Pannekoeken bakken

Op het kerstfeest heeft David zoete eierkoeken (pannekoeken met een pak meer eieren in) gemaakt. Da gaf mij direct het idee om da ook te maken.

Suiker had ik al, eieren en bloem sinds het kerstfeest ook. Vandaag ben ik dan melk gaan halen, evenals keukengerief zoals een kom en een klopper, om de pannekoeken te maken.

Toen het tijd was voor het avondeten, heb ik pannekoekendeeg- op- bomma's- wijze gemaakt, wa wil zegge da'k een aantal eieren pak en dan op goe geluk de rest van de ingredienten derbij flats (Allez, da op goed geluk is alleen in mijn geval, Bomma wist wa ze deed :-)). Echt bomma-deeg heb ik op deze manier nog nooit verkregen, maar als ik blijf proberen zal het ooit wel lukken :-) Vervolgens heb ik mij een stapel (9) pannekoeken gebakken.

Tijdens een aflevering Gilmore Girls heb ik mijn pannekoeken opgegeten. Ze ware goe gelukt, lekker :-D tWas al'n hele tijd da'k der nog gegete heb, theeft mij gesmaakt.

Van de liter melk die ik gekocht heb, is nog de helft over. Vermits ik melk voor nie veel anders gebruik, wilt da zegge da'k dees weekend ofzo nog eens pannekoeken eet :-)


Foto's:

Mijn eerste pannekoek se. Normaal lukt de eerste pannekoek nie zo goe, das glijk'n regel. Ma deze keer vond ik da'm der heel goe uitzag :-D

Mijn eetplaats. Een stapel pannekoeken, check; een pot suiker, check; mes, vork en serviet ... etenstijjjd :-)


Mijn favo outfit van de moment. Da heeft wel niks me pannekoeken te maken, ma'k wou da toch ook ff laten zien :-)
Btw: die trui vin'k zowiezo eil geweldig :-) Lekker los, goe warm, ... ideaal :-)

- Jipo -

tHeeft gesneeuwd :-D

Het heeft vandaag gesneeuwd :-D Leuk, leuk ^_^

Door de zon die hier altijd goe schijnt is hij wel niet lang blijven liggen, maar dat doet er niet toe :-)

Dan nog iets anders, de rivier dicht bij de kaikan staat vrij droog. Toen ik hem een beetje volgde kwam ik bij een stuk waar er geen water meer stroomde. Ik dacht dat er door de smeltende sneeuw genoeg water zou zijn, maar zo werkt het precies niet. Njah :-)


Foto's:

Eten zoals het thuis is

Vandaag heb ik voor het eerst sinds ik in Japan ben een patat-maaltijd gegeten :-D

Omdat aardappelen hier vrij duur zijn naar mijn goesting eet ik als avond eten andere dingen. Gisteren bij het kerstfeest, was er redelijk wa eten over, onderandere aardappelen. Deze heb ik meegenomen en zou vandaag eindelijk nog eens gekookte patatten eten :-D De aardappelen waren wel als frieten gesneden, maar da maakte nieveel uit :-)

Buiten de patat heb ik ook sla en mayonaise meegenomen. Nu moest ik enkel nog vlees zien te vinden. Vlees gelijk thuis, zoals chipolata, heb ik nie gevonden, het is een kip-kaas burger geworden :-)

Het heeft mij heel goed gesmaakt. Morgen nog eens patat, want ik heb nog veel over :-)

-Jipo-

Christmas party

Vandaag was er dicht bij het Internationaal Huis een kerstfeest (inkom: 500YEN). Er kwamen zowel buitenlandse studenten als Japanners. Speciaal aan dit feest was dat de buitenlandse studenten eten zouden klaar maken typisch voor hun land. Iedereen kon erna dan eten van de verschillende landen (7 in het totaal) proeven. Men heeft ons gezegd om genoeg klaar te maken voor zo'n 50 man (er waren 100 aanwezigen), vrij veel leek ons.

De Belgen zouden klaarmaken: friet-stoofvlees en zoete pannekoeken/eierkoeken.

Om 13:30 begon het klaarmaken van het eten. Ik en Manyee stonden in voor de frieten, Wim voor het stoofvlees en David voor de pannekoeken.

In verband met de pannekoeken:

• er was geen kom die groot genoeg was voor al het deeg in klaar te maken. Zelfs voor de helft van het deeg waren ze vrij klein (omdat het deeg geklutst moest worden en het anders zou morsen.
• de bloem die we hadden klonterde vrij hard en met een klopper kregen we die der nie echt uit. Uiteindelijk hebben we een mixer gekregen.
• Het bakken van de pannekoeken duurde langer als verwacht, zodat we slechts de helft van wat we gekocht hadden klaar gemaakt hebben.
• Over het resultaat, het ware lekkere goed gelukte pannekoeken.
  

In verband met het stoofvlees:

• het was stoofvlees met een bier-saus.
• Om toen het stoofvlees bijna af was de saus wat in te dikken, had wim wat dikmiddel (boter+bloem) gemaakt. Toen hij dit bij de saus deed bleven er echter (vrij veel) bloemklonters inzitten die niet wouden oplossen. Da was wel spijtig. Ma de saus is hoe dan ook ingedikt en qua smaak merkte ge der niet veel van (tzat der enkel een beetje raar uit).
• Het vlees zelf was heel goed, lekker mals.
• Qua smaak was de saus goe.
  

In verband met de frieten:

• Het was een hele hoop patatte da we gekocht hadden. Het schille hiervan duurde wel even.
• Dan het snijden ervan in frietform, zonder machien gelijk we thuis hebben duurde da wel wa langer. Met een mes elke pattat in reepjes snijden ... njah. Qua vorm viele ze uiteindeljk best goe mee vond ik.
• Als frietketel hadden we een gewone kookpot, gevuld met sla-olie. En om de frieten eruit te vissen hadde we een gewone schuimspaan (een vrij kleine dan ook nog). Na een tijd zijn we overgeschakeld op een ... lap, kweet't woord ernie voor ... zeef-achtig iets met een handvat, da was groter en ging een pak beter.
• Over de manier van de frieten te bakken wisten we dat we ze eerst een keer moesten voorbakken en vervolgens nog een keer. Maar daar hield het ook mee op. Hoelang moet het voorbakken? Hoelang de tweede keer? Is het voorbakken langer dan het de tweede keer bakken? We hebben vanalles geprobeerd, vb. eerst kort (5 min) voorbakken, en dan de tweede keer bakken tot ze klaar waren (dit duurde dan vrij lang, meer als een kwartier), maar deze frieten waren neit zo goed. uiteindeljk bleek langer voorbakken beter te werken. Dan de tweede keer bakten we ze gewoon tot ze goudbruin begonnen te worden.
• Voor het uitscheppen van de frieten hadden we een aantal ijzeren bakken (om de frieten in te doen). Om het vet van de frieten wat te absorberen had ik er keukenrol ingelegd. Dit zorgde voor een klein incident. Voor het overscheppen van de frieten naar de bak, hadden we deze dicht bij de kookpot en dus ook bij het vuurgezet. Terwijl wij aan het zwoegen waren om met de kleine schep de frieten uit de pot te vissen schoot ons keukenrol opeens in de fik. Wij da met onze schep proberen uit te kloppen, ma da werkte langs geen kanten. Wij met de bak naar de lavabo om het vuur te blussen. Verbrand papier en water op de helft van onze frieten. Da bracht drek wel leven in de brouwerij, zo'n vuurtje. Hierna hebben we het dan zonder keukenrol gedaan.
• Aan onze stand hadden we twee grote en een klein vuurtje. De twee groten waren een hele tijd in gebruik voor de pannekoeken en het stoofvlees. Hierdoor konden we pas vrij laat aan de frieten beginnen. Het gevolg was dat toen het tijd was om het feest te beginnen we nog maar minder als een vierde van onze gesneden frieten gebakken hadden. Spijtig, maarja. Een gevolg hiervan was ook dat de frieten bij de belgië-tafel vrij snel op waren.
  

Het feest zelf dan.

Het begon zoals gewoonlijk met een aantal speeches en een korte voorstelling van het eten van elk land. Hierna ging men over tot een toost (kanpai) en het eten der voedsel.

Doordat het nadat het eten op het tafel gezet is nog even duurde voor men begon en doordat er dan nog eens speeches volgden, was het eten op de tafels vrij koud toen we eraan begonnen. Hoewel dit voor de sushi op de Japan-tafel geen probleem was, zijn frieten, stoofvlees en pannekoeken vele lekkerder als ze warm zijn.

Na de toost is iedereen dus beginnen eten van het verschillende voedsel. Omdat ik niet zo graag koud eten (dat normaal warm gegeten wordt) eet, heb ik niet zoveel van de verschillende "dishes" geproefd. Buiten de kippensoep van indonesië (die heel lekker was), vond ik het eten dat ik geproefd heb ook niet zo geweldig eignelijk. Ik heb mijn tijd veelal gespendeerd rond de friet-stoofvlees met mayonaise van de België-tafel :-)

Na een tijd, toen ik het eten wat beu was, ben ik samen met Manyee terug naar de keuken gegaan om de rest van de frieten (een deel waren al voorgebakken) verder te bakken. Onder andere omdat door de kleine hoeveelheid die gebakken waren, de frieten op de België-tafel vrij snel op en waren en niet iedereen ze kunnen proeven heeft. Deze tweede bak-sessie lukten de frieten heel goe eigenlijk. Spijtig da van deze tweede lading nieveel meer gegeten is geweest.

Na een tijd kwamen ze ons zeggen dat de bingo ging beginnen. We hadden bij het betalen van de inkom namelijk een bingo blaadje gekregen. We zijn dan maar gestopt met bakken en meegaan doet met de bingo. Het was ene levendige bedoening, die bingo. De nummerkes werden afgeroepen en iedereen ijverig naar zijn blaadje kijken. Vanaf dat er mensen waren waren die nog maar 1 nummert nodig hadden om 5 op een rij te vormen hoorde je van overal riichi (reach, wa der op neer komt dat de 5 op een rij in je reach is). Er waren vrij veel prijzen voorhandig, zodat een hele hoop mensen, zeker de helft volgens mij, gewonnen hebben.

Het waren prijzen als een kerstman-gezicht- of een kerstman-laars-zak gevuld met koekjes enzo, een sjaal, handschoenen, thee, een fles drank, een windvlieger, ... Vanalles en nog wat eigenlijk. Dan na een tijd had ik 5-op een rij en mocht ik mijn prijs kiezen. Al de prijzen lagen in zakken naast elkaar gelegd op een grote tafel. Het leuke aan deze bingo was dat je niet kon zien wat je als prijs koos. Er lagen veel zakken van dezelfde winkels. Maar er was een groene zak bij en die intrigeerde mij. Het is dan ook die die ik gekozen heb :-) Ik opende mijn zak en ... het was een T-shirt. Je kijkt maar naar de foto hieronder voor te zien wat voor T-shirt. Een andere belg had een pet gewonnen. Maar hij kon er eigenlijk niks mee doen en heeft hem dus weggegeven. Na een trek-gevecht (om de pet) tussen mij en Manyee heb ik hem meegenomen.

Die bingo was een heel levendige en leuke bezigheid, vooral het laten zien van prijzen erna.

Nade bingo liep het feest zowat op z'n einde. Toen ik mijn prijs in de keuken aan het wegleggen was, zei men mij dat er nog veel eten over was en dat ik als ik er iets van kon gebruiken het mocht meenemen. Gratis eten is altijd handig en dus ben ik eens gaan neuzen :-) Wat mij direct aan stond waren appels en wortels, dingen die ik hier niet zoveel koop omdat ik ze wat duur vind. Verder heb ik ook een vierde van een sla en nog wat dingen meegenomen.

Als laatste hebben we alles wat we in de keuken gebruikt hebben afgewassen, nog een beetje nagepraat en zijn we naar huis gegaan. tIs een heel plezant kerstfeest geweest :-)


Foto's:

Onze stand in de keuken. Yamamoto-sensei en haar zoontje (zie foto) waren ons aan het helpen met het schillen en snijden van de frieten.

In't midden ziet ge Yamamoto-sensei.

Een paar fotos van de keuken toen het er het levendigs't was. Een hele hoop mensen liep er toen rond :-)


Ik en Wim.

Enkele fotos van de zaal met voor elk land een tafel. (Btw: let op de oude vent op de foto's)
Vooraan was er Koreaans eten. Achteraan van links naar rechts: Belgisch, Mongools en Japans eten.
Echteraan van links naar rechts: Japans en Indonesisch eten.
vooraan van links naar rechts: Chinees eten en een tafel waarvan ik het niet meer weet.

De België-tafel met frieten, stoofvlees en pannekoeken.

Zie hier, de oude vent die hiervoor ook op de foto's stond. Wat doet hij daar op de grond? Wel, op zijn gat gevallen zijn. Naar het schijnt was hij hiervoor vrij marginaal bezig door een bento-doosje tevoorschijn te toveren en een kom van onze frieten erin te kappen, hierbij de helft ervan op de grond te "misplaatsen". Wat later kreeg ik hem in het oog en stond hij vrij wankel recht te staan. Dan opeens doet hij een stap achteruit, en nog een, en nog een en toen viel hij op zijn gat. Hij lag daar dan op zijn rug tot dat iemand hem recht heeft moeten helpen. Hij leek zat te zijn, echt marginaal. Om hem te helpen werd hem vervolgens water aangeboden waarhij van dronk en het naar't schijnt trug uitspuwde. Da bracht wel leven in de brouwerij daar :-D

Ik, met mijn T-shirt en petje, en de Daniel, met zijn cadeau (nl. gevulde kerstman-face).

Nogmaals ik en mijn T-shirt, pet en door een meisje daar gewonnen sjaal.


Het opkuisen der Belgische kook-stand.

Ik sta in een krant :-D

Tijdens het huisbezoek bij Uehara-sensei was er ook een meneer daar die ik nog niet eerder gezien had. Op een gegeven moment hoor terwijl hij met twee leerkrachten aan het praten is mijn naam vallen. Ik was geïntrigeerd :-)

Even later komt hij naast mij zitten en stelt hij mij wat vragen, zoals wat ik van het eten, wat ik wel en niet lekker vond, en waarom ik Japanologie gekozen heb als studie uit de vele keuzes die er waren. Naderhand heeft hij mij gemeld dat het een interview was, maar ik heb er toen niet veel aandacht aan besteed.

Vandaag dan, kwam er Sayaka (van het Internationaal Center) tijdens de middag ons lokaal binnen om me een kopie uit een lokale krant 市民タイムス (shimin taimusu, Townspeople Times). Er stond een artikel in van ons huisbezoek, getiteld 日本の食文化に親しむ (nihon no shokubunka to shitashimu, zich vertrouwd maken met de Japanse voedsel-cultuur) :-) Op de foto bij het artikel sta ik net niet (je kan rechtsonder een klein stukje van mijn trui zien :-D), maar mijn "interview" staat er wel in. Ik heb het onderlijnd.

Het stukje over mij leest:
ベルギーから訪れたケビン・ロギールスさんは「日本の人が一週間、自宅にホームステイをしてから日本に興味を持った」と話し「きょうはしらすという小さな魚を初めて食べました」と流ちょうな日本語で語った。
Kevin Rogiers, die op bezoek komt vanuit België, zei "Ik ben geïnteresseerd geraakt in Japan nadat er voor een week een Japanner bij ons thuis verbleven heeft." "Vandaag heb ik voor het eerst kleine visjes genaamd Shirasu gegeten" vertelde hij in vloeiend Japans.

Het is wel maar een lokale krant, het is ook maar 1 zin en er zijn mensen die al meer in boekjes/kranten gestaan hebben, maar toch ben ik er trots op :-D

-Jipo-

Bezoek bij een Japanner thuis

Voor het vak "Projectwerk" (教室が活動, kyoushitsugai katsudou) was er deze week een bezoek bij een Japanner thuis (日本のお宅訪問, nihon no otaku houmon). We zouden er een traditioneel Japanse maaltijd eten, met elkaar praten, enkelen onder ons zouden een kimono dragen en we zouden dan vragen stellen over kimono's.

Als verslag van deze uitstap ga ik het houden bij een bespreking van de foto's die ik getrokken heb.
Fotos:

Ik zat in een van deze auto's en toen hij stilstond dacht ik eerst "hij had zich beter in een keer tegoei gezet" en vervolgens "hoe, hij gaat hier gewoon blijven staan ofwa?". Een parkeerplaats waar volgens mij gemakkelijk 4 (mogelijk zelfs 5) auto's kunnen staan hier door de geweldige parkeerkunsten van onze chauffeurs door 3 auto's volledig ingenomen. Ongelofelijk. Maja.


De voorkant van't huis. Heel schoon van buiten en ook'n leuk stukje tuin ervoor. Grappig aan de tuin waren de rieten "hoedjes" die sommige planten in de tuin hadden. Eerst dacht ik dat het misschien tegen de kou ofzo was (weet ik veel). Bleek dat het was om de tuin wat op te fleuren. In de winter verliezen planten namelijk hun bladen/bloemen en om de op deze manier "lege" tuin wat op te vullen, op te fleuren zetten ze deze "hoedjes" op'n deel van de planten in de tuin. Interesting :-)

Een foto bij het binnenkomen van het huis.

Een beeld van de kamer waar we zaten/aten. Erg formeel, feestelijk zag het er uit, vond ik. Maar hoe dan ook heel schoon :-)

Spijtig dat de foto een beke wazig is. Maar daarbuiten vin'k em wel goe :-)

Omdat het mij in Kyoto (zie oktober-blog) nie gelukt was om elke gang van de maaltijd te fotograferen (kwas't redelijk vergete), was ik van plan het deze keer te doen. In het begin is dit gelukt, maar na een tijd ben ik het weerom vergeten. Maarja, hierdus fotos van een deel van de "schotels" die voorgeschoteld kregen :-)

Het voorgerecht: een glas sake met wat appetizer-achtige dingen. Het mandje was tempura dacht ik van anderen gehoord te hebben. Da was nog best eetbaar (allez, sommige ervan toch). Het klein potje met wit en geel spul in waren visseneieren dacht ik. Da was nie echt iet voor mij. Dan het derde bordje ... ik weet eignelijk nie goed wat't was. Een aantal soorten groenten dacht ik. Deze waren eetbaar, maar lekker is veel gezegd. De sake was wel lekker :-)
Vervolgens was er en soepje. Eigenlijk was het best een triestig soepje, maar als Japanners het traditioneel zo doen, dan is het zo :-) Op de foto ziede zelf da der nie echt veel in die soep dreef. Qua smaak was het uiteindelijk best lekker, maar ik blijf erbij dat het er maar triestig uitzag.
Dan als volgende kwam er een schotel met vooral vis-dingen op. Tot mijn groot jolijt (NIET) waren er weer van die gele viseieren bij. Deze heb ik subtiel in het potje bij de anderen overgeschept zodat ze almaal samen verwijderd konden worden. Het witte spul linksonder waren minivisjes (of iets dergelijks). Hoewel het voedsel is dat mijn oog nie zo echt pleziert, viel de smaak goed mee. Het groene spul was ... een of andere groenten, lekker zou'k't nu nie noemen, maar best eetbaar. Dan als laatste het roze-achtige spul op de groenten, da was krab volgens sommigen. Deze stond mij ook nie zo echt aan.
[hierna heb ik er een aantal gemist. vis met een sausje, rijst met miso-soep, en mogelijk nog iets dat ik niet meer weet].
Om af te sluiten was er een nagerecht. Het was fruit, zo bleek. Ik was blij, eindelijk iets dat ik lekker zou vinden :-D Het waren twee stukken appel en een of ander exotisch fruit dat ik nog nooit gezien heb. Het gele spul smaakte interessant en zeker nie slecht. Wel beke slijmerig, makom :-) Dan de appels. Deze waren spijtig genoeg bedekt met een vreemd smaakje dat mij nie aanstond. Het was een smaak die ik in de dingen ervoor nog was tegengekomen. Bij elke beet smaakte de appel dus eerst niet zo goed, maar niet veel later ging de echte appelsmaak overheersen en was het goed. Mijn gedacht doen: "ze slagen er in om een lekkere appel te verknoeien, hoe doen ze't toch" (ongeveer).
Mja, conclusie, traditioneel Japans eten is echt niks voor mij.

Zitten met mn benen gekruisd of onder mij is niks voor mij, mn benen gan na'n tijd altijd pijn doen. Toen ik op mn keer mn benen nog eens aan het strekken was vroeg de gastvrouw of het wel ging (ofzo). Zonder dat ik er veel op kon zeggen kwam ze af met een kussentje/verhoogje om onder mijn achterwerk te steken zodat ik wat hoger zat. Maar zoals ge op de foto kunt zien zijn mijn benen in deze positie nogaltijd vrij geplooid zoda't eigenlijk niks holp. In deze positie zat ik ook een deel hoger waardoor ik het ambetant vond om te eten, zodat het eigenlijk nog slechter was als ervoor.

En dan hier, Sato-sensei. Opeens zag ik hem zo op de grond zitten en daar Moest ik gewoon een foto van :-D

Ik en een meisje van de A-klas. Ben ik haar naam toch nie vergete zeker -_- Ik zit btw in de B-klas :-)

Ik en Daniel van de A-klas. Toffe kerel (hem'k denk'k al gezegd), altijd amuzere met hem :-) De volgende twee foto zoud ge eignelijk snel na elkaar afwisselend moeten zien. Toen na ze getrokke waren hemme we da daar gedaan en da was gewoon hilarisch :-D


Wim, een van de twee mensen die deze dag een kimono zou dragen, en de rest van de belgen.

Dan de tweede foto ... njah :-p

De aanwezigheid van twee mensen in kimono zorgde voor veeel foto-getrek. Het was een levendige bedoening toen :-)

Kimono's en wasknijpers? Vreemd om te zien. Maar als die kimono-flappen in de weghangen, dan moet da opgelost worden è :-)

De twee kimono-mensen (Emi en Wim) en de kimono-sensei (Uehara-sensei).

Ik en Emi.
Wel vind ik het feit dat de "trekker" ipv ons helemaal op de foto te krijgen, een heel stuk plafond erbijpakt (net zoals de fotos van de 5 belgen). Zelf zen ik ook nie goe in foto's trekke, ma ik trek tenminste de hele persoon. ma soit :-)

Normaal is iets anders :-p Maar plezant is het wel :-D

En dat weren de foto's dan. Bij nader inzien is het wel een redelijk negatief blogbericht geworden eignelijk. Het was hoedan ook echter wel plezant het bezoek :-) kHeb mij geamuzeerd ^_^

-Jipo-

Postpakketten NIET met EMS

Om te beginnen, EMS is een postdienst om post-dienst om brieven en postpakketten snel ergens afgeleverd te hebben.

Voor kerstmis wou had ik voor de mensen thuis cadeau's gekocht en deze moesten in België geraken. Ik ben naar de post geweest om mij te informeren over de verschillende mogelijkheden en de prijzen ervan. Om verschillende redenen heb ik uiteindelijk voor EMS gekozen.

Een a twee weken geleden heb ik alles verzonden en gisteren kreeg ik van mijn vriendin te horen dat het pakket aangekomen was. Ik was blij, want alles was dus in orde. Of toch ongeveer. Want tegelijk met het goede nieuws kwam er ook slecht nieuws. Mijn vriendin had namelijk 24€ douanekosten moeten betalen om het pakket te ontvangen. Ik schrok ervan. Ten eerste schrok ik gewoon om het feit dat ze iets moest betalen. Ten tweede schrok ik van het bedrag zelf, want de inhoud van het pakket was maar iets van een 27€ waardoor de douanekost echt veel lijkt.

Een reden waarom het raar vond is het feit dat ik al meerdere pakketen vanuit België heb ontvangen nu ik hier in Japan zit en ik heb nog nooit geen douanekost gehad. Dit moest ik nader onderzoeken, want bij mijn terugkeer naar België ga ik een heel deel lectuur (manga, boeken en tijdschriften) en andere dingen naar België sturen, en ik daar niet ook die douanekost op wou.

Na dit voorval aan wat mensen op school verteld te hebben, bleek de boosdoener EMS te zijn. Hoe het juist is en waarom weet ik niet, maar deze douane kost heb je blijkbaar WEL als je pakketten met EMS verstuurd en NIET als je ze met de gewone post verstuurd. Vreemd vind ik, maar dat ik geen EMS meer zou gebruiken was snel beslist.

Weetjes (3)

• Sommige mensen in de klas slagen erin om elke les te laat te komen. Meestal is het maar 5 à 10 minuten, maar toch.
• Het is (al een maand lang) koud(er) aan het worden, en we zullen het geweten hebben.
• [anders] HET openingsonderwerp (of gewoon gespreksonderwerp) van de dag (van ELKE dag eignelijk) is: het feit dat het koud aan het worden is.
• Zojuist een reclamespot voor Cif gezien op TV :-D (hier noemt het Jif :-p)
• De volgende mode is "in": 1) korte broeken (tot boven je kniëen die soms erg kort kunnen worden), 2) botten/laarzen (in alle geuren en kleuren, allez eigenlijk alle kleuren en vormen), en 3) schoeisel met hakken (waar het gros van het japans vrouwvolk niet fatsoenlijk mee kan wandelen)
  

Karaoke'en

Vorige zaterdag (9 december) 's namiddags ben ik nog eens gaan karaoke'en, samen met Manyee, Diana, Emi en Tesop. We gingen 's namiddags omdat het dan goedkoper was als 's avonds. We zijn daar geweest van 15:15 tot 19:00, lang dus :-D

In die karaoke-plaats was er de mogelijkheid om 399Yen (ofzo) te betalen en dan kon ge zolang gedaar waart zoveel drinken als ge wou. Ge kon kiezen tussen frisdrank, fruitsap, thee (koud en warm) en koffie (koud en warm). Da vond ik een goede deal, vooral omda we der zolang hemme gezeten.

Een paar mindere dingen die tijdens de karaoke duidelijk werden is 1) zinge is nie zo echt mn ding, tis te zegge kvind da'k nie zo goe klink. Magoe, das nu nie echt zo erg, want der zijn wel meer mense die da probleem hemme :-) 2) Ik hen heel weinig liedjes titels zoda ik geen liekes kan opzoeke die ik zou kunne meezinge. 3) Ik ken heel weinig teksten van liedjes. Het refrein ken ik soms dan wel, ma devolledige tekst meestal nie, wa wel een probleem is (de tekst sta der wel, ma toch word't dan moeilijker, vb. om te weten op welke toon'k da moet zingen).
Als ik dan toch titels van liedjes vind, dan zijn da veelal liedjes die ik graag hoor, ma da wil nie zegge da'k de tekst der van ken. Best bummer almaal.

Magoe, ik heb als resultaat nie zoveel gezongen, ma da von'k nie zo erg eil, twas plezant, en de ander mense zo goed hore zinge vond ik ook leuk :-) Tis telkens weer verschiete hoe goe sommige mense kunne singen (vb. Tesop) :-D


Anyhow, hier wat fotos van't gebeuren :-)

Naar de tandarts

Een paar weken geleden merkte ik een zwart tikje op mijn voorste tand. Bij nadere inspectie bleek het niet gewoon een aan slecht tandenpoetsen te wijten stipje/puntje te zijn, maar een gaatje in wording. Toen dacht ik dat het al een gaatje was, omdat het zwart zag en het met poetsen er niet afging. Maar na er daarstraks wat in gepeuterd te hebben is het zwart eraf gekomen, het bleek gewoon vuil te zijn. Maar hoe dan ook was er zich toch een gat aan het ontwikkelen in die tand. Ik besloot daarom veilig te spelen en beter nu al naar een tandarts gaan in plaats van te wachten tot het pijn doet (wat het nog niet deed trouwens).

Ik ben eerst bij Asami (mijn tutor) gaan informeren naar hoe ik het best aan zou pakken, maar aan haar had ik niet echt veel. Ze wist mij enkel een positief antwoord te geven op mijn vraag of ik in het ziekenhuis van de universiteit een tandards kon vinden. In het Internationaal Center op school (08 dec) waren ze veel hulpzamer. Ik melde hen mijn probleem en er ging direct iemand mee met mij naar de plaats op het univ waar je met zo'n problemen moet zijn. Op die plaats zelf waren ze ook heel hulpzaam. Ze hebben mij uitgelegd dat ik beter naar een zelfstandige (en dus niet een van de universiteit) tandarts kon gaan, omdat dit goedkoper zou zijn. Ze hebben zelfs voor mij een afspraak (voor 11 dec) gemaakt (iets waar ik eigenlijk tegen opzag, zo telefoneren).

Mijn afspraak was voor 16:00. Ik was voor de zekerheid op tijd naar daar gegaan. Eerst was er een papier dat ingevuld moest worden, met wat vragen als of ik gevoelige tanden heb, of ik medicatie neem, enzo. Om ets na 16:00 mocht ik naar binnen. Er waren twee tandarts-stoelen. De tandarts was met iemand anders bezig aan een ervan, ik ging in de andere zitten. Toen, zei de vrouw die zojuist aan het onthaal zat dat we eraan zouden beginnen. Ze heeft al mijn tanden nagekeken. Wat ik raar vond is dat ze bij het nakijken van elke tand een pen vastpiek en wat naarkribbelde. Dit had ik in België nog nooit meegemaakt (dat ik mij herinner). Uiteindeljk bleek ze een papier met een tekening van een gebid aan het in vullen te zijn, om aan te duiden waar er wat met welke tand scheelde.

Nadat dit gedaan was is ze even iets met de tandarts gaan bespreken en kwam ze me melden dat ik mogelijk een slechte tand had (een andere dan degeen waarvoor ik naar daar ging), en dat ze om het duidelijk te zien een röntgen foto zouden moeten trekken. Ik heb toegezegd, albeit met wat schrik voor wat het zou kosten. Na de trekking der röntgen foto's moest ik even wachten.

Vervolgens was het de tandarts die naar mij kwam. Hij meldde dat er buiten de voorste tand met het begin van een gaatje nog wel andere dingen mis waren met mijn tanden. Op de röntgenfoto's waren er namelijk een heel deel donkere vlekjes te zien. Allemaal gelegen op de plaats waar twee tanden tegen elkaar komen, een plaats waar ik met mijn tandenborstel niet (goed) aankan dus. Ik verschoot der wel wa van. De tandarts thuis heeft daar in september (toen ik nog eens op controle ging) niets van gezegd.

Wat ik heel goed vond was, dat hij me een spiegel gaf en samen met mij overliep wat er met welke tanden fout was, zodat ik het zelf ook kon zien.

In verband met de donkere vlekken heeft hij me uitgelegd wat ik eraan kon doen. Voor de moment zijn het nog maar kleine slechte plekjes, en pijn doet het nog niet. Maar wat wel, indien ik ze nu (binnekort) weg laat nemen, dan is het nie nodig om der een vulling in te steken, dan kan hij der gewoon een wit laagske (van joost mag't wete wa) opdoen en is't opgelost. als ik langer wacht echter, dan is't een groter gat geworden en is't nodig om der een vulling in te steken (wat buiten't feit da da volgens mij meer pijn ga doen ook meer geld kost). Ik zou der is over nadenken.

Na zo wat dingen uitgelegd te hebben ging hij over tot het maken van het gaatje in mijn voorste tand (waarvoor ik gekomen was). Het was ook nog geen diep (pijndoend) gat, zodat hij het na het wat uitgeboord te hebben (of hoe ge't ook noemt) met wat "white stuff" kon oplossen. Bij dit werk werd hij geassisteerd door een ander meisje (mogelijk een studente?). Dit was ook iets dat ik bij mijn tandarts in België nog niet had meegemaakt, deze deed alles zelf. Ze gaf dingen aan, hield dingen vast, en observeerde eigenlijk vooral. Iets raars tijdens dit gebeuren is dat er geen "speeksel-afzuig-ding" in mijn mond hing zoals in België. Hier was het het meisje dat zo een afzuiger in haar hand had en dat af en toe eens in mijn mond stak, waar het een beetje rondgedraaid werd, zich op mijn tong vastzoog en over het algemeen geen speeksel opzoog.

Het maken van mijn voorste tand was dus gedaan. Het heeft geen pijn gedaan en het resultaat ... ik kan niet aan mijn tand zien dat er iets aan gebeurd is, het ziet er heel tand uit.

Na nog even wat uitleg gekregen hebben over de toestand en mogelijkheden voor het maken van de andere tanden was het terug de beurt aan de eerste vrouw. Deze zou mij uitleggen hoe ik mijn tanden moet poetsen, want blijkbaar poets ik verkeerd. Door mijn manier van poetsen kreeg ik niet al het vuil weg en dit zorgt voor slechte tanden. Verder was aan al de zwarte vlekken tussen mijn tanden te merken dat enkel tanden poetsen met een tandenborstel niet voldoende is. Om deze plekken te vermijden is flossen dus nodig (iets wat ik sinds heel lang geleden al niet meer doe).

Om af te sluiten was er het afrekenen, waarbij men mij nog even verderhielp in verband met een formulier voor het school.

Als besluit, ik vond het een zeer aangenaam tandarts-bezoek. Het waren zeer vriendelijke mensen. Wat ik vooral goed vond (om het nog eens te zeggen), is dat ze alles zo goed uitlegden en lieten zien.


Dit bezoek heeft mij 1660YEN (ca. 11€) gekost. Hier is het bedrag dat door de verzekering betaald (70%) wordt al van af getrokken. Mogelijk krijg ik van het school (of ergens anders van) nog eens 30% terug, maar dat weet ik nog niet. Ik vind het in ieder geval nog goed meevallen dat bedrag. In België kost het altijd een pak meer. Maar het Belgisch systeem is dan ook dat we eerst de volle pot betalen en dan pas een deel terugtrekken van de verzekering, hier wordt het deel van de verzekering er direct afgetrokken. Als iemand mij kan zeggen hoeveel % we in België terugkrijgen van de verzekeringen, mag die mij dat altijd melden :-)

Dan ook nog, toen ik buitenging was het al 17:24. Ik ben langer binnen geweest als ik zou gedacht hebben.


-Jipo-

Interview

Dinsdag 5 december ben ik door de televisie-club van de universiteit geinterviewd geweest.

Asami, mijn tutor, kende enkele van deze mensen en heeft mij gevraagd of ik ze mij niet mochten interviewen. De televisie-club zou namelijk een reeks afleveringen op de schooltelevisie uitzenden over buitenlandse studenten, en was op zoek naar mensen die dit wilden doen. Om Asami een plezier te doen heb ik toegezegd.

Een week vooraf heb ik een blad gekregen met de vragen die ze zouden stellen, zodat ik me wat kon voorbereiden. Dit gedaan hebbende ging ik naar het interview. Daar aangekomen bleek er geen microfoon te zijn, zodat we eerst een half uur gewacht hebben voor we konden beginnen. Het interview ging door in een vergaderzaal. Toen ze er aan wouden beginnen bleek dat het niet de bedoeling was om alleen mij te filmen, maar ook Asami. Ze wilden buiten het interview namelijk ook filmen hoe ik en Asami gewoon met elkaar zouden praten. Asami was hier niet van op de hoogte en vond het helemaal niet zo geweldig dat ze ook op de film moest staan. Uiteindelijk heeft ze toegestemd.

Voor het interview hoorde ik dat het een TV-programma van 15 minuten zou worden. Ik schrok even, want 15 minuten had ik helemaal niet verwacht (zo lang). Bovendien zouden de antwoorden die ik had voorbereid helemaal geen 15 minuten vullen.

Na het interview, dat eerder klungelig voorbijging (oa. doordat ik wat ik wou zeggen niet tegoei in het japans gezegd kreeg), wouden ze filmen hoe ik en Asami normaal met elkaar zouden praten tijdens onze wekelijkse bijeenkomsten. Vermits we nog bijna niet samen zijn gekomen was dat vrij moeilijk. Het is daarom uiteindelijk een gesprek met zowel ik en Asami als de twee interviewers geworden.

Buiten het interview en het gewone gesprek, was er ook afgesproken om ons te filmen terwijl we iets belgisch eten (nl. frieten) aan het eten waren. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat ik zelf iets zou koken, maar dat is niet door gegaan. Iemand van de televisie-club is in de MOS Burger drie zakjes frieten gaan halen, en we zijn met z'n vieren (ik, Asami en twee club-leden) rond een tafel gaan zitten, hebben de frieten opgegeten, en (oa. over die frieten) wat gepraat. In dit deel heb ik niet zoveel gezegd. Ik heb proberen uitleggen dat frieten in België normaal gezien in een puntzak verkocht worden, maar doordat ik niet wist hoe "(friet)zak" in het Japans te zeggen, is da redelijk mislukt.

Ik ben benieuwd wat resultaat gaat worden. Misschien is het mogelijk om een kopie van die aflevering op DVD te krijgen zei Asami. Indien da het geval is, kan ik die als ik terug in België ben late zien an zij die dat willen :-)

Greetz,
-Jipo-

Sinterklaas kapoentje?

Zoals je wel zou denken kent men in Japan Sinterklaas niet. Vandaag in de les heeft het er even over gegaan, maar uitleggen wat Sinterklaas nu juist is, ging niet zo goed. Een oude man met een baard die kinderen cadeau's brengt ... dat doet aan de kerstman denken. Ook "je schoen zeggen" of "een bord zetten met wat lekkers voor het paard" ... niet makkelijk om de het uit te leggen :-)

Nu ik hier zit, in het land van Sinterklaas-"niet-kenners", is de Sint niet bij mij geweest. Misschien omdat er geen schouw aan mijn kamer is was ik aan het raden, maar om eerlijk te zijn had ik mijn schoen ook niet gezet, dus misschien ook daarom.

Eergisteren zat er een pakje in mijn brievenbus. De inhoud: een cadeau van de sint :-D [Mogelijk heb ik hier niks meer gekregen omdat ik in België al iets had gehad.] Misschien omdat ze dachten dat de Sint niet in Japan zou komen, hadden mijn tante (Gerda) en nonkel (Guido) in België een schoen gezet in mijn naam. En daarin heeft de Sint een cadeau gelegd, nl. drie Urbanus strips. Het was lang geleden dat ik Urbanus gelezen had. En zoals ik ze vroeger heel graag las, vind ik ze nu bij een opnieuw lezen nog steeds heel goed. Ook het feit van nog eens iets belgisch te lezen ... was ook wel leuk :-)

Danku Sinterklaas dus :-)
En danku Tante Gerda & Nonkel Guido ^_^

Greetz,
Jipo

Weetjes (2)

• De WC's in het Internationaal Center ruiken best goed.
• In de PC-klas in het Internationaal Center is er een printer die we, mits het zelf voorzien van papier, gratis kunnen gebruiken.
• De WC's in andere gebouwen op de campus ruiken minder goed. Sommige rieken best funky eigenlijk (wa derop neer komt dat het er stinkt).
• In ons leslokaal staan ook PC's en een kleurenprinter, voorzien van papier, die we ook gratis kunnen gebruiken.
• Ik heb mij vandaag, na het meer als een week van plan te zijn, eindelijk (nieuwe/goeie) handschoenen aangeschaft.
• Sinds een week ofzo vriest het hier 's morgens.
  

Customs clearance ...

Bij het controlleren van mijn post vandaag vond een postpakket in mijn brievenbus. Allez, eignelijk vond ik een papiertje in mijn brievenbus dat er een postpakket aangekomen was, want door de gleuf ervan ging het pakket niet.

Op dit pakket werd mij meegedeeld: "Opened and Packed for Customs clearance Kawasaki Port Post Office". In gesprekken met andere mensen is het gecontroleerd worden van postpakketen al meermaals ter sprake gekomen. Maar doordat dit met de drie pakketen die ik hiervoor heb aangekregen niet gebeurd is, vond ik het maar raar dat men dit zou doen.

Ik vraag me nu dan wel af wat de reden ervoor is ... hebben ze het ge-X-ray'd en iets "verdachts" gezien ofzo? Of was er een een subtiele geur van heroïne te bespeuren misschien? Who knows. Zolang ze alles er terug insteken en het bij mij afleveren is er eigenlijk niet zo een probleem, maar het blijft beter dat dit niet gebeurd.

Dan als laatste, ik vraag me af waarom het woord "clearance" in de boodschap niet met een hoofdletter geschreven is ... Very strange.

Japanse volksmuziek

Vandaag (5 december '06), ging de les "Traditionele Japanse cultuur" over Japanse volksmuziek (にほんの民謡, nihon no minyou). De les ging voor de verandering door in het leslokaal hier in het Internationaal Huis. Als gasten waren er twee mannen die de Shakuhachi (尺八) en een vrouw die de Shamisen (三味線) bespeelde.

De les begon met een korte uitleg over Japanse volksmuziek, maar deze bleef zeer sumier. Vervolgens ging het over tot een demonstratie van deze volkmuziek, gespeeld op de shamisen en de shakuhachi. De vrouw zorgde ook voor bijhorende zang. we hebben van een 5-tal liedjes kunnen genieten. Hoewel shamisen-muziek me de eerste keer dat ik het hoorde (niet vandaag) raar in de oren klonk, vind ik het nu zeer aangenaam om naar te luisteren. Rustgevend eigenlijk.

Als laatste onderdeel van de les, kregen we allen de mogelijkheid om eens een shamisen te proberen. Heel plezant vond ik het, om er wat op te experimenteren. Na wat oefenen kon ik het begin van het liedje "Sakura" (heel bekend traditioneel liedje in Japan) spelen. Ik trots op mezelf :-D

- Jipo -