien. Iedereen leek volgeconcentreerd naar het lieke aan't luisteren, de tekst en melodie ervan aan't absorberen te zijn. Mja, kkan nie zo goe uitlegge hoe eigenaardig ik't vond, ma twas merkwaardig :-)

Dan over de extra's bij de show, der was wa vuurwerk-achtige stuff, der werd mè confetti en zilver-glinsterende sliertjes geschoten, en dan het best van allemaal, tegen't eind van de show werden der opeens een hoop reusachtige ballonne van achteraan de zaal in het publiek gegooid. Zo'n 2 meter doormeter moete ze geweest zijn denk ik. Da was natuurlijk heel plezant, om die ballon weg te duwen en over het publiek zien te rollen. Na'n tijd volgde echter een tweede verrassing, nl. Een van de ballonne ging ergens kapot en wat kwam er uit, een hele hoop gewone ballonne :-D De mense in't publiek pakte dan zo'n ballon vast en begonnen erme in de lucht te wuiven, zoda op die plaats in het publiek der een gele vlek (van de gele ballonne) verscheen. Nice was da :-D Na'n tijd krege de andere mense door da der kleine ballonne in zaten en dinge de grote ballonne een voor een kapot en verschene der overal van die gele vlekken. leuk om te zien :-)

Na afloop van't concert ging iedereen naar buiten (tverliep vrij vlot weeral) en was't concert gedaan. Buiten hebben we nog ffkes in de Dome rondgelopen waar der schone verlichting was.

Buiten de Dome was der ook'n standje te vinden van een niet-officiele verkoper van stuff met het logo van't concert. Niet-officieel ... tis te zegge, volges mij zal hij wel toelating gehad hebben om daar te staan, maar hij verkocht andere dingen en tegen een pak lagere prijzen :-) Op da moment heb'k niks gekocht, omda'k da nie nodig vond. Een beke spijtig vin'k da nu miss, omda't wel leuk zou gweest zijn om een doek van het concert tegen mijn muur te hangen ofzo. Maja, zo erg is't ook nie :-)

Dan kort wa'k van de avond vond: kVond't heel plezant en heb mij goe geamuzeerd :-) Het niet zien van de groep in't centrum van het pudium en het nie tegoei zien van't groot video scherm heeft uiteindeljk nie zoveel uitgemaakt :-)


Foto's van het gebeuren:

Enkele foto's van toen we op weg waren naar de Dome. Allez, we waren toen al in het Tokyo Dome complex, da is een groot geheel. Het is hier waar de winkeltjes zich bevonden.




De Tokyo Dome sè.


Het volk da der rondliep.




De Tokyo Dome vanbinnen. Zoals ge ziet op de derde foto, die verlichting stond vrij hard in de weg.




Euhm ... njah, de uitleg over't concert :-)


De verlichting buiten de Dome.

Studiereis naar de Nihon Ginkou (Nichigin)

Maandag 27 november zijn we voor het vak "Japanners en de Japanse maatschappij" met de klas op studiereis naar de Bank van Japan (Nihon Ginkou) geweest.

Tijdens dit bezoek waren het twee grote dingen die we zouden leren:

• Ivm de Bank van Japan.
  De Bank van Japan is geen gewone bank, het verschilt van gewone banken als de HachiJuuNi Bank waar ik klant ben. Welke deze kenmerken van de Bank van Japan waren is ter sprake gekomen.
  Om hier even een paar dingen te vermelden, de Bank van Japan:
  • maakt geld en vaardigt het uit
  • houd de economie stabiel door inflatie en deflatie te vermijden
  • is de bank van banken, dwz. de Bank van Japan levert geld aan andere banken, zodat deze banken met dit geld de verrichtingen van de klanten kunnen uitvoeren.
• Ivm de economie in de Nagano prefectuur
  Dit onderwerp vond ik best interessant, maar ga er nu iet echt op ingaan, buiten te zeggen dat het op dit moment goed gaat met de economie in Nagano.

Het was een zeer goed geregeld en heel interessant (vond ik) bezoek. Ik ben allerlei dingen te weten gekomen over geld dat ik ervoor niet wist. Bv. welk deel van het bedrag van een voor een deel verbrand bankbiljet je terugkrijgt van de bank, hoe zwaar een "klomp" (dunno hoe ge da juist noemt) goud voelt, hoe groot een stapel van 40.0000.0000YEN (briefjes van 1000YEN) is, wat er gedaan wordt met oud/versleten geld (nl. het wordt versnipperd), ...


-Jipo-

japanse oorlellen

Gisteren ben ik naar een nomikai geweest (zie een vorige post), en na een tijd kreeg ik iets in de mot. Het viel mij namelijk op dat bijna alle japanners daar geen oorlellen hadden! En kvond da zeer vreemd. tIs iets heel stoms eigenlijk, maar tis mij nooit voorgevallen om deraan te denken dat sommige mensen da mogelijk nie hebben.
Bij de japanners, daar hing't stuk vel waar normaal de ronding van de oorlel is, direct aan hun gezicht.
...
very strange.

Ik vraag me af of de meeste japanners dit hebben, of dat ik gewoon een onrepresentatieve "sample" van de japanse bevolking op de nomikai te zien kreeg.


- Jipo-

Sawaki zemi nomikai

Uitleg:
Sawaki (sensei) = de naam van de professor die ... kweet nie meer wat het woord der voor is, ma elk van ons belgen heeft een professor toegewezen gekregen en de deze is de mijne. Deze professor gaat vooral van belang wijn volgend semester, wanneer ik vakken van de faculteit letteren ga volgen (nu volg ik enkel vakken speciaal voor ryuugakusei). Ik volg dan een aantal vakken van hem en denk da`k dan bij hem terecht kan met vragen over deze en andere lessen.

zemi = (kort voor) zeminaa = seminarie

nomikai = "drinkbijeenkomst", een bijeenkomst van mensen waarbij er gedronken wordt en meestal ook gegeten.

Dus de Sawaki zemi nomikai was een nomikai van Sawakisensei en de leerlingen die zijn seminarie bijwonen.


Verslag:
Een kleine twee weken geleden vroeg Asami (mijn tutor) me of ik niet naar een Sawaki zemi nomikai wou komen op 27 november. Dit leek me leuk en ik heb toegezegd. Gisteren was het dan zover, de nomikai. Het begon om 19:00. Ik en Asami hadden wat vroeger afgesproken, omdat we nog wat andere zaken te bespreken hadden. Ondertussen zijn we Sawakisensei een paar keer tegengekomen en waren er een heel deel mensen in de weer om het eten voor de nomikai klaar te maken.

Om iets na 19:00 was alles ready en konden we eraan beginnen. Het was anders dan dat ik verwacht had. Vooral, er was een pak meer eten dan ik dacht. Ik had vooral drank verwacht en wat snackjes zoals chips en zoetigheden, maar men was een echte maaltijd (nl. nabe) aan het klaarmaken. Nabe is best wel te pruimen, dus ik vond het niet erg :-) Enkele van de aanwezigen waren leden van de elevisie/video/...whatever... club (saakuru) en wouden van deze nomikai gebruik maken om wat nieuw materiaal op te nemen, blijkbaar vooral omdat er een buitenlander (namelijk ik) bij was en het (veronderstel ik) dus eens anders zou zijn als anders.

In't begin was't eerder rustig, ma na'n tijd begon iedereen los te komen en is der goe gepraat gweest. Naast mij zat der'n omoshiroi (interessant/grappig/...) kerel die soms best wel rare onderwerpen begon. Bijvoorbeeld op een gegeven moment ging het erover dat meiskes als er jongens in de buurt zijn zich anders gedragen dan als er geen zouden zijn. In het begon verstond ik het niet tegoei, en toen ik het uiteindelijk snapte, begreep ik nie waar hij der eigenlijk mee naartoe wou. Na nog een tijd da proberen op te helderen meld hij ons dat hij helemaal niemeer weet waarom hij met da onderwerp begonne was :-D
tHeeft over vanalles en nog wa gegaan, kheb toch redelijk wa kunne japans spreke (allez, poging gedaan tot is miss beter gezegd :-)).

Rond een uur of 21:00 liep de nomikai op zn eind. We hebbe alles daar opgeruimd (zodat het lokaal er terug uitzag als een leslokaal) en ondertss nog wa gepraat. Een deel van de groep ging door naar een karaoke, maar ik ben naar huis gegaan.
tWas een hele leuke nomikai, kheb goe kunne lache, tis'n toffe groep. Niet enkel de studenten, maar ook Sawakisensei was zeer amuzant :-D kKijk er al naar uit om lessen van hem te krijgen :-) Hij is een ... beke'n raar persoon, ma da maakt'm interessant :-)

Concert in Tokyo - Dag 2

Het plan was om de tweede dag (zondag 26 november) op tijd op te staan, en wat in Harajuku rond te lopen voor we terug naar Matsumoto vertrokken.

Om iets na negen zijn we opgestaan, hebben we ons gereed gemaakt en om iets na 8 zijn we vertrokken richting Harajuku. Het plan was om vroeg naar Harajuku te gaan zoda we der toch redelijk wa tijd zoude kunne rondwandellen, vanalles bekijken en winkelen. Maar eigenlijk was er zo vroeg op de ochtend nogniet zoveel te zien daar. Winkels gingen pas open om 10:00 en het interessant gekleede volk dat we wouden zien was er ook nog niet zoveel.

Enkele dingen over Harajuku nadat't eenmaal levendiger geworden was:

• der loopt daar veel volk rond in gothic, lolita, visual kei (blijkbaar is da ook een van de stijlen, hoewel ik nie weet hoe da't der just uitziet), en ander stijlen kleren. Echt cool om te zien vin'k. kGan zeker nog is trug gaan om daar een paar uurkes te zitten en te people-watchen :-)
• der ware veel klere winkels met gothic, lolita, en dergelijke kleren. Erges anders nog bijna nooit gzien die winkels, dus da von'k ook wel interessant :-)
• ook een heel deel winkels met kleine spulletjes als kettingen, keitai straps, en andere snuisterijen.
  

Rond 12:00 zijn we dan met de trein naar Shinjuku gegaan, want we hadden onze bus om 12:50 en we wouden op tijd zijn. Na in Shinjuku aangekomen te zijn en op onze bus gewacht te hebben is er echter iets misgegaan. We ware goed op tijd bij de bushalte en zaten er schoon te wachten, maar buiten de bushaltes 1, 2 en 3, was er blijkbaar ook een halte 26 waar wij niets van wisten. Het moest nu juist lukken dat de bus die wij moesten hebben, niet stopte bij haltes 1,2en3 (waar wij zaten), maar bij halte 26. Toen wij om 12:50 geen bus naar Matsumoto zagen, en om 13:00 nog steeds niet, vreesden we al voor het ergste. We zijn binnen gaan vragen hoe het zat en wat we best moesten doen. De bus was idd al vertrokken en het enige wat we konden doen is een nieuw ticket kopen (3400YEN weggegooid geld *grml*). We hadden nog wel geluk dat er nog plaatsen vrijwaren voor dezelfde dag, want toen we onze bus gingen boeken, zei men dat er geen plaatsen meer vrijwaren in latere bussen. Dubbele plaatsen bedoelde men wrsch, want deze waren er nog steeds niet. Dit wil zeggen dat ik en ManYee een verschillende bus terug hebben moeten nemen.

Mijn nieuwe bus vertrok om 17:50. Deze keer hebben we heel goed gelet op waar de bus zou vertrekken en hebben we hem niet gemist. In de extra tijd die we nu in Shinjuku hadden, hebben we wat rondgelopen in de stad, iets gegeten en gedronken, en naar de Tourist Information Center geweest om wat folders te gaan halen over Tokyo.

Het grootst deel van de terugreis heb ik mijn ogen gesloten en proberen te rusten. In Matsumoto aangekomen regende het stillekes en kwam er nog meer slecht nieuws. Op de plaats waar ik mijn fiets had gezet was namelijk geen fiets meer te bespeuren. Da von'k nie zo geweldig. Gelukkig liep der op da moment toevallig een politieagent rond waaraan ik heb gevraagd of hij wist waar mijn fiets was. Op de plaats waar mijn fiets stond, zo bleek, mag deze snachts niet blijven staan. Daarom hadden ze mijn slot doorgeknipt en hem ergens anders, samen met een hoop andere fietsen vastgeketend. Mijn pas nieuw (bijna twee maand oud eil, makom) slot naar de vaantjes, da von'k nie tof. Omda die politie agent der dan toch was, heeft'm mijn fiets losgemaakt en ben ik kunne vertrekken. Hij leek iets gezegd te hebben van wachten ofzo, mogelijk om een boete te betalen ofzo (want een leerkracht zei dat in zo'n geval je best een aardige boete kan krijgen, van 5000YEN), maar omdat hij nie direct terugkwam ben ik maar vertrokken.

Na een heel leuke zaterdag, was dit dus een niet zo goede zondag. Mjaja :-)


Om af te sluiten, wat foto's:

Een interessant winkeltje. Een winkel dat voor zover ik begrepen heb enkel (of toch vooral) concooms verkoopt. Condooms in alle geuren en kleuren ... en smaken :-p


Een van de winkels met "andere" mode die in Harajuku veel te vinden zijn.


De ingang van een bekende straat in Harajuku, nl. Takeshita Street. Hier zijn veel winkels met vanalle stuff te vinden.


Enkele van de anders geklede mensen. Der ware der veel fermer geklede ook, ma daar heb'k geen foto van kunne trekken.
Op't internet zijn der genoeg sites met foto's te vinden van de kleren die ge in Harajuku veel tegenkomt. Als ge zoekt naar "gothic lolita" vinde der wel, zoals deze.




Een rommelmarkt (of dat leek het toch) in Shinjuku.

Gaan bowlen met mensen van COWIS

COWIS = een club (saakuru) met als doel buitenlandse studenten en japanse studenten samen activiteiten te doen als sport, koken en culturele dingen (vb. naar een onsen gaan).

Donderdag 23 november ben ik met wat mensen van COWIS gaan bowlen. Rond iets voor negen denk ik, kreeg ik een mail van Diana om te vragen of ik mee wou gaan bowlen met wat mensen van COWIS. Ze zouden direct gaan vertrekken, dus veel tijd om na te denken had ik niet. Ik heb mn huiswerk dat ik aan't doen was laten liggen en ben meegegaan, want twas al lang glede dak nog is gebowled had :-)

We ginge met de auto, het was trouwens ook wel een eindje rijden, dus met de fiets was geen optie. We kwamen aan bij een groot gebouw wat een game-center "slash" bowlingzaal was.

Enkele bemerkingen, en zeggingen over deze avond:
- het was 1200YEN (ca. 8€) voor 5 spellekes, wa'k heel goe vind meevallen.
- het was 300YEN (ca. 2€) voor het huren van schoenen, wa'k dan weer wa veel vond
- de bowlingbanen zelf waren zeer vettig, ingesmeerd met en bepaalde stof om de ballen beter te doen rollen/glijden lijkt me. kZen ene keer uitgegleden en met mn hand op zo'n baan beland ... heel mn hand vettig, dus in zo'n geval is die vettigheid wel bummer.

Dan mn scores, ik was goe in form die avond :-D Voor de vijf spellekes ware mijn scores als volgt: 110, 155 (:-D), 154 (nogmaals :-D), 131, en 129. kHeb redelijk wa strikes (11) en spares (14) kunne gooien die avond.

Bij't betalen kregen we elk een afgeprint blad waar schoon alle resultaten op vermeld stonden [zie foto]. Der stond zelfs op welke kegels ge na elke worp had omgegooid. Een zeer goede bowling-keet naar mijn mening, zo mogen ze in belgië allemaal zijn.

De zwarte kegelkes zijn der die na de eerste worp
nog rechtstonden en de witte kegelkes zijn der die na
de tweede worp nog rechtstonden.
P.S. de score van het laatste spel op dit blad is 104,
maar dat is niet mijn score. Het laatste spel hebben
we de namen van de spelers wat gewisseld, zodat
mijn score op een ander blad terecht gekomen is.

Concert in Tokyo - Dag 1

Vroeg opgestaan zoda'k goe wakker was voorda'k mn ontbijt van spagetti bolognaise opat (door het eten bij de speechcontest de dag ervoor is er niet van gekomen om dit klaar te maken en dus moest het als ontbijt). Goe op tijd met de fiets richting station (waar de busterminal is) gereden. Om 09:20 op de bus gestapt en niet veel later vertrokken. In de bus was het goe/lekker warm (nbeke te warm misschien zelfs, makom). kHeb der'n beke manga gelezen, en vooral me mn mp3speler op gerust.

Rond 12:30 kwamen we aan in Shinjuku. hier hebben we een dik half uur in de Yodobashikamera (en omliggende winkels) wa rondgeneusd, waarna we naar de hostel (Khaosan annex in Asakusa). Toen we in Asakusa een verkeerde straat waren ingedraaid en op weg terug naar de juiste waren, bood er een Japanse vrouw (die dat opgemerkt had) ons opeens aan ons naar de hostel te leiden. Onverwacht, en eignelijk niet echt nodig, maar wel heel vriendelijk. Hoewel in de bevestigingsmail van de boeking stond dat we om 14:00 daar moesten zijn, bleek de recptie gesloten te zijn tot 15:00, zodat we nog niet konden inchecken. We zijn daarom eerst iets gaan eten (ramen) voor ons in te checken.

Na ingechecked te zijn, hebben we snel de spullen die we mee wouden nemen naar het concert bijengesprokkeld en zijn we vertrokken. Na 2 keer overstappen met de metro kwamen we aan bij de Tokyo Dome

[voor een verslag van het concert zelf, zie andere blog-entry]

Na het concert waren we van plan wat in de Tokyo Dome rond te hangen. Maar omdat het al 22:00 was en de meeste winkels daar aan het sluiten waren, was er neit veel meer te doen. We hebben even naar de mooie verlichting die er was gekeken en zijn daarna met de metro terug naar Asakusa vertrokken. In Asakusa zijn we wat inkopen gaan doen voor het ontbijt de volgende dag en ervolgens naar de hostel gegaan om ons klaar te maken voor te gaan slapen.

Dan kort over de hostel zelf. We verbleven in de Khaosan Tokyo Asakusa Annex in Asakusa. tIs een recenter opgerichte hostel van Khaosan. De faciliteiten waren hierdoor nog vrij nieuw en ook vrij goed. tIs een gezellige hostel. Een opmerking is wel dat de muren van de kamers vrij dun zijn, zodat we onze snurkende buurman vrij luid hoorden :-)


Foto's

Een deel van de metro's heeft zo van deze poortjes als
ingang op de metro-stellen.
Op andere plaatsen zijn deze poortjes er niet en stopt
de metro gewoon voor je (zoals een trein), openen de
deuren en stap je in.

In de buurt van Yodobashikamera (dicht bij de
busterminal in Shinjuku) kom je regelmatig dit
soort mensen tegen, mensen die verkleed in wat
dan ook reclame maken voor wat dan ook.

L'Arc-en-Ciel in concert

Midden oktober vroeg ManYee me wat ik vond van een concert van L'Arc-en-Ciel. Hoewel ik buiten de naam niet veel van de groep wist, wou ik wel eens een concert bijwonen hier in Japan. We zouden dus naar het concert gaan en ze ging tickets kopen. De tickets echter waren de eerste dat dat ze beschikbaar waren vrij snel uitverkocht en we hadden er geen kunnen bemachtigen. Onze plannen voor het concert vielen dus in het water.

Eind vorige week dan, vertelde ManYee me dat ze van een japanse vriend het adres van een (veiling)site had gekregen waar nog tickets te krijgen waren van mensen die het hunne verkochten. Op deze site heeft ze dan geprobeerd om nog een ticket vast te krijgen. Na lang zoeken en een aantal mislukte pogingen, had ze er toch een gevonden. Het ticket (7.000YEN) was zelfs goedkoper dan de normale prijs (ca. 8.000YEN), wat handig meegenomen was :-)

Nu het ticket in orde zou komen, moesten we nog vervoer en accomodatie regelen. Deze week zijn we dan de bus naar Tokio gaan regelen, en heb ik een overnachting in Khaosan (de hostel waar we bij onze aankomst in Japan ook verbleven hebben) geboekt.

Morgevroeg om 09:20 vertrekt onze bus richting Tokio. We komen aan rond 12:30 en het concert begint om 17:00 (mensen mogen binnen vanaf 16:00). Zondag vertrekken we om 12:20 terug naar Matsumoto, waar we rond 15:30 aankomen.

Japanse Speechcontest voor buitenlandse studenten

Toen ik vorige week donderdag (16 nov) in het Ryugakusei buitenlandse student) Center was, werd mij verteld dat er een sakubun (opstel) wedstrijd was voor buitenlandse studenten. Hiervoor moest je een sakubun schrijven van 3000 tekens (ongeveer twee bladzijden op lettergrootte 10.5 zei men) over een van vier opgegeven onderwerpen. De lengte van de sakubun alleen gaf me al weinig zin om eraan mee te doen (hoewel er wel een stemmetje in mijn hoofd was dat zei "je kan altijd proberen he"). Toen er daarboven bijgezegd werd dat de deadline de volgende dag was, zodat ik op twee avonden (vermits ik de volgende dag veel les had) de sakubun zou moeten geschreven hebben, was het snel besloten. Bij deze contest was er trouwes een aardige som geld te winnen. De winnaar kreeg 50.000YEN (ca. 333€), de tweede prijs was 30.000YEN(ca. 200€) en de derde tot vijfde plaats was 10.000YEN (ca. 67€). Allez, dit is alleszins wat ik mij herinner gelezen te hebben, de realiteit bleek echter anders te zijn (zie onder).

Later kwam ik te weten dat het niet echt een sakubun wedstrijd, maar een speechcontest was (de sakubun was de tekst van je speech). Allez, dit is wat ik ervan begrepen heb, mogelijk is er nooit sprake geweest van een sakubun en heb ik het enkel verkeerd begrepen, maargoed. Er zou deze week vrijdag dus een speech contest zijn door buitenlandse studenten :-)

Vandaag was het zover en we zouden met een hoop mensen van de klas naar de speeches gaan luisteren. Het hele gebeuren ging door in het fancy Buena Vista Hotel en werd georganiseerd door de Rotary Club afdeling Matsumoto Oost. Bij het horen van de naam Rotary Club dacht ik direct van "die kerels die mij niet wouden sponsoren". Hoewel het wel te begrijpen is dat het zo uitgelopen is, zijn het sindsdien toch niet mijn beste vriendjes meer :-)

Het Buena Vista Hotel zag er een heel fancy, high society, very expensive hotel uit. Heel schoon van binnen, zeer grote luisters en lampversieringen, antieke meubels, een open hard die savonds heel gezellig aan het branden was in de lobby, ... Een plaats waar ik, buiten bij dit soort gelegenheden, in mijn leven nie zo vaak meer zal komen.

Het gebeuren ging door in een aardig grote zaal. Het zag er heel chique uit, een podium vooraan de zaal, rechts vooraan de kandidaten in een groepje aan tafels, en een hele hoop mensen in kostuum.

Het begon met een voorstelling van een aantal belangrijke mensen, vooral leden van de Rotary Club veronderstel ik. Dit gedaan zijnde, begonnen de speechen. Elke persoon had 5 minuten tijd voor zijn speech. En deze tijd leek aardig belangrijk te zijn. Want om 4:30 liet men een belletje horen, en als de 5 minuten om waren een dubbel belletje. Sommige personen waren (merkbaar) na dit tweede belletje nog niet klaar en hebben dan snel een eind aan hun speech moeten breien. Mogelijk is hen er hard op gewezen om niet over de 5 minuten te gaan.

Er waren in het totaal 10 kandidaten. Het waren interessante onderwerpen en de speechen zelf waren over't algemeen goed verstaanbaar. Sommige deelnemers legden een zeer droge speech af, terwijl anderen heel levendig van voorstonden en met armbewegingen en gepaste intonatie grapjes in hun speech verwerkten. Dit fleurde het gebeuren aardig op en ik vond het aangenaam om de mensen in kostuum kostelijk te zien lachen. In verband met het niveau van de sprekers, een aantal onder hen waren echt heel goed (een ervan was zelfs zo goed dat een japans meisje dat ik ken zei dat het net een japanse was), maar niet zo goede waren er ook bij.

Nadat iedereen zijn speech opgedragen had (18:10 ongeveer), was er een half uur pauze zodat de jury (6 leden van de Rotary Club) konden overleggen wie de winnaar zou zijn, en terwijl wanneer de aanwezigen een babbeltje konden slaan met elkaar over een tas koffie of thee.

Om 18:45 was de jury klaar en kon de "proclamatie" beginnen. En riep de namen van de derde, tweede en eerste plaats af, gevolgd door het uitreiken van een attest (dat je meegedaan hebt aan de contest), de geldprijs en voor de winnaar een beker. Hierna echter ging men over tot het uitreiken van een geldprijs van 20.000YEN aan al de overige deelnemers. Dit was anders dan ik verwacht had. Maargoed, zo is iedereen blij :-)

Vervolgens was er een eten voor alle aanwezigen. Voor het eten had ik in gedachte een hoop broodjes en mogelijk wat gebak. De realiteit was echter heel anders. We gingen een grote zaal binnen met in het midden een heel groot buffet met allerlei lekkernijen. Ze hadden sushi, sashimi, loemia's, pasta, gebraad, allerlei ander vlees, een hele hoop gefrituurd eten (frieten, kroketbollekes, fishsticks, kaaskrokketachtige dingen, ...), ... De keuze was enorm, en wat er te kiezen was, was ook heel lekker. Naast al dit eten was er ook een dessert-buffet, allez, eerder een fruittafel, maar door het dure fruit hier in Japan was er vanalles bij dat ik al lang niet meer gegeten had (vb. kiwi, ananas, druiven). Dit eten was btw de reden dat sommige van ons ryugakusei naar het hele gebeuren gingen (al was ik er geen van, want ik was van plan spagetti klaar te maken, de ingredienten stonden al klaar).

Tijdens al dit eten kon er rustig gepraat worden met elkaar en was het een goede kans om nog eens wat Japans te praten. Er was ook een vrouw daar die van de kans gebruik maakte om haar Engels te oefenen, want ze begon in het Engels tegen ons te spreken. Ik vind het altijd leuk om zo al wat oudere mensen moeite te zien doen om Engels te spreken. Zo was er in de MOS Burger ooit een oude man van in de 90 jaar die tegen mij en ManYee in het engels begon. En hij kon het best goed ook.

Maar hoe dan ook, het is een zeer leuke avond geweest :-)

Dan als laatste nog iets over de speech van het winnende meisje (de persoon die net als een japanse sprak). Ze had het over de problemen die ze vroeger met het Japans had, bijvoorbeeld dat ze bij de eerste les die ze volgde bijna niets begreep. Ze kreeg de raad om de lessen op te nemen en thuis opnieuw te beluisteren. Ze heeft dit gedaan en ging zover om soms de lessen tot 10 uur op een dag opnieuw te luisteren, om ze zo toch maar te kunnen begrijpen. Als dat vergelijk met hoeveel ik op dit moment voor mijn Japans doe, dan is dat maar zeer weinig. Sommige mensen doen dus enorm hun best, en doen er alles voor om beter te worden in het Japans. Het zou goed zijn om een voorbeeld te nemen aan dit soort mensen dacht ik toen.
Dan om te eindigen een belangrijke zin uit die speech: "Als je je best doet, kan je alles."

Eerste gemiste les

Vandaag heb ik mijn eerste les gemist. Om iets voor 7 liep mijn wekker zoals altijd af. Hierna blijf ik altijd nog even in mijn bed liggen voor ik opsta. Vandaag echter heeft dit blijven liggen echter langer geduurd als anders. Ik heb mij een hele tijd liggen omdraaien, omdraaien tot het acht uur was. Goesting om op te staan had ik toen nog steeds niet. Ik dacht toen "nog heel even", maar de volgende keer dat ik op mijn klok keek, was het al direct 08:40 (en de lessen beginnen om 09:00). Ik had helemaal geen zin om mij te haasten om toch nog op tijd in de les te zijn. Ik had trouwens ook nog wat huiswerk en zag er tegen op om dit tijdens de middag nog allemaal te doen (gisteren vroeg men mij in het midden van mijn huiswerk of ik mee wou gaan bowlen, wat ik gedaan heb, en toen ik terug thuis was, is er van huiswerk niet meer gekomen). Ik heb toen besloten om te blijven liggen. Een grote reden hiervoor was ook dat er in de lessen van vrijdagvoormiddag meestal niet zoveel en niet zo'n moeilijke dingen behandeld worden, dus ik dacht ook dat ik niet zoveel zou missen. Na nog een keer in slaap te zijn gevallen was het uiteindeljk 10:30 eer ik uit mijn bed was. Het was lang geleden dat ik nog zo lang in mijn bed heb gelegen, meestal ben ik er veel vroeger uit.

Bergbeklimming (18 nov '06)

Vorige zaterdag was het weer zover, toen ben ik nog eens naar de bergen getrokken.
In elke richting dat je kijkt hier waar ik verblijf zijn er bergen te zien. Sommige van deze bergen zijn dichterbij dan anderen. De meeste van deze bergen zijn begroeid met bomen. Een paar van de bergen dicht bij de kaikan (会館, kort voor het Internationaal huis), zijn echter ontdaan van bomen op de top. Het waren deze bergen die ik wou verkennen.

Ik ben met de fiets vertrokken in de richting van de berg. Welke weg ik moest nemen om bij de berg te geraken wist ik niet, maar vermits de berg altijd zichtbaar was, wist ik altijd wel welke richting ik uit moest. Na een tijdje begon de weg stijler en stijler naar omhoog te beginnen gaan. Dat was een teken dat ik op de goede weg was, maar het het was best vermoeiend. Op een gegeven moment heb ik dan mijn fiets ergens geparkeerd en ben ik tevoet verder gegaan. Na een tijdje stopte de asfalt-weg en begon er een zandpadje de berg op. Hier heb ik even een pauze in gelast. Ik heb wat muziek op gezet, ben op mijn rug gaan liggen en mn ogen toe gedaan. Na zo wat gerust te hebben vertrok ik het stijle bergpad op. Best vermoeiend om de hele tijd bergop te lopen, en soms aardig stijl ook. Na een mooie wandeltocht bereikte ik eindelijk de top van de berg. Hoewel, het is te zeggen, de top was het niet echt, maar het was een open plaats (ontdaan van bomen) waar er een plaat stond waarop de naam van de berg vermeld stond (voor zover ik begreep) en erop leek te wijzen dat je van daaruit de omgeving kon bekijken. Dit heb ik ook gedaan en het was de moeite. Het schoonst vond ik de besneeuwde toppen van de Japanse alpen die boven de wolken in de verte uitkwamen. Omdat mijn doel echter was om de top van de berg te bereiken ben ik nog een stuk verder gegaan. Ik heb het pad verder gevolgd en kwam bij een tweede open plaats uit die zich iets hoger bevond. Hier was er ook een heel schoon uitzicht. Wat ik daar zag maakte echter direct een eind aan mijn plan om de top te bereiken, wat ik zag was namelijk een top van de berg die zich nog een heel stuk hoger bevond dan de plaats waar ik toen was. Vermits ik moe begon te worden heb ik dan besloten het bereiken van de top tot een andere keer uit te stellen en ben ik teruggekeert.

Een kleine opmerking is wel dat ik het afdalen van de berg veel moeilijker vond dan het beklimmen ervan. Doordat het een redelijk stijl pad was, moest ik de heletijd mijzelf afremmen om niet te snel naar beneden te stormen, en dit kostte mij veel meer energie dan ik zou gedacht hebben.

Maargoed, het was een zeer leuk en verfrissend uitstapje, zeker niet de laatste :-)



Foto's, getrokken tijdens de beklimming.



Fotos, getrokken op de eerste open plek.






Fotos, getrokken op de twee open plek






Foto's van de bergtoppen die ik zo schoon vond.





Enkele fotos van mijzelf op de terugweg (afdaling)



Foto's van de kaikan (het Internationaal Huis), gespot van bovenop de berg.

De thee-ceremonie

De thee-ceremonie is ontstaan in de periode van de strijdende staten (16e eeuw), een tijd wanneer je niemand kon vertrouwen. Ze is gebaseerd op vier basisprincipes: Harmonie (wa, 和), Respect (kei, 敬), Puurheid (sei, 静), en Rust (jyaku, 寂).

Tijdens het vak "projectwerk", gaan we met de klas naar een traditioneel Japans herenhuis (met een grote tuin met daarin een thee-huis) om de thee-ceremonie zelf te ervaren. Voor het zover is, zijn er wel een deel regels die geleerd moeten worden. Deze regels hebben we vandaag in de les behandeld en zou ik hier even willen beschrijven. Over het binnenkomen van het thee-huis is er ook vanalles te vertellen, maar hier ga ik het vooral hebben over het accepteren en drinken van de thee zelf.

Je zit dus in een thee-huis. De manier van zitten is trouwens op zich al speciaal, deze noemt "seiza"[Wikipedia] (正座, letterlijk: "correct zitten"). Voor ongetrainden een niet zo practische (of beter: na een tijd pijnlijke) manier van zitten.
Voor je de thee drinkt krijg je van de sensei (de persoon die de thee voor je zal klaarmaken) een "okashi" (een zoetigheid, snoepje) aangeboden op een soort dienblad. Je neemt dit hier vanaf en legt het op het (een mooi versiert) papiertje [zie foto] dat bij je ligt. Je eet het op en geniet van de rust. Tijdens het eten van deze okashi maakt de sensei de thee voor je klaar.
Als de thee klaar is, zet de sensei de "chawan" (茶わん, theekopje) voor je neer met (indien deze er is) de tekening op de chawan naar jouw toegericht. Je beweegt je naar de chawan toe, neemt deze vast, gaat trug naar je plaats toe en zet hem voor je neer. Indien er meerdere personen zijn, zet je de chawan tussen jou en de persoon links van je neer en zegt "osakini" (お先に, "ik ga eerst"). Deze persoon antwoord met "douzo" (どうぞ, "ga je gang"). Vervolgens zet je de chawan opnieuw voor je neer, maak je een buiging (ojigi, お辞儀) en zegt "otemae choudai itashimasu" (お手前ちょうだいいたします, wat iets wil zeggen als "bedankt voor de thee, ik ga er nu van drinken"). Je neemt de chawan nu met twee handen vast. Voor je drinkt, echter, draai je de chawan twee maal in wijzerzin zodat de tekening niet meer naar je mond gericht is, want het is oneerbiedig om aan die plaats van de chawan te drinken. Nadat je de thee leeg gedronken hebt, veeg je met je vingers de plaats waar je gedronken hebt af, veeg je je vingers af aan het papiertje waar de okashi opgelegen heeft, draai je de chawan in twee keer tegenwijzerszin trug zodat de tekening naar jou gericht is, en zet hem neer. Na de thee gedronken te hebben is de gewoonte om de chawan waaruit je gedronken te hebben te bekijken, of beter te bewonderen. Dit is beleefd tegenover de sensei. Na dit gedaan te hebben neem je de chawan vast, draai je de tekening in twee keer wijzerszin zodat deze naar de sensei gericht is, en zet je hem voor de sensei neer.
Hierbij is het drinken van de thee afgelopen.

[Meer informatie over de thee-ceremonie is te vinden op Wikipedia.]